In de wachtstand

Zeven­en­twin­tig april. Het klinkt als licht­ja­ren gele­den. Het was de (zater)dag dat ik plots door een hef­ti­ge pijn in mijn lies nood­ge­dwon­gen rust moest nemen van de acti­vi­tei­ten waar ik op dat moment mee bezig was. Een paar dagen later bij de huis­arts werd de eer­ste voor­lo­pi­ge dia­gno­se al opge­steld, zo goed als zeker een lies­breuk. Haar advies was om voor­lo­pig rus­tig aan te doen want ondanks dat er geen urgen­tie was om onder het mes te gaan bestond er een risi­co dat door een ver­keer­de bewe­ging of bij­zon­de­re inspan­ning daar­on­der iets bekneld zou kun­nen raken en dan was er wel spoed nodig om een en ander te ver­hel­pen.

Dat klonk drei­gend en daar­om volg ik haar advies trouw op en heb al mijn licha­me­lij­ke acti­vi­tei­ten op een laag pit­je gezet.

Enke­le weken nadat ik de huis­arts bezocht had kon ik terecht in het zie­ken­huis om een echo te laten maken. Ik was een half uur te vroeg omdat ik me nog moest laten inschrij­ven maar ver­der had ik daar geen baat bij. Bij­na een uur later dan gepland werd mijn naam omge­roe­pen en kon ik plaats nemen op de lig­ta­fel waar ver­vol­gens een flin­ke klod­der gel in mijn lies­streek werd gesmeerd. Daar­na door­liep ik de rou­ti­ne om enke­le keren op de rug van mijn hand te bla­zen zodat goed te zien was hoe er onmid­de­lijk een zwel­ling in mijn lies ont­stond. Er was geen ont­ko­men aan. Ook de foto’s lie­ten over­dui­de­lijk zien dat ik een lies­breuk had.

Het vol­gen­de tra­ject zou een afspraak met de chi­rurg zijn. Daar ben ik van­daag geweest. We zijn inmid­dels zo’n ander­hal­ve maand ver­der sinds de bewus­te zater­dag en ik was onder­tus­sen toch wel onge­dul­dig (en zenuw­ach­tig) gewor­den wan­neer ik de ope­ra­tie kon ver­wach­ten. Omdat er een her­stel­pe­ri­o­de is van 4 tot 6 weken lijkt het erop dat ik pas eind van de zomer weer wat aan sport kan gaan doen. Mits ik bin­nen­kort die ope­ra­tie kan onder­gaan. Hoe dan ook, de Free­dom Trail heb ik allang uit mijn hoofd gezet.

Bij de chi­rurg zelf kreeg ik voor­al te horen wat de twee ver­schil­len­de tech­nie­ken en hun bij­be­ho­ren­de voor- en nade­len zijn waar­uit ik mag kie­zen. Dat werd kort en bon­dig uit­ge­legd en de keu­ze was ook snel gemaakt. Toen kwam het hoge woord eruit. De wacht­tijd in het zie­ken­huis bedraagt momen­teel tus­sen de 6 en 8 maan­den. Ja maan­den, dat had ik goed gehoord. Maar er is ook een depen­dan­ce nabij en daar is de wacht­tijd 60 dagen.

Met die infor­ma­tie voeg­de ik me in de wacht­rij bij de balie Opna­me­plan­ning. Ook hier had ik ruim­schoots de tijd om de hal van het zie­ken­huis eens goed in me op te nemen voor­dat ik aan de beurt was. Bij­ko­mend voor­deel was dat ik inmid­dels over­tuigd was geraakt dat een afspraak in de depen­dan­ce mijn voor­keur had. Wel was er onder­tus­sen al een maand wacht­tijd bij geko­men. Niet de 60 dagen van de chi­rurg maar mini­maal 2 tot 3 maan­den was het nu gewor­den. En omdat we rich­ting de vakan­tie­pe­ri­o­de gin­gen werd me tevens uit­ge­legd dat ik daar­om pas uiter­lijk een week van­te­vo­ren bericht zou krij­gen wan­neer ik aan de beurt zou zijn. Het werd gebracht als­of dat erg logisch was en ik ben er ver­der maar niet op inge­gaan. Wie weet zou dat de wacht­tijd alleen maar doen toe­ne­men.

Toen ik als laat­ste nog een tijd­je gedul­dig zat te wach­ten om ook een afspraak bij de anes­the­sist te maken viel me pas dat er hoog in de nok van de zie­ken­huis­hal wat demon­stra­tie­ve tekst aan­ge­bracht was. Het zorg­de voor een glim­lach op mijn gezicht die gaan­de­weg de och­tend ver­dwe­nen was. En zo ver­liet ik het zie­ken­huis dan ook. Weten­de dat ik er ver­der toch niet veel aan kan doen en dat dit onge­mak wel­is­waar ver­ve­lend is maar dat ik over enke­le maan­den weer de din­gen op kan pak­ken die nu min of meer ver­plicht even moe­ten blij­ven lig­gen. Er zijn erge­re din­gen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *