Woensdag, 31 oktober 2018

Dat het gis­ter­avond niet zo laat werd op kan­toor kwam door­dat de laat­ste test won­der­baar­lijk voor­spoedig ver­liep. Het aan­tal inci­den­ten dat gemeld werd was laag en de meeste waren niet kri­tisch of kon­den nog gedurende de test­pe­ri­ode ver­holpen wor­den. Toch had­den we tegen de tijd dat we naar het hotel gin­gen niet de offi­ciële beves­tig­ing gekre­gen dat we bij aan­vang van onze werkdag het sys­teem mocht­en vri­jgeven aan onze gebruik­ers. Die beves­tig­ing werd pas gegeven in een con­fer­ence call waar­voor ik een­maal weer op mijn hotelka­mer voor moest inbellen. Om 1 uur ’s nachts was het dan ein­delijk zover. De upgrade waar we meer dan een jaar wereld­wi­jd aan had­den gew­erkt was een feit. Tevre­den logde ik uit en viel niet veel lat­er als een blok in slaap.

Van­daag viel er dus iets te vieren. Natu­urlijk is het project niet klaar nu de upgrade achter de rug is. Er kan nog een hoop mis­gaan en daarom is waakza­amheid gebo­den en zal veel van onze tijd gaan naar het oplossen van inci­den­ten wan­neer het sys­teem mas­saal gebruikt gaat wor­den. Maar toch. We had­den met z’n allen de afgelopen peri­ode kei­hard gew­erkt om de over­gang zo prob­leem­loos voor het bedri­jf te lat­en ver­lopen en dat was tot nu toe gelukt.

En daarom tijd voor iets lekkers! Omdat ik mijn Roe­meense pap­pen­heimers inmid­dels goed genoeg ken wist ik dat het makke­lijk scoren is met het snoep­goed wat nu over­al in onze super­mark­ten ligt.

~ ~ ~

Van een avond­je uit eten met het gehele team om ’s avond ook nog eens de bloemet­jes buiten te zetten kwam niets terecht. Iedereen had al andere afsprak­en of gewoon zin om lekker thuis op de bank te hangen. Waar ik alle begrip voor had. Uitein­delijk bleef er een team­lid over dat wel zin had om met mij en een Amerikaanse col­le­ga een restau­ran­t­je op te zoeken waar we alledrie nooit eerder gegeten had­den. Het werd 1568 Bistro. Op de weg heen en terug heb ik wat foto’s genomen omdat mijn blog toch ook gevuld moet wor­den.

De eerste foto is trouwens van eerder op de avond toen ik onder­weg was naar het hotel. Op de meeste drukke door­gangsweg door het cen­trum was iemand zo bru­taal om met zijn auto dwars door de file heen over te steken. Daar­door liep het ver­keer nog vaster vast dan vast. Er was geen doorkomen aan. Wij ston­den voor een vol kwarti­er volledig stil voor het mod­erne gebouw waar onder andere Ban­ca Tran­sil­va­nia is gehuisvest. Ik kon een mooi doork­ijk­je schi­eten.

Lat­er op de avond liep ik naar het restau­rant. Onder­weg zag ik enkele man­nen bij twee auto’s bezig zijn om een wiel te ver­wis­se­len. Een dri­etal agen­ten deed erg hun best om zich er niet mee te hoeven bemoeien of het ver­keer in goede banen te lei­den.

Een stuk­je verder was een soort van her­denk­ing aan de gang. Slechts een enkel­ing hield stil om wat te lezen of een kruis­je te slaan. Het werd mij niet duidelijk wat nu pre­cies de aan­lei­d­ing was.

Ook nu waren veel ter­ras­jes tegen mid­der­nacht druk­be­zocht. Het zwoele okto­ber­weer brengt veel mensen op de been om ’s avonds nog een glaas­je in de buiten­lucht te drinken voor­dat het bed wordt opge­zocht.

~ ~ ~

Geef een reactie