Vrijwillig naar kantoor

Deze ochtend eens een keertje geen boodschappen doen op mijn to-do lijstje. Ik mocht gewoon naar kantoor alsof het een doordeweekse werkdag was. Dat was het echter niet. Er was een open dag georganiseerd.

Omdat deze dag agendatechnisch niet goed uitkwam voor mijn naaste gezinsleden had ik al aangegeven geen interesse te hebben. Maar wat had het organiserend comité op slinkse wijze toegevoegd aan de vraagstelling op het formulier? Juist, of er misschien onder de afzeggers dan weer wel interesse was om als vrijwilliger het evenement te bezoeken. Daar kon ik geen nee op zeggen.

Nou ja, dat kon ik natuurlijk wel, maar de sociale druk van mijn buurman op kantoor die ongelukkigerwijze ook onderdeel vormde van de organisatie maakte het bijkans onmogelijk. Dus had ik ja ingevuld en zat ik nu in de auto richting Ede.

Daar was iedereen al druk bezig met de laatste voorbereidingen. In mijn geval betekende het een hesje en portofoon ophalen, want dat was de basisuitrusting die klaar lag voor de verkeersregelaars. Want dat was inderdaad mijn taak deze ochtend. Daarna dronk ik een kop koffie met een collega die dezelfde taak toegewezen had gekregen en bespraken we ondertussen de tactiek die we voor ogen hadden om het verkeer in goede banen te leiden. We gingen zelfs de situatie ter plekke bestuderen (om de tijd te doden).

Toen was het tijd voor de groepsfoto alvorens iedereen zijn of haar post opzocht in afwachting van wat komen zou.

En zo stond ik dus een aantal uren op een zaterdagochtend in het zonnetje bij de ingang van de parkeergarage iedereen netjes door te verwijzen naar de parkeerplaatsen aan de voorkant van ons gebouw. Ik had het voor geen geld willen missen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *