Taaie blokkeerfriezen

We eten peper­noten op kan­toor. Al sinds begin augus­tus. Zodra de eerste zakken ver­sch­enen in de super­markt nam een col­le­ga ze mee. En als ze er een­maal liggen eet je ze op. Zo werkt ver­slav­ing.

Ook een nieuwe col­le­ga uit Turk­i­je die ergens in feb­ru­ari ons team is komen ver­sterken eet volop mee. Vanaf dag 1 probeert hij alles uit wat in zijn ogen typ­isch Ned­er­lands is. Zelf had hij op een dag de choco­lade-vari­ant meegenomen.

Tot nu toe ging het niet over Sin­terk­laas of Zwarte Piet. De lekkerni­jen waren gewoon wat ze waren, lekkerni­jen. Voor bij de koffie of (vooral) tussendoor.

Toen doken daar gis­ter ineens de blok­keer­friezen op. Ze wer­den ongevraagd geïn­tro­duceerd door een col­le­ga van een andere afdel­ing die zich bru­taal de peper­noten (voort­durend) goed laat smak­en.

Onze Turkse col­le­ga keek hem ver­baasd aan. Vroeg waar hij die kon kopen en of ze lekker waren. Er werd een half­s­lachtige poging gedaan te beschri­jven hoe deze wilde horde opstandelin­gen uit het hoge noor­den de stri­jd aan was gegaan voor het behoud van Zwarte Piet.

Oh, Black­face! zei hij.

Uitein­delijk kozen we voor een sim­pele uitweg. Het waren pop­pet­jes, zo leg­den wij uit. Erg taai. Hij zocht het woord op in zijn Ned­er­lands woor­den­boek.

Van­daag eten we taai-taai pop­pet­jes bij de koffie. Ze hebben een nare bijs­maak gekre­gen.

~ ~ ~

 

Geef een reactie