Patchwork

Op de twee­de dag van de BOT auto­ma­ti­on work­shop liep ik ’s och­tends te voet van het hotel naar kan­toor. Het is een kwar­tier­tje lopen. Als je ten­min­ste de juis­te rou­te volgt. Alle voor­gaan­de keren dat ik in Lei­ces­ter was had ik altijd een kamer in het Hamp­ton hotel. Van­uit daar wist ik onder­tus­sen mijn weg feil­loos te vin­den tus­sen de gespie­gel­de ver­keers­stro­men door.

Dit­maal had ik ech­ter een kamer in het Mar­ri­ott. Net als eer­der dit jaar. Alleen reed ik toen elke keer met een col­le­ga mee in plaats van te lopen.

Het gevolg was dat ik deze och­tend dus hal­ver­we­ge hotel en kan­toor begon te twij­fe­len wel­ke kant ik op moest bij een roton­de. In eer­ste instan­tie koos ik vol ver­trou­wen om bij de ver­keers­lich­ten naar rechts over te ste­ken. Een paar minu­ten later vroeg ik me af of ik daar wel goed aan had gedaan. Niets in de wij­de omge­ving kwam me bekend voor. Dan maar terug en bij de ver­keers­lich­ten nu naar links gegaan. Ook nu had ik het idee dat ik de ver­keer­de rich­ting op ging. Net toen ik om wil­de draai­en zag ik een bord­je dat het Hamp­ton hotel een stuk­je ver­der­op lag. Dan moest het kan­toor ook een stuk­je ver­der­op zijn was mijn voor­zich­ti­ge aan­na­me. Ik had gelijk.

Waar­om het me nu pas opviel weet ik niet. Mis­schien scheen de zon in mijn ogen en keek ik daar­om meer naar de grond dan recht voor­uit. Hoe dan ook, het trot­toir waar­op ik liep was gemaakt van alle­maal ver­schil­len­de stro­ken asfalt. De vori­ge dag had­den we het niet geheel ter­za­ke ook gehad over een ver­snip­perd sys­teem land­schap bin­nen onze euro­pe­se ves­ti­gin­gen. ‘Like patch­work’, had iemand geop­perd. Wie weet was het die opmer­king wel die me opmerk­zaam had gemaakt op de lap­pen­de­ken die zich voor mij uit­strek­te. Het was als­of de weg naar kan­toor plots in het teken van de work­shop stond.

Twaalf uur later die dag zat ik op het vlieg­veld van Bir­ming­ham gedul­dig te wach­ten tot­dat het vlieg­tuig naar Amster­dam met ver­tra­ging zou ver­trek­ken. Er waren ruim vol­doen­de plaat­sen voor­han­den in de steeds leger wor­den­de ver­trek­hal. Toch waren de spe­ci­aal gere­ser­veer­de stoe­len voor de gehan­di­cap­te mede­mens het meest in trek. En dan met name bij de niet-gehan­di­cap­te mede­mens. Blijk­baar zit­ten die stoe­len een stuk com­for­ta­be­ler.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *