I like big books…

De boodschappen waren gedaan. Ik zat in de auto en probeerde te bedenken wat ik allemaal vergeten kon zijn. Voorlopig niets. Net voordat ik wilde wegrijden schoot me toch iets te binnen. Het was boekenweek.

Eerder deze week had Inge gevraagd welke boeken ik op mijn lijstje had staan mocht ze in de gelegenheid zijn ergens iets te kopen zodat ik in ieder geval het boekenweekgeschenk aan mijn verzameling kon toevoegen. Mijn antwoord dat ze geen moeite hoefde te doen dit jaar deed haar opkijken. Ik voerde verschillende redenen op. Ten eerste was ik een beetje klaar met het verzamelen om het verzamelen. Ten tweede had ik me voorgenomen om de komende tijd wat minder boeken te kopen en wat meer uit mijn eigen verzameling te lezen. En dat beviel me tot nu toe erg goed.

Maar misschien wel de belangrijkste reden was dat ik niet zo kapot was van de keus op Jan Siebelink om het geschenk te schrijven. Ik had ooit wat van hem gelezen en het had geen grote indruk op me achter gelaten. Dus laat maar, zo zei ik tegen Inge.

En nu zat ik dan in de auto op zo’n honderd meter verwijderd van de plaatselijke boekhandel terwijl het boekenweek was. Ik besloot toch een kijkje te gaan nemen.

Binnen zag ik als eerste het nieuwe boek van Peter Buwalda, Otmars zonen liggen. In NRC had ik er onlangs een hoop goeds over gelezen. Ook dat het een eerste deel zou zijn van een trilogie. Er werd zelfs een positieve link naar het werk van A.F.Th. van der Heijden gelegd. Naast Otmars zonen lag Bonita Avenue, het debuut van Buwalda. In hetzelfde artikel in NRC had ik ook gelezen dat een personage uit Bonita Avenue terugkwam in Otmars zonen. Dus.

Niet veel later kwam ik met de boodschappen èn een tasje van de boekhandel thuis. Laat maar, zo zei ik tegen Inge toen ze een verbaasde blik op het stapeltje boeken wierp.

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *