Helemaal niets

Soms ver­dwijnt de tijd waar je bij staat. Ik werd ziek (griep­je) op woens­dag ruim een week gele­den en bracht de don­der­dag, vrij­dag en zater­dag in bed door. Op zon­dag zat ik de mees­te tijd half ver­suft op de bank, net te doen als­of ik her­steld was ter­wijl dat dui­de­lijk nog niet het geval was. De maan­dag bleef ik zeker­heids­hal­ve thuis maar log­de wel in op mijn lap­top om wat emails te lezen en soms te beant­woor­den. Aan het eind van de dag at ik een hap­je en kroop op tijd onder de wol.

Natuur­lijk kon ik het niet laten om op dins­dag weer naar kan­toor te gaan. Ik hield het vol tot vier uur. Een­maal thuis had ik al mijn ener­gie ver­bruikt. Er zat niets anders op dan opnieuw tij­dig mijn bed op te zoe­ken. Die­zelf­de nacht werd ik wak­ker. Ik voel­de me beroerd. Had hoofd­pijn en wat tem­pe­ra­tuur­ver­ho­ging. Toch ging ik de vol­gen­de och­tend naar kan­toor. De para­ce­ta­mol had z’n werk gedaan.

Zo ging het ook de rest van de week. Hoe­wel ik afge­lo­pen nacht ein­de­lijk geen koorts meer had. Ook over­dag hield ik het iets lan­ger vol. Maar nu, het is tien uur, begin ik weer aar­dig ver­moeid te raken. We zijn ander­hal­ve week ver­der en het eni­ge wat ik heb gedaan is in bed (of soms op de bank) gele­gen en op kan­toor geze­ten. Voor de rest heb ik hele­maal niets gedaan, anders dan de momen­ten dat ik op de bank hing een beet­je naar de tele­vi­sie gestaard. Maar ver­der echt hele­maal niets.

Ik hoop dat het van­af mor­gen wat beter gaat.

~ ~ ~

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *