Zaterdag, 17 november 2018

Mooie over­denk­ing aan het begin van hoofd­stuk 10 over het opnieuw bezoeken van plaat­sen waar je ooit bent geweest is en waar je goede herin­ner­in­gen bij hebt. Mot­to: begin er niet aan. Het valt alleen maar tegen.

As an adult, I have often known that pecu­liar lega­cy time brings to the trav­el­er: the long­ing to seek out a place a sec­ond time, to find delib­er­ate­ly what we stum­bled on once before, to recap­ture the feel­ing of dis­cov­ery. Some­times we search out again even a place that was not remark­able in itself — we look for it sim­ply because we remem­ber it. If we do find it, of course, every­thing is dif­fer­ent. The rough-hewn door is still there, but it’s much small­er; the day is cloudy instead of bril­liant; it’s spring instead of autumn; we’re alone instead of with three friends. Or, worse, with three friends instead of alone.
[p.80, The His­to­ri­an, Eliz­a­beth Kos­to­va]

~ ~ ~

Van veel boeken weet ik pre­cies waar en wan­neer ik ze heb gekocht. Dat is niet het geval bij The His­to­ri­an. Ik denk dat ik het ooit op een vliegveld heb gekocht omdat ik niets te lezen bij me had of wat ik bij me had al had uit­gelezen of niet inter­es­sant genoeg was. Hoe dan ook. Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet is waarom ik er (opnieuw) in begonnen ben. Tij­dens mijn laat­ste bezoek aan Cluj heb ik veel tijd doorge­bracht in een ver­gader­ruimte met de naam Vlad Tepes. Van­daar.

Late one night, explor­ing her father’s library, a young woman finds an ancient book and a cache of yel­low­ing let­ters addressed omi­nous­ly to ‘My dear and unfor­tu­nate suc­ces­sor’. Her dis­cov­ery plunges her into a world she nev­er dreamed of — a labyrinth where the secrets of her father’s past and her mother’s mys­te­ri­ous fate con­nect to an evil hid­den in the depths of his­to­ry.

The His­to­ri­an
Eliz­a­beth Kos­to­va
Sphere
ISBN 9780751537284

~ ~ ~

In The His­to­ri­an gaat de dochter van een voor­ma­lig stu­dent geschiede­nis op zoek naar meer infor­matie over Vlad Tepes, oftewel ‘Vlad the Impaler’. Ze stu­it op een boek van Robert Dig­by getiteld Tales from the Carpathi­ans met twee vertellin­gen waar graaf  Drac­u­la een rol heeft1.

The first recount­ed how Drac­u­la liked to feast out of doors among the corpses of his impaled sub­jects. One day, I learned, a ser­vant com­plained open­ly in front of Drac­u­la about the ter­ri­ble smell, where­upon the prince ordered his men to impale the ser­vant above the oth­ers, so the smell would not offend the dying servant’s nose.
[p.86–87]

Een hoofd­stuk verder ver­schuift het vertelper­spec­tief naar een men­tor van haar vad­er toen die nog geschiede­nis studeerde. Ook hij had zich verdiept in de geschiede­nis van Drac­u­la maar door omstandighe­den die nog niet duidelijk zijn is hij hier­mee gestopt. In een reeks van brieven die hij heeft achterge­lat­en als waarschuwing voor wie zijn voor­beeld wil vol­gen doet hij uit de doeken wat er is voorgevallen. In een brief geda­teerd 16 decem­ber 1930 valt het vol­gende te lezen wan­neer hij een boek opent dat van cru­ci­aal belang is voor zijn onder­zoek:

Imme­di­ate­ly I became aware of some­thing very strange. A smell rose from its pages that was not mere­ly the del­i­cate scent of age­ing paper and cracked vel­lum. It was a reek of decay, a ter­ri­ble, sick­en­ing odour, a smell of old meat or cor­rupt­ed flesh.
[p.91–92]

Nor­maal gespro­ken zou ik bij deze pas­sages niet zolang hebben stilges­taan, maar met de beelden van De doden­vallei van Texas nog vers in mijn geheugen leek het alsof een mis­selijk­mak­ende geur van rot­tende lijken van de pagina’s omhoog steeg. Ik wist niet hoe snel ik verder moest lezen om dit van me af te schud­den. Heel bij­zon­der dat je daaraan ooit kunt wen­nen.

~ ~ ~

Ik had weer een bood­schap­pen­li­jst­je voor mijn aanstaande zoveel­ste trip naar Cluj op maandag. Daar­voor moest ik onder andere ook bij de boekhan­del in Bem­mel zijn. Lang stond ik sterk in mijn schoe­nen tegen de ver­lei­din­gen van al die boeken die om mijn aan­dacht smeek­ten. Helaas moest ik net iets langer in de winkel zijn dan dat ik stand­vastig kon bli­jven en ging naar huis met de Wereldgeschiede­nis van Ned­er­land.

~ ~ ~

Oh ja, ik zou het haast ver­geten. De Sint is weer in het land…

Wan­neer laat deze oude man zien dat hij ook daad­w­erke­lijk een wijze man is door defin­i­tief afscheid te nemen van de zwarte Pieten?

Je weet toch #zwartepi­etis­racisme

~ ~ ~


  1. Voor de volledigheid: het boek geschreven door Robert Dig­by bestaat niet echt. Zie hier voor de factcheck. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets