What does it all mean?

Deze blog­post is deel 19 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.127–130]

Ik lees weer ver­der in Zen and the Art of Motor­cy­cle Main­tenan­ce. Eer­lijk gezegd heb ik er de afge­lo­pen tijd wel vaker in gele­zen, maar ik ga nu pro­be­ren (net zoals me dat bij Don Qui­chot gelukt is) om er weer regel­ma­tig over te blog­gen en de ver­haal­lijn van het boek aan te hou­den zodat de serie blog­posts uit­ein­de­lijk het gehe­le boek van begin to eind bestrijkt.

Bij­na een jaar gele­den pak­te ik het boek ook na ruim een jaar weer op toen ik het tegen­kwam bij het uit­pak­ken van dozen vol boe­ken die een tijd lang opge­sla­gen had­den gestaan van­we­ge de ver­hui­zing. Net als nu begon ik er in te lezen met de ver­wach­ting dat ik er ook weer regel­ma­tig over zou gaan blog­gen. Het is er niet van geko­men. Deels had het te maken met de toe­ge­no­men werk­druk op kan­toor waar ik een ande­re rol had gekre­gen, maar terug­kij­kend op die peri­o­de speel­de mis­schien ook wel mee dat ik nog niet echt de rust gevon­den had waar­naar ik op zoek was. Ik pak­te vanal­les op zon­der dat er een gedach­te of struc­tuur ach­ter zat. Iets wat voor mij nood­za­ke­lijk is om niet voor­tij­dig af te haken en met iets anders te begin­nen.

Dat voelt inmid­dels veel beter. Niet alleen heb ik fysiek m’n plek in huis voor elkaar in de vorm van een rede­lijk opge­ruim­de werk­ka­mer, maar daar­naast (of mis­schien wel daar­door) is de onrust in m’n hoofd zo goed als ver­dwe­nen. Op kan­toor is het wel­is­waar nog steeds erg druk, ech­ter er is veel meer over­zicht en dui­de­lijk­heid over wie wat moet doen. Wat helpt is dat er ook enke­le nieu­we collega’s zijn bij­ge­ko­men. Dat scheelt een hoop. Din­gen die ik oppak kan ik ook afma­ken. En thuis begint dat ook te wer­ken met alles wat we op onze to-do lijst heb­ben staan.

Eens zien of ik dat kan door­trek­ken naar de acti­vi­tei­ten waar­mee ik mijn vrije tijd wil vul­len. Het lezen van Zen heb ik altijd graag gedaan omdat de filo­so­fi­sche uit­wei­din­gen in com­bi­na­tie met de motor­tocht mij ener­zijds tel­kens een hoop nieu­we inzich­ten geven en me con­ti­nu aan het den­ken zet­ten, en ander­zijds aller­lei her­in­ne­rin­gen naar boven halen aan de vele keren dat ik zelf in de gele­gen­heid was om door de VS te rei­zen.

Ook nu was dat weer het geval na het lezen van slechts enke­le blad­zij­des. Phaed­rus (het alter ego van de ik-per­soon, tevens ver­tel­ler van het ver­haal) is op het punt aan­ge­ko­men dat hij met een puur weten­schap­pe­lij­ke bena­de­ring niet ver­der komt met het ana­ly­se­ren van het pro­bleem dat hij zelf opge­wor­pen heeft dat elk expe­ri­ment een onein­dig aan­tal hypo­the­ses gene­reert en daar­om dus nooit afge­rond kan wor­den.

He dis­co­ver­ed that the sci­en­ce he’d once thought of as the who­le world of know­led­ge is only a branch of phi­lo­sop­hy, which is far broa­der and far more gene­ral.
[p.128]

Het duurt niet lang voor­dat hij uit­komt bij de vra­gen waar het alle­maal mee begint (en ein­digt): What does it all mean? What’s the pur­po­se of all this?

En dit wordt met­een gevolgd door een over­gang naar de rea­li­teit waar het reis­ge­zel­schap de top van het hoog­ge­berg­te heeft bereikt en

At a tur­nout on the road we stop, take some record pho­to­graphs to show we have been here […]
[p.128]

Het bracht me terug naar 1993 toen we onder­weg naar Yel­low­sto­ne zelf ook regel­ma­tig de auto aan de kant par­keer­den om een foto van ons­zelf met het over­wel­di­gen­de uit­zicht op de ach­ter­grond te maken. Er was nog geen spra­ke van de sel­fie-cul­tuur zoals die van­daag de dag alom­te­gen­woor­dig is, maar zelfs toen al vroeg ik me gere­geld af als we opnieuw bij een vol­gend ‘vie­w­point’ met veel ande­re toe­ris­ten een foto maak­ten ‘What does it all mean?’ en ‘What’s the pur­po­se of all this?’. Het is al die jaren nooit min­der gewor­den, laat staan dat ik er ook maar enigs­zins een bevre­di­gend ant­woord op gevon­den heb. Er over naden­ken blijft daar­te­gen­over onver­min­derd inte­res­sant.

En zo leg­de ik na het lezen van slechts drie blad­zij­des het boek alweer ter­zij­de om in gedach­ten ver­zon­ken bij het raam te staan zon­der veel mee te krij­gen van wat er zich afspeel­de in de ach­ter­tuin waar het een komen en gaan was van aller­lei soor­ten vogels.

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« Op drift

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *