Nieuwe lichting

De zondag zou heet wor­den, heel heet. En dat werd het ook. Zo heet dat al bij voor­baat ons gep­lande uit­stap­je naar het ver­jaardags­feestje van onze jong­ste klein­zoon niet doorg­ing. De organ­isator en coör­di­na­tor van het geheel (ook wel moed­er genoemd) vond het beter om het even­e­ment door te schuiv­en naar een week lat­er met hopelijk iets aan­ge­namere tem­per­atu­ur.

We hield­en dus tijd over om de gev­el van ons huis aan de achterkant schoon te mak­en omdat die mor­gen opnieuw gesausd ging wor­den. Met een andere struc­tu­urlaag. Glad­der. De huidi­ge is wel erg mooi maar alles bli­jft er aan vast hak­en en als je er met je han­den langs gaat dan loop je een grote kans dat je vel achter bli­jft en je met een open wond de rest van de dag verder moet. Over­dreven gezegd.

Toen ik wat schoon­maak­spullen uit de schu­ur ging pakken hoorde ik de zwaluwen zoals gewoon­lijk een hoop kabaal mak­en. We zijn het inmid­dels gewend dat ze ieder jaar (nu alweer voor de derde keer sinds we hier zijn komen wonen!) onze schu­ur als hun kraamkamer beschouwen. Iets waar wij geen enkel prob­leem mee hebben. Ik keek omhoog of de klein­t­jes al te zien waren en dat was zo. Een vier­tal kop­jes met wijd opengetrokken snavels waren in afwacht­ing van voed­sel dat door hun onver­moeibare oud­ers af en aan werd gebracht.

Het kan ook zijn dat ze amechtig hij­gend van de warmte onder het dak op het punt ston­den van hun stok­je te gaan. Zo heet dat de zwaluwen uit hun nest vallen. Een nieuw gezegde.

Op het eind van de dag toen de eerste onweer­swolken kwa­men aan­rollen en in de verte de blik­sem de hemel oplichtte ging ik nog eens kijken. Ze zat­en alle vier nog steeds in hun nest­je. Met de bek dicht. Verzadigd of afgekoeld. Of alle­bei.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets