Zaterdag, 5 januari 2019

Ik houd niet zo van losse eind­jes. Van­daar dat ik in de ker­st­vakantie begonnen ben een aan­tal Net­flix-series waar ik ooit halver­wege mee gestopt ben toch verder af te kijken. De reden dat ik afge­haakt ben is namelijk niet alleen maar te her­lei­den tot het feit dat ik ze heel slecht vond. Veel vak­er was het zo dat zich een mooiere/nieuwere serie aan­di­ende, of dat Inge iets was begonnen wat ik zelf verder wilde afk­ijken. Of ik had even geen zin meer in de serie na een heel seizoen gekeken te hebben ter­wi­jl het vol­gende seizoen alweer klaar stond. Afi­jn, vol­doende aan­lei­d­ing om zo’n afge­bro­ken serie alsnog een vol­gende kans te geven.

Hoe ik trouwens een beeld kreeg bij wat ik zoal de afgelopen jaren op Net­flix bekeken heb, kun je hier lezen. De infor­matie heb ik gebruikt om een handza­am overzicht te mak­en. Of het veel of weinig is mag iedereen zelf over oorde­len. Het enige wat ik erover kan zeggen is dat ik naast Net­flix verder geen TV kijk met een inci­den­tele uit­zon­der­ing voor een doc­u­men­taire of het avond­jour­naal.

Deze avond heb ik de laat­ste drie aflev­erin­gen uit het derde seizoen van Black Mir­ror gekeken. Een serie die ik iedereen kan aan­raden wan­neer je je afvraagt wat bijvoor­beeld social media of ‘the inter­net of things’ voor ons in pet­to heeft in de nabi­je toekomst. Vee­lal niet echt iets om blij van te wor­den. Van seizoen drie vond ik de vol­gende aflev­erin­gen eruit sprin­gen:

In Shut Up and Dance wordt een tiener gechanteerd door­dat via een virus zijn web­cam is gehackt. Om te voorkomen dat er beelden open­baar wor­den gemaakt van zijn kijkge­drag (iedereen kan raden wat dat is, maar het blijkt op ’t eind toch net iet­sjes anders te zijn) moet hij opdracht­en uitvo­eren die steeds extremer wor­den. En hij blijkt niet de enige te zijn. Het mooie aan deze aflev­er­ing vond ik het tem­po dat steeds verder opgevo­erd werd waar­door je als vanzelf mee­gaat in de wan­hopige pogin­gen van de tiener om te red­den wat er te red­den valt, ter­wi­jl hij steeds verder de grip op de realiteit ver­li­est. En de afloop is ook nog eens veel desas­treuzer dan je vooraf zou verwacht­en.

San Junipero heeft ook een iet­wat nare twist aan het einde die je toch wat vraagtekens laat zetten bij de verder hoopvolle bood­schap waar­van je dacht dat die al die tijd ver­sc­holen zat in het ver­haal. Ja, er is liefde en de twee gelief­den vin­den elka­ar, maar echt vrolijk kun je (ik althans) er niet hele­maal van wor­den ondanks alle mooie eind goed, al goed beelden. Een aflev­er­ing waarover je nog een tijd­je bli­jft door­somberen over het nu en het hier­na­maals.

~ ~ ~

Geef een reactie