Vrijdag, 23 november 2018

Tij­dens de vlucht van Cluj naar Dort­mund las ik ver­der in The His­to­ri­an. Het was een feest der her­ken­ning. Niet ver­won­der­lijk natuur­lijk want een van de rede­nen dat ik met dit boek was begon­nen had juist met Roe­me­nië te maken. Eén van de cen­tra­le figu­ren in deze roman is name­lijk Vlad Tepes, ofte­wel Vlad de Spiet­ser (omdat hij gewoon was zijn tegen­stan­ders te spiet­sen met lan­ge sta­ken). Deze his­to­ri­sche per­soon leef­de lang gele­den in Trans­syl­vanië waar­van ook Cluj deel uit­maakt. Er is op kan­toor onder ande­re een ruim­te naar hem ver­noemd waar we ook deze week weer een ver­ga­de­ring had­den.

In The His­to­ri­an wordt ver­der gebor­duurd op de mythe dat Vlad Tepes een vam­pier zou zijn geweest. Iets wat pas met de roman Dra­cu­la door Bram Sto­ker een eigen leven is gaan lei­den. Bram Sto­ker. Door­dat hij de bij­naam Dra­cu­la (zoon van Dra­cul) gebruik­te werd Vlad gelei­de­lijk aan syno­niem aan de vam­pier uit het boek.

De his­to­ri­sche Vlad Tepes lever­de bij leven een fel­le strijd tegen de Tur­ken die lang­zaam opruk­ten van­uit Con­stan­ti­no­pel naar het wes­ten. Zijn tegen­stan­der uit die tijd was de Turk­se sul­tan Mehmet II. Niet geheel toe­val­lig kwam deze con­fron­ta­tie enke­le keren voor­bij in de gesprek­ken tus­sen de Roe­meen­se collega’s en onze Turk­se col­le­ga die eer­der dit jaar ons team was komen ver­ster­ken. Geluk­kig lever­de dit geen nieu­we strijd op maar een amu­san­te uit­wis­se­ling van woor­den en cul­tu­re­le tra­di­ties waar­van niet altijd dui­de­lijk was of ze nu Roe­meen­se of Turk­se roots had­den. Ook in The His­to­ri­an komen dit voor­beel­den aan bod.

Nog meer her­ken­ning volg­de toen het ver­haal zich ver­plaatste naar Istan­bul. Juist deze week had­den we in de avond­uren na de work­shops bij een goed glas whis­key ver­schei­de­ne keren stil­ge­staan bij deze stad waar onze Turk­se col­le­ga was gebo­ren en geto­gen. Hij wist er veel over te ver­tel­len en ook nu kwa­men een aan­tal zaken die ik van hem gehoord had in het boek terug.

Maar de grap­pig­ste her­ken­ning kwam toch wel toen ik op blad­zij­de 271 was aan­ge­ko­men. De Ame­ri­kaan­se his­to­ri­cus die op zoek is naar zijn men­tor heeft hulp gekre­gen van een Roe­meen­se antro­po­lo­ge en ze zijn inmid­dels in Insta­bul gear­ri­veerd waar ze ondanks veel nieu­we infor­ma­tie het idee te heb­ben op een dood spoor te zit­ten. Of althans dui­de­lij­ke aan­wij­zin­gen ont­bre­ken wat hun vol­gen­de stap zou kun­nen zijn.

She shook her head. ‘It is a wild duck cha­se’.
‘Goo­se,’ I said, but wit­hout enthu­si­asm.
‘Goo­se cha­se’, she amen­ded.

Het was exact dezelf­de con­ver­sa­tie die twee van mijn collega’s had­den naar aan­lei­ding van onze eigen Goo­se cha­se als onder­deel van de team­buil­ding eer­der deze week. Het blijft fas­ci­ne­rend, deze toe­val­lig­he­den tus­sen rea­li­teit en fic­tie.

~ ~ ~