Vrijwillig naar kantoor

Deze ocht­end eens een keert­je geen bood­schap­pen doen op mijn to-do lijst­je. Ik mocht gewoon naar kan­toor alsof het een doorde­weekse werkdag was. Dat was het echter niet. Er was een open dag geor­gan­iseerd.

Omdat deze dag agen­dat­e­ch­nisch niet goed uitk­wam voor mijn naaste gezinsle­den had ik al aangegeven geen inter­esse te hebben. Maar wat had het organ­is­erend comité op slinkse wijze toegevoegd aan de vraag­stelling op het for­muli­er? Juist, of er miss­chien onder de afzeg­gers dan weer wel inter­esse was om als vri­jwilliger het even­e­ment te bezoeken. Daar kon ik geen nee op zeggen.

Nou ja, dat kon ik natu­urlijk wel, maar de sociale druk van mijn buur­man op kan­toor die ongelukkiger­wi­jze ook onderdeel vor­mde van de organ­isatie maak­te het bijkans onmo­gelijk. Dus had ik ja inge­vuld en zat ik nu in de auto richt­ing Ede.

Daar was iedereen al druk bezig met de laat­ste voor­berei­din­gen. In mijn geval betek­ende het een hes­je en porto­foon ophalen, want dat was de basisuit­rust­ing die klaar lag voor de ver­keer­srege­laars. Want dat was inder­daad mijn taak deze ocht­end. Daar­na dronk ik een kop koffie met een col­le­ga die dezelfde taak toegewezen had gekre­gen en besprak­en we onder­tussen de tac­tiek die we voor ogen had­den om het ver­keer in goede banen te lei­den. We gin­gen zelfs de sit­u­atie ter plekke bestud­eren (om de tijd te doden).

Toen was het tijd voor de groeps­fo­to alvorens iedereen zijn of haar post opzocht in afwacht­ing van wat komen zou.

En zo stond ik dus een aan­tal uren op een zater­dagocht­end in het zon­net­je bij de ingang van de par­keer­garage iedereen net­jes door te ver­wi­jzen naar de par­keer­plaat­sen aan de voorkant van ons gebouw. Ik had het voor geen geld willen mis­sen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets