Press "Enter" to skip to content

Maandag, 26 november 2018

In het boek dat ik momen­teel lees (The His­to­ri­an door Eli­za­beth Kost­ova) kwam ik bij een pas­sa­ge waar een van de hoofd­per­so­nen een col­le­ge moet geven aan een groep Hon­gaar­se his­to­ri­ci. De tijd waar­in zich dit afspeelt is 1954 en het gast­col­le­ge is een voor­wend­sel om op die manier ter plaat­se (in Hon­ga­rije dus) ver­der onder­zoek te doen naar de geschie­de­nis van graaf Dra­cu­la. Er is ech­ter een klein pro­bleem­pje. Het the­ma van de con­fe­ren­tie waar het col­le­ge onder­deel van uit­maakt heeft wei­nig raak­vlak­ken met het gebied waar­in de spre­ker is gespe­ci­a­li­seerd. Hij heeft zich in kor­te tijd laten bij­scho­len om een fat­soen­lij­ke lezing te kun­nen ver­zor­gen maar beheerst de stof ver­der lang niet goed genoeg om even­tu­e­le vra­gen uit het publiek te kun­nen beant­woor­den.

Hij ziet er daar­om als een berg tegen­op en blijft hopen dat er iets gebeurt waar­door zijn lezing als­nog niet kan door­gaan. Bij­voor­beeld een of ande­re tech­ni­sche sto­ring.

Pro­fes­sor Sán­dor and his assis­tant were fiddling with the microp­ho­ne again, and it occur­red to me that per­haps the audien­ce wouldn’t be able to hear me, in which case I had litt­le to wor­ry about.
[p.349]

Het deed me den­ken aan ver­ge­lijk­ba­re situ­a­ties in mijn werk­zaam leven dat ik in een zaal of ver­ga­der­ruim­te een pre­sen­ta­tie moest geven over onder­wer­pen die ik (nog) niet geheel in de vin­gers had. Zo’n eer­ste keer bezorg­de me dan vaak sla­pe­lo­ze nach­ten en het kou­de angst­zweet voor­af aan mijn optre­den. In plaats van als eer­ste aan bod te zijn (en er dan met­een van­af te zijn) stond ik vaak wat later op de agen­da en was de eer­ste helft van de dag een ware mar­tel­gang. In mijn hoofd ein­dig­den alle moge­lij­ke sce­na­ri­os van hoe de pre­sen­ta­tie zou ver­lo­pen even desa­streus. De eni­ge moge­lij­ke red­ding was dat er iets tus­sen zou komen waar­door mijn plek op de agen­da zou komen te ver­val­len.

Een recent voor­beeld was toen we slechts enke­le uren tot onze beschik­king had­den, er een com­pleet nieuw video­con­fe­ren­ties­sys­teem op ons stond te wach­ten dat nog niet eer­der gebruikt was en ik als laat­ste op de agen­da stond voor een upda­te van een pro­ject waar ik zelf niet echt bij betrok­ken was geweest. De pro­ject­lei­der was ver­hin­derd en men had mij gevraagd om het over te nemen. Ook nu weer de nodi­ge zenu­wen bij mij maar ook bij het IT per­so­neel dat opge­roe­pen werd omdat nie­mand van de aan­we­zi­gen het sys­teem in wer­king kon krij­gen. Op de ach­ter­grond stond ik vol­op te dui­men dat ook hen het niet zou luk­ken om con­tact te leg­gen met enke­le ande­re video­con­fe­ren­tie­ruim­tes bin­nen ons bedrijf. Toen dat ein­de­lijk wel luk­te was mijn vol­gen­de hoop op een nar­row esca­pe dat de audio dan maar een hoop pro­ble­men zou geven. Helaas.

All too soon, howe­ver, the equip­ment was wor­king and the kind pro­fes­sor was intro­du­cing me, bob­bing his whi­te head enthu­si­as­ti­cally over some notes.
[p.349]

Uit­ein­de­lijk bleek er dan hele­maal niet zo heel veel tijd ver­lo­ren te zijn gegaan en was ik in veel geval­len gewoon op de geplan­de tijd aan de beurt. In de mees­te geval­len ver­liep de pre­sen­ta­tie ver­vol­gens ook nog eens rede­lijk pro­bleem­loos. En ik nam me iede­re keer opnieuw voor om mezelf niet meer zo gek te maken.

~ ~ ~

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *