Woensdag, 5 december 2018

Pak­jes­avond. De klein­kin­de­ren gelo­ven niet meer in Sin­ter­klaas en het plan is om met Kerst­mis cadeaus en gedich­ten te doen. Heb­ben we met z’n allen iets meer tijd om als­nog op het aller­laat­ste moment in tijd­nood te komen. Dach­ten we. Tot­dat dui­de­lijk werd dat de jong­ste klein­zoon toch nog een beet­je geloof­de en we hals­over­kop ont­bo­den wer­den omdat de Sint waar­schijn­lijk langs zou komen deze avond. Wij dus snel nog wat aan­ko­pen doen. Op het lijst­je stond een gezel­schapspel. Daar­van lag geluk­kig het aller­laat­ste exem­plaar op ons te wach­ten. Niet zon­der reden. De doos was bescha­digd. Wat nu? Toch maar gekocht want het gaat uit­ein­de­lijk om de inhoud en niet de ver­pak­king.

Zijn de pak­jes een­maal ont­van­gen dan is de aan­pak als volgt: de oud­ste in het gezel­schap mag een cadeau­tje uit­kie­zen maar niet voor zich­zelf. Dege­ne voor wie het pak­je is kiest daar­na een cadeau­tje voor iemand anders. Enzo­voorts. Op een gege­ven moment koos iemand een cadeau­tje met als opschrift ‘Jinxie’. De hond. Die was er erg blij mee. Maar hoe nu ver­der? Heel sim­pel. We zou­den haar lok­ken en het eer­ste pak­je waar ze op ging staan was aan de beurt. Laat dat nu net het gezel­schapspel zijn. We gre­pen de gele­gen­heid aan om qua­si-onge­rust op te mer­ken dat hope­lijk het cadeau niet bescha­digd zou zijn door de hond.

Sor­ry Jinxie…

~ ~ ~