Woensdag, 2 januari 2019

De tweede dag van het jaar staat voor de eerste dag dat ik met m’n hard­loop­schoe­nen aan weer een rond­je ben gaan ren­nen. In 2017 en 2018 heb ik gemerkt dat ik meer blessuregevoelig ben dan ik eigen­lijk wil toegeven. Wellicht begin­nen de jaren toch te tellen. Met Sur­vival­run ben ik al noodged­won­gen moeten stop­pen omdat elle­boog­b­lessures en een terugk­erende kuitkramp het zo goed als onmo­gelijk mak­en een run fat­soen­lijk uit te lopen. En vorig jaar heb ik ook nog eens een enkele keer een ‘nor­male’ hard­looprun voor­bij moeten lat­en gaan omdat het lichaam niet goed genoeg voelde om de uitdag­ing aan te gaan.

Het betekent niet dat ik nu hele­maal stop. Nee hoor, ik ga gewoon lekker door met hard­lopen. Dit jaar ga ik proberen de drie dagen regel te vol­gen waar ik hier al eens eerder over schreef en die redelijk sim­pel is:

  • nooit meer dan drie dagen achter elka­ar hard­lopen
  • nooit meer dan drie dagen achter elka­ar niet hard­lopen

Omdat ik de afgelopen weken nauwelijks aan sport heb gedaan ben ik van­daag rustig begonnen, en ik zal ook de komende tijd de boel niet forceren zelfs als het lekker gaat (zoals van­daag), en me zek­er niet meteen inschri­jven voor weer een nieuwe run zon­der dat ik weet of het me gaat lukken zon­der al te veel blessures regel­matig te bli­jven hard­lopen. Eens zien wat me 2019 dan zal bren­gen op sportief gebied.

~ ~ ~

In Mooi doo­dliggen van A.F.Th. van der Hei­j­den las ik de vol­gende pas­sage waarin de Rus­sis­che hoofd­per­soon vertelt hoe hij van zijn Ned­er­landse vriend leert waar het ‘jonassen’ van­daan komt:

Natan had me ver­haald over een Ned­er­lands gebruik, al stam­mend uit de Gouden Eeuw, van voor de sticht­ing van Sint-Peters­burg: het ‘jonassen’. Iemand werd in een lak­en gewikkeld door omstanders vast­ge­houden en ‘gejonast’, door elka­ar geschud, en onder het zin­gen van ‘Jonas die in de walvis zat / van je een, van je twee, van je drie…’ om ver­vol­gens omhoog te wor­den gegooid.
[p.190]

En ik moest denken aan Jonas Pan­za…, de betreurenswaardi­ge knecht van Don Qui­chot die dit typ­isch(?) Ned­er­landse gebruik in Span­je lijdza­am moest onder­gaan.

~ ~ ~

Geef een reactie