Zaterdag, 17 november 2018

Mooie overdenking aan het begin van hoofdstuk 10 over het opnieuw bezoeken van plaatsen waar je ooit bent geweest is en waar je goede herinneringen bij hebt. Motto: begin er niet aan. Het valt alleen maar tegen.

As an adult, I have often known that peculiar legacy time brings to the traveler: the longing to seek out a place a second time, to find deliberately what we stumbled on once before, to recapture the feeling of discovery. Sometimes we search out again even a place that was not remarkable in itself – we look for it simply because we remember it. If we do find it, of course, everything is different. The rough-hewn door is still there, but it’s much smaller; the day is cloudy instead of brilliant; it’s spring instead of autumn; we’re alone instead of with three friends. Or, worse, with three friends instead of alone.
[p.80, The Historian, Elizabeth Kostova]

~ ~ ~

Van veel boeken weet ik precies waar en wanneer ik ze heb gekocht. Dat is niet het geval bij The Historian. Ik denk dat ik het ooit op een vliegveld heb gekocht omdat ik niets te lezen bij me had of wat ik bij me had al had uitgelezen of niet interessant genoeg was. Hoe dan ook. Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet is waarom ik er (opnieuw) in begonnen ben. Tijdens mijn laatste bezoek aan Cluj heb ik veel tijd doorgebracht in een vergaderruimte met de naam Vlad Tepes. Vandaar.

Late one night, exploring her father’s library, a young woman finds an ancient book and a cache of yellowing letters addressed ominously to ‘My dear and unfortunate successor’. Her discovery plunges her into a world she never dreamed of – a labyrinth where the secrets of her father’s past and her mother’s mysterious fate connect to an evil hidden in the depths of history.

The Historian
Elizabeth Kostova
Sphere
ISBN 9780751537284

~ ~ ~

In The Historian gaat de dochter van een voormalig student geschiedenis op zoek naar meer informatie over Vlad Tepes, oftewel ‘Vlad the Impaler’. Ze stuit op een boek van Robert Digby getiteld Tales from the Carpathians┬ámet twee vertellingen waar graaf ┬áDracula een rol heeft1.

The first recounted how Dracula liked to feast out of doors among the corpses of his impaled subjects. One day, I learned, a servant complained openly in front of Dracula about the terrible smell, whereupon the prince ordered his men to impale the servant above the others, so the smell would not offend the dying servant’s nose.
[p.86-87]

Een hoofdstuk verder verschuift het vertelperspectief naar een mentor van haar vader toen die nog geschiedenis studeerde. Ook hij had zich verdiept in de geschiedenis van Dracula maar door omstandigheden die nog niet duidelijk zijn is hij hiermee gestopt. In een reeks van brieven die hij heeft achtergelaten als waarschuwing voor wie zijn voorbeeld wil volgen doet hij uit de doeken wat er is voorgevallen. In een brief gedateerd 16 december 1930 valt het volgende te lezen wanneer hij een boek opent dat van cruciaal belang is voor zijn onderzoek:

Immediately I became aware of something very strange. A smell rose from its pages that was not merely the delicate scent of ageing paper and cracked vellum. It was a reek of decay, a terrible, sickening odour, a smell of old meat or corrupted flesh.
[p.91-92]

Normaal gesproken zou ik bij deze passages niet zolang hebben stilgestaan, maar met de beelden van De dodenvallei van Texas nog vers in mijn geheugen leek het alsof een misselijkmakende geur van rottende lijken van de pagina’s omhoog steeg. Ik wist niet hoe snel ik verder moest lezen om dit van me af te schudden. Heel bijzonder dat je daaraan ooit kunt wennen.

~ ~ ~

Ik had weer een boodschappenlijstje voor mijn aanstaande zoveelste trip naar Cluj op maandag. Daarvoor moest ik onder andere ook bij de boekhandel in Bemmel zijn. Lang stond ik sterk in mijn schoenen tegen de verleidingen van al die boeken die om mijn aandacht smeekten. Helaas moest ik net iets langer in de winkel zijn dan dat ik standvastig kon blijven en ging naar huis met de Wereldgeschiedenis van Nederland.

~ ~ ~

Oh ja, ik zou het haast vergeten. De Sint is weer in het land…

Wanneer laat deze oude man zien dat hij ook daadwerkelijk een wijze man is door definitief afscheid te nemen van de zwarte Pieten?

Je weet toch #zwartepietisracisme

~ ~ ~


  1. Voor de volledigheid: het boek geschreven door Robert Digby bestaat niet echt. Zie hier voor de factcheck. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *