Patchwork

Op de tweede dag van de BOT automa­tion work­shop liep ik ’s ocht­ends te voet van het hotel naar kan­toor. Het is een kwartiert­je lopen. Als je ten­min­ste de juiste route vol­gt. Alle voor­gaande keren dat ik in Leices­ter was had ik alti­jd een kamer in het Hamp­ton hotel. Vanu­it daar wist ik onder­tussen mijn weg feil­loos te vin­den tussen de gespiegelde ver­keersstromen door.

Dit­maal had ik echter een kamer in het Mar­riott. Net als eerder dit jaar. Alleen reed ik toen elke keer met een col­le­ga mee in plaats van te lopen.

Het gevolg was dat ik deze ocht­end dus halver­wege hotel en kan­toor begon te twi­jfe­len welke kant ik op moest bij een rotonde. In eerste instantie koos ik vol vertrouwen om bij de ver­keer­slicht­en naar rechts over te steken. Een paar minuten lat­er vroeg ik me af of ik daar wel goed aan had gedaan. Niets in de wijde omgev­ing kwam me bek­end voor. Dan maar terug en bij de ver­keer­slicht­en nu naar links gegaan. Ook nu had ik het idee dat ik de ver­keerde richt­ing op ging. Net toen ik om wilde draaien zag ik een bor­d­je dat het Hamp­ton hotel een stuk­je verderop lag. Dan moest het kan­toor ook een stuk­je verderop zijn was mijn voorzichtige aan­name. Ik had gelijk.

Waarom het me nu pas opviel weet ik niet. Miss­chien scheen de zon in mijn ogen en keek ik daarom meer naar de grond dan recht vooruit. Hoe dan ook, het trot­toir waarop ik liep was gemaakt van alle­maal ver­schil­lende stro­ken asfalt. De vorige dag had­den we het niet geheel terza­ke ook gehad over een ver­snip­perd sys­teem land­schap bin­nen onze europese ves­tigin­gen. ‘Like patch­work’, had iemand geop­perd. Wie weet was het die opmerk­ing wel die me opmerkza­am had gemaakt op de lap­pen­deken die zich voor mij uit­strek­te. Het was alsof de weg naar kan­toor plots in het teken van de work­shop stond.

Twaalf uur lat­er die dag zat ik op het vliegveld van Birm­ing­ham geduldig te wacht­en tot­dat het vlieg­tu­ig naar Ams­ter­dam met ver­trag­ing zou vertrekken. Er waren ruim vol­doende plaat­sen voorhan­den in de steeds leg­er wor­dende vertrekhal. Toch waren de spe­ci­aal gere­serveerde stoe­len voor de gehand­i­capte mede­mens het meest in trek. En dan met name bij de niet-gehand­i­capte mede­mens. Blijk­baar zit­ten die stoe­len een stuk com­fort­a­bel­er.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets