Wals

Ons gazon was aan de beurt om gewalst te worden. Bij de aankoop van dit huis zijn we een aantal jaar geleden rigoreus te werk gegaan. Alles wat door de vorige bewoners in de grond was gestopt en verder niet meer naar was omgekeken hadden wij eruit laten halen. Vele containers vol verdwenen richting de stortplaats ofwel in de kachelhoutopslag achter in de tuin. Daarna rolden we graszoden achter uit en voor zaaiden we handenvol graszaad. Maar niet nadat de wals de ondergrond zo glad als een biljartlaken had ge√ęgaliseerd.

Na een jaar kwamen ze dat opnieuw doen omdat er vanalles onder het gras zat wat de boel omhoog duwde. En voorlopig zullen we dat nog wel elk jaar laten herhalen. Dus vandaag was het weer zover. Terwijl ik nog bezig was takjes en andere rommel te verwijderen die de voorjaarswind ijverig door de tuin had verspreid begon de wals aan zijn pletwerk. Met veel gepug en gehijg rolde het gevaarte over het nog niet gemaaide gras. Totdat plots de wals stilviel en het enige geluid slechts een flauw gesis was. Uit een rooster steeg een wolk van stoom op.

Met een gieter vol water probeerde de chauffeur de wals weer tot leven te brengen. Tevergeefs.

Er werd een monteur gebeld die niet veel later arriveerde. Zijn analyse was kort maar krachtig: de motor is kaduuk.

En daar stond ie dan, de wals. Achter in de tuin. Wegslepen was geen optie. Omdat walswielen zouden niet ronddraaien nu de motor buiten werking was.

De enige optie was om een shovel te laten komen die met heftrucklepels de wals kon optillen en verplaatsen. We hadden alle geluk van de wereld dat de wals zodanig stond geparkeerd dat de shovel er relatief gezien makkelijk bij kon. Er hoefden geen scherpe bochten te worden gemaakt, wat met de rupsbanden (en het gewicht van de wals) desastreus zou zijn geweest voor het gazon.

Met enkele rijplaten werd zoveel mogelijk geprobeerd verdere schade te beperken. En het moet gezegd, dat viel inderdaad achteraf erg mee.

Het achteruit terug rijden van de shovel met nu de wals op de lepels leverder nog enkele angstige momenten op. De wals bungelde bij het keren vervaarlijk boven de vijvers en in mijn gedachten zag ik het gevaarte er al afdonderen recht het water in. Alles wat daar zwom verpletterend onder het duizend kilo zware gewicht. Het bleef gelukkig bij deze gedachten. In het echt maneuvreerde de chauffeur vakkundig zonder iets te raken of te verliezen tussen schuur en vijvers.

Toen iedereen vertrokken was bleven er slechts twee diepe sporen achter in het gazon als herinnering aan dit vreemde voorval. Er is beloofd om dit zo snel mogelijk weg te walsen.

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *