Bos naast de deur

Dit paas­week­ein­de ben ik ein­de­lijk begon­nen aan een megak­lus aan de lin­ker­zij­de (van voor­af gezien) van ons per­ceel, het snoei­en van de mei­doorn. Onder dit gedeel­te van ons per­ceel loopt een dui­ker van de ach­ter­ge­le­gen vel­den naar de Lin­ge die bij ons aan de over­kant van de weg stroomt. Omdat de gemeen­te hier ten alle tij­de bij moet kun­nen indien er iets ver­stopt is geraakt voor wat betreft de afwa­te­ring mogen we hier niet op bou­wen of anders­zins er een nut­ti­ge bestem­ming voor ver­zin­nen. De vori­ge bewo­ner heeft er nooit naar omge­ke­ken en er wat bouw­ma­te­ri­aal gedumpt en bra­men over­heen laten groei­en.

Het plan is om eerst wat over­zicht te ver­krij­gen door de erg­ste troep te ver­wij­de­ren en flink te gaan snoei­en. Daar­na zien we wel ver­der. Het wordt in ieder geval een stuk toe­gan­ke­lij­ker moch­ten de voet­bal van de klein­kin­de­ren er weer eens per onge­luk in terecht komen. Tot nu toe was dat dan een hels kar­wei om dat voor­werp terug te vin­den, laat staan zon­der kleer­scheu­ren tevoor­schijn te halen.

Inmid­dels ben ik een heel stuk gevor­derd met het oprui­men.

Omdat ik ook aan de ande­re kant van de mei­doorn­af­schei­ding moest zijn om daar tak­ken te snoei­en en te ver­wij­de­ren kreeg ik eigen­lijk voor de eer­ste keer dat we hier wonen een beter zicht op het per­ceel van de buren aan deze zij­de. Nor­maal gespro­ken is dat aan alle kan­ten aan het zicht ont­rok­ken. Door de dich­te haag van de mei­doorn heen had ik wel zo af en toe een glimp opge­van­gen van de paar­den die ze ach­ter in de wei lie­ten lopen, maar nu kon ik pas goed zien hoe groot het is. Ook het ver­blijf voor de tuin­man (die daar niet per­ma­nent ver­blijft maar er zijn gereed­schap heeft staan) ziet er van deze afstand erg aar­dig en ruim uit.

Maar het meest indruk­wek­kend vind ik toch wel dat ze gewoon een com­pleet bos op hun per­ceel heb­ben staan. En door­dat wij de onder­kant van de mei­doorn flink heb­ben gesnoeid heb­ben wij daar nu ook pro­fijt van. Een bos naast je huis, wie wil dat nu niet? Het is wach­ten tot we de eer­ste her­ten zien lopen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *