Dinsdag, 15 januari 2019

Het is druk bij de lift. Ik moet naar de vijfde verdieping. Omdat ik jong van hart ben kies ik als alternatief voor de trap. Een best wel steile wenteltrap bij nader inzien. Voor mij beklimt een vrouw op leeftijd maar altijd nog jonger dan ik dezelfde trap. Aanvankelijk best wel snel maar dat verandert al bij de eerste omwenteling. Ook begint ze te hijgen. Na de tweede omwenteling moet ze even uitrusten en grijpt daarbij de leuning aan de binnenzijde vast. Een kapitale fout want nu heeft ze vrij zicht door de spijlen op de diepte beneden. Het lijkt of ze bijna onderuit gaat van angst wanneer ze realiseert ernstige hoogtevrees te hebben.

Ik vraag of ik van hulp kan zijn. Met bovenmenselijke kracht geeft ze aan dat dit niet nodig is terwijl ze treetje voor treetje en zucht na zucht haar weg omhoog vervolgt. Tussen de zuchten door laat ze weten na de derde omwenteling de trap te zullen verlaten om alsnog de lift te nemen. Laat nu net de deur bij de derde verdieping gesloten zijn. Geduldig blijf ik op haar staan wachten tot ze van de schrik bekomen is en voldoende adem heeft om er een allerlaatste vierde omwenteling uit te persen. Dan verllat ze eindelijk volop zwetend en met rood aangelopen gezicht het trappenhuis waar ze door enkele niet toevallig aanwezige verpleegsters wordt opgevangen en voor de zekerheid even op een gereedstaand ziekenhuisbed wordt gelegd.

Fluitend vervolg ik mijn tocht naar een hogere etage alwaar ik mijn ziekenhuisbezoek ga afleggen.

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *