Vrijdag, 23 november 2018

Tij­dens de vlucht van Cluj naar Dort­mund las ik verder in The His­to­ri­an. Het was een feest der herken­ning. Niet ver­won­der­lijk natu­urlijk want een van de rede­nen dat ik met dit boek was begonnen had juist met Roe­menië te mak­en. Eén van de cen­trale fig­uren in deze roman is namelijk Vlad Tepes, oftewel Vlad de Spi­etser (omdat hij gewoon was zijn tegen­standers te spi­et­sen met lange stak­en). Deze his­torische per­soon leefde lang gele­den in Trans­syl­vanië waar­van ook Cluj deel uit­maakt. Er is op kan­toor onder andere een ruimte naar hem ver­noemd waar we ook deze week weer een ver­gader­ing had­den.

In The His­to­ri­an wordt verder gebor­du­urd op de mythe dat Vlad Tepes een vampi­er zou zijn geweest. Iets wat pas met de roman Drac­u­la door Bram Stok­er een eigen lev­en is gaan lei­den. Bram Stok­er. Door­dat hij de bij­naam Drac­u­la (zoon van Drac­ul) gebruik­te werd Vlad gelei­delijk aan syn­on­iem aan de vampi­er uit het boek.

De his­torische Vlad Tepes leverde bij lev­en een felle stri­jd tegen de Turken die langza­am opruk­ten vanu­it Con­stan­tinopel naar het west­en. Zijn tegen­stander uit die tijd was de Turkse sul­tan Mehmet II. Niet geheel toe­val­lig kwam deze con­frontatie enkele keren voor­bij in de gesprekken tussen de Roe­meense collega’s en onze Turkse col­le­ga die eerder dit jaar ons team was komen ver­sterken. Gelukkig leverde dit geen nieuwe stri­jd op maar een amu­sante uitwissel­ing van woor­den en cul­turele tra­di­ties waar­van niet alti­jd duidelijk was of ze nu Roe­meense of Turkse roots had­den. Ook in The His­to­ri­an komen dit voor­beelden aan bod.

Nog meer herken­ning vol­gde toen het ver­haal zich ver­plaat­ste naar Istan­bul. Juist deze week had­den we in de avon­duren na de work­shops bij een goed glas whiskey ver­schei­dene keren stilges­taan bij deze stad waar onze Turkse col­le­ga was geboren en geto­gen. Hij wist er veel over te vertellen en ook nu kwa­men een aan­tal zak­en die ik van hem geho­ord had in het boek terug.

Maar de grap­pig­ste herken­ning kwam toch wel toen ik op bladz­i­jde 271 was aangekomen. De Amerikaanse his­tori­cus die op zoek is naar zijn men­tor heeft hulp gekre­gen van een Roe­meense antropologe en ze zijn inmid­dels in Instab­ul gear­riveerd waar ze ondanks veel nieuwe infor­matie het idee te hebben op een dood spoor te zit­ten. Of althans duidelijke aan­wi­jzin­gen ont­breken wat hun vol­gende stap zou kun­nen zijn.

She shook her head. ‘It is a wild duck chase’.
‘Goose,’ I said, but with­out enthu­si­asm.
‘Goose chase’, she amend­ed.

Het was exact dezelfde con­ver­sa­tie die twee van mijn collega’s had­den naar aan­lei­d­ing van onze eigen Goose chase als onderdeel van de team­build­ing eerder deze week. Het bli­jft fascinerend, deze toe­val­lighe­den tussen realiteit en fic­tie.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets