Zondag, 30 december 2018

We ston­den met z’n vieren voor het raam. Eerst aan de voorkant. Toen aan de zijkant. En op ’t laatst bij de grote schuif­pui die zicht geeft op de achter­tu­in. De bedoel­ing was dat we de vele vogels zouden bewon­deren die we elke dag opnieuw ron­dom ons huis zien. Mijn vad­er is hele­maal gek van vogels en flink jalo­ers iedere keer weer wan­neer we hem foto’s sturen van een voor ons nieuw exem­plaar dat we ont­dekt hebben. Omdat hij slecht ter been is en het open­baar ver­vo­er tussen onze woon­plaat­sen verre van effi­ciënt, kan hij ons niet zo vaak bezoeken als hij zelf zou willen. Van­daag had­den we afge­spro­ken dat ik mijn oud­ers zou ophalen en terug­bren­gen van en naar ’t Bra­bantse land. Om gezel­lig bij te klet­sen. En natu­urlijk ook om te geni­eten van de vele vogels die nor­maal gespro­ken af en aan komen vliegen.

Maar van­daag dus niet. De hele tijd dat ze op bezoek waren hebben we wel­geteld één rood­borstje gezien en wat ver­waaide merels. Aan de overkant in de Linge dreven nog wat eend­jes voor­bij. Dat was het wel.

Het mocht de gezel­ligheid niet drukken. En met de nieuwe voge­lat­las op tafel kre­gen onze geved­erde vrien­den toch meer dan vol­doende aan­dacht ondanks dat ze zich de hele dag ver­bor­gen hield­en.

~ ~ ~

Andere gevleugelde diert­jes, geen vrien­den, waren er ’s avonds wel in grote getal­en. Muggen bevolk­ten plots ons huis aan alle kan­ten en probeer­den fanatiek naar bin­nen te komen. Opnieuw werd duidelijk dat we ons huis tij­dens de grondi­ge ver­bouwing uiter­mate goed hebben geï­soleerd. De beestjes bleven waar ze zat­en. Aan de buitenkant. Waar ze ons nauwgezet in de gat­en hield­en.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets