Nieuwe lichting

De zon­dag zou heet wor­den, heel heet. En dat werd het ook. Zo heet dat al bij voor­baat ons geplan­de uit­stap­je naar het ver­jaar­dags­feest­je van onze jong­ste klein­zoon niet door­ging. De orga­ni­sa­tor en coör­di­na­tor van het geheel (ook wel moe­der genoemd) vond het beter om het eve­ne­ment door te schui­ven naar een week later met hope­lijk iets aan­ge­na­me­re tem­pe­ra­tuur.

We hiel­den dus tijd over om de gevel van ons huis aan de ach­ter­kant schoon te maken omdat die mor­gen opnieuw gesausd ging wor­den. Met een ande­re struc­tuur­laag. Glad­der. De hui­di­ge is wel erg mooi maar alles blijft er aan vast haken en als je er met je han­den langs gaat dan loop je een gro­te kans dat je vel ach­ter blijft en je met een open wond de rest van de dag ver­der moet. Over­dre­ven gezegd.

Toen ik wat schoon­maak­spul­len uit de schuur ging pak­ken hoor­de ik de zwa­lu­wen zoals gewoon­lijk een hoop kabaal maken. We zijn het inmid­dels gewend dat ze ieder jaar (nu alweer voor de der­de keer sinds we hier zijn komen wonen!) onze schuur als hun kraam­ka­mer beschou­wen. Iets waar wij geen enkel pro­bleem mee heb­ben. Ik keek omhoog of de klein­tjes al te zien waren en dat was zo. Een vier­tal kop­jes met wijd open­ge­trok­ken sna­vels waren in afwach­ting van voed­sel dat door hun onver­moei­ba­re ouders af en aan werd gebracht.

Het kan ook zijn dat ze amech­tig hij­gend van de warm­te onder het dak op het punt ston­den van hun stok­je te gaan. Zo heet dat de zwa­lu­wen uit hun nest val­len. Een nieuw gezeg­de.

Op het eind van de dag toen de eer­ste onweers­wol­ken kwa­men aan­rol­len en in de ver­te de blik­sem de hemel oplicht­te ging ik nog eens kij­ken. Ze zaten alle vier nog steeds in hun nest­je. Met de bek dicht. Ver­za­digd of afge­koeld. Of alle­bei.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *