What does it all mean?

Deze blog­post is deel 19 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.127–130]

Ik lees weer verder in Zen and the Art of Motor­cy­cle Main­te­nance. Eerlijk gezegd heb ik er de afgelopen tijd wel vak­er in gelezen, maar ik ga nu proberen (net zoals me dat bij Don Qui­chot gelukt is) om er weer regel­matig over te bloggen en de ver­haal­li­jn van het boek aan te houden zodat de serie blog­posts uitein­delijk het gehele boek van begin to eind bestrijkt.

Bij­na een jaar gele­den pak­te ik het boek ook na ruim een jaar weer op toen ik het tegenkwam bij het uit­pakken van dozen vol boeken die een tijd lang opges­la­gen had­den ges­taan van­wege de ver­huiz­ing. Net als nu begon ik er in te lezen met de verwacht­ing dat ik er ook weer regel­matig over zou gaan bloggen. Het is er niet van gekomen. Deels had het te mak­en met de toegenomen werk­druk op kan­toor waar ik een andere rol had gekre­gen, maar terugk­ijk­end op die peri­ode speelde miss­chien ook wel mee dat ik nog niet echt de rust gevon­den had waar­naar ik op zoek was. Ik pak­te vanalles op zon­der dat er een gedachte of struc­tu­ur achter zat. Iets wat voor mij noodza­ke­lijk is om niet voor­ti­jdig af te hak­en en met iets anders te begin­nen.

Dat voelt inmid­dels veel beter. Niet alleen heb ik fysiek m’n plek in huis voor elka­ar in de vorm van een redelijk opgeruimde werkkamer, maar daar­naast (of miss­chien wel daar­door) is de onrust in m’n hoofd zo goed als verd­we­nen. Op kan­toor is het weliswaar nog steeds erg druk, echter er is veel meer overzicht en duidelijkheid over wie wat moet doen. Wat helpt is dat er ook enkele nieuwe collega’s zijn bijgekomen. Dat scheelt een hoop. Din­gen die ik oppak kan ik ook afmak­en. En thuis begint dat ook te werken met alles wat we op onze to-do lijst hebben staan.

Eens zien of ik dat kan doortrekken naar de activiteit­en waarmee ik mijn vri­je tijd wil vullen. Het lezen van Zen heb ik alti­jd graag gedaan omdat de filosofis­che uitwei­din­gen in com­bi­natie met de motor­tocht mij enerz­i­jds telkens een hoop nieuwe inzicht­en geven en me con­tinu aan het denken zetten, en anderz­i­jds aller­lei herin­ner­in­gen naar boven halen aan de vele keren dat ik zelf in de gele­gen­heid was om door de VS te reizen.

Ook nu was dat weer het geval na het lezen van slechts enkele bladz­i­jdes. Phae­drus (het alter ego van de ik-per­soon, tevens verteller van het ver­haal) is op het punt aangekomen dat hij met een puur weten­schap­pelijke benader­ing niet verder komt met het analy­seren van het prob­leem dat hij zelf opge­wor­pen heeft dat elk exper­i­ment een oneindig aan­tal hypothe­ses genereert en daarom dus nooit afgerond kan wor­den.

He dis­cov­ered that the sci­ence he’d once thought of as the whole world of knowl­edge is only a branch of phi­los­o­phy, which is far broad­er and far more gen­er­al.
[p.128]

Het duurt niet lang voor­dat hij uitkomt bij de vra­gen waar het alle­maal mee begint (en eindigt): What does it all mean? What’s the pur­pose of all this?

En dit wordt meteen gevol­gd door een over­gang naar de realiteit waar het reis­gezelschap de top van het hoogge­bergte heeft bereikt en

At a turnout on the road we stop, take some record pho­tographs to show we have been here […]
[p.128]

Het bracht me terug naar 1993 toen we onder­weg naar Yel­low­stone zelf ook regel­matig de auto aan de kant par­keer­den om een foto van onszelf met het over­weldigende uitzicht op de achter­grond te mak­en. Er was nog geen sprake van de self­ie-cul­tu­ur zoals die van­daag de dag alomte­gen­wo­ordig is, maar zelfs toen al vroeg ik me geregeld af als we opnieuw bij een vol­gend ‘view­point’ met veel andere toeris­ten een foto maak­ten ‘What does it all mean?’ en ‘What’s the pur­pose of all this?’. Het is al die jaren nooit min­der gewor­den, laat staan dat ik er ook maar enigszins een bevredi­gend antwo­ord op gevon­den heb. Er over nadenken bli­jft daartegen­over onver­min­derd inter­es­sant.

En zo legde ik na het lezen van slechts drie bladz­i­jdes het boek alweer terz­i­jde om in gedacht­en ver­zonken bij het raam te staan zon­der veel mee te kri­j­gen van wat er zich afspeelde in de achter­tu­in waar het een komen en gaan was van aller­lei soorten vogels.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Op drift

Geef een reactie