Getuigen gezocht

Het werd wat lat­er dan nor­maal deze avond op kan­toor voor­dat ik naar huis kon. Vaak kri­jg ik dan ook nog een tele­foon­t­je of word ik benaderd op Jab­ber omdat collega’s in de VS zien dat ik online ben. Ik had dus alvast mijzelf uit­gel­ogd uit het sys­teem toen ik met een laat­ste klus bezig was die ik per se af wilde ron­den omdat ik er mor­gen geen tijd voor zou hebben. Tegen zeven uur was ik klaar en zocht mijn spullen bij elka­ar om te vertrekken. Het was mooi geweest voor van­daag.

Tot­dat ik stem­men hoorde bij de recep­tie. Een van de schoon­maak­sters had de deur geopend voor enkele medew­erk­ers van de dienst hand­hav­ing. Er was verder nie­mand aan­wezig in het kan­toorgedeelte dus voegde ik mij bij hen. Ze waren op zoek naar getu­igen. Getu­igen? Had er dan een mis­dri­jf plaats­gevon­den ter­wi­jl ik druk doende was met mijn laat­ste opdracht van de dag? Wat was het? Een over­val op klaar­lichte dag? Miss­chien wel een inbraak bij ons op kan­toor waar ze een meld­ing van had­den gekre­gen via het alarm­sys­teem? Er zouden toch geen slachtof­fers zijn gevallen? Maar was dan de poli­tie, of de ambu­lance?

Geen van al. Iemand had tegen het ver­keer­slicht gere­den bij de kruis­ing voor ons gebouw. En was doorg­ere­den. Dat had wat lichte chaos gegeven omdat het sein net­jes op groen bleef staan. Nu was er een ver­keer­slei­der gear­riveerd die instruc­ties gaf in afwacht­ing van repara­teurs. Onder­tussen probeer­den de hand­havers uit te zoeken wat er gebeurd was. Het werd al snel duidelijk dat ik niets had gezien en ook de schoon­maak­sters niet. Dus maak­te ik een foto en beloofde deze via een mail mor­gen­vroeg door de recep­tie aan de collega’s bin­nen het gebouw rond te lat­en sturen met de oproep of iemand toe­val­lig gezien wie of wat de paal bij het iet­wat te kort nemen van de bocht had meegenomen. Toen kon ik ein­delijk naar huis.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets