In de wachtstand

Zeve­nen­twintig april. Het klinkt als licht­jaren gele­den. Het was de (zater)dag dat ik plots door een heftige pijn in mijn lies noodged­won­gen rust moest nemen van de activiteit­en waar ik op dat moment mee bezig was. Een paar dagen lat­er bij de huis­arts werd de eerste voor­lop­ige diag­nose al opgesteld, zo goed als zek­er een lies­breuk. Haar advies was om voor­lop­ig rustig aan te doen want ondanks dat er geen urgen­tie was om onder het mes te gaan bestond er een risi­co dat door een ver­keerde beweg­ing of bij­zon­dere inspan­ning daaron­der iets bekneld zou kun­nen rak­en en dan was er wel spoed nodig om een en ander te ver­helpen.

Dat klonk dreigend en daarom volg ik haar advies trouw op en heb al mijn lichamelijke activiteit­en op een laag pit­je gezet.

Enkele weken nadat ik de huis­arts bezocht had kon ik terecht in het zieken­huis om een echo te lat­en mak­en. Ik was een half uur te vroeg omdat ik me nog moest lat­en inschri­jven maar verder had ik daar geen baat bij. Bij­na een uur lat­er dan gep­land werd mijn naam omgeroepen en kon ik plaats nemen op de ligtafel waar ver­vol­gens een flinke klod­der gel in mijn liesstreek werd ges­meerd. Daar­na door­liep ik de rou­tine om enkele keren op de rug van mijn hand te blazen zodat goed te zien was hoe er onmid­delijk een zwelling in mijn lies ontstond. Er was geen ontkomen aan. Ook de foto’s lieten over­duidelijk zien dat ik een lies­breuk had.

Het vol­gende tra­ject zou een afspraak met de chirurg zijn. Daar ben ik van­daag geweest. We zijn inmid­dels zo’n ander­halve maand verder sinds de bewuste zater­dag en ik was onder­tussen toch wel ongeduldig (en zenuwachtig) gewor­den wan­neer ik de oper­atie kon verwacht­en. Omdat er een her­stelpe­ri­ode is van 4 tot 6 weken lijkt het erop dat ik pas eind van de zomer weer wat aan sport kan gaan doen. Mits ik bin­nenko­rt die oper­atie kan onder­gaan. Hoe dan ook, de Free­dom Trail heb ik allang uit mijn hoofd gezet.

Bij de chirurg zelf kreeg ik vooral te horen wat de twee ver­schil­lende tech­nieken en hun bijbe­horende voor- en nade­len zijn waaruit ik mag kiezen. Dat werd kort en bondig uit­gelegd en de keuze was ook snel gemaakt. Toen kwam het hoge woord eruit. De wacht­ti­jd in het zieken­huis bedraagt momenteel tussen de 6 en 8 maan­den. Ja maan­den, dat had ik goed geho­ord. Maar er is ook een depen­dance nabij en daar is de wacht­ti­jd 60 dagen.

Met die infor­matie voegde ik me in de wachtrij bij de balie Opname­plan­ning. Ook hier had ik ruim­schoots de tijd om de hal van het zieken­huis eens goed in me op te nemen voor­dat ik aan de beurt was. Bijkomend voordeel was dat ik inmid­dels over­tu­igd was ger­aakt dat een afspraak in de depen­dance mijn voorkeur had. Wel was er onder­tussen al een maand wacht­ti­jd bij gekomen. Niet de 60 dagen van de chirurg maar min­i­maal 2 tot 3 maan­den was het nu gewor­den. En omdat we richt­ing de vakantiepe­ri­ode gin­gen werd me tevens uit­gelegd dat ik daarom pas uiter­lijk een week van­tevoren bericht zou kri­j­gen wan­neer ik aan de beurt zou zijn. Het werd gebracht alsof dat erg logisch was en ik ben er verder maar niet op inge­gaan. Wie weet zou dat de wacht­ti­jd alleen maar doen toen­e­men.

Toen ik als laat­ste nog een tijd­je geduldig zat te wacht­en om ook een afspraak bij de anes­the­sist te mak­en viel me pas dat er hoog in de nok van de zieken­huishal wat demon­stratieve tekst aange­bracht was. Het zorgde voor een glim­lach op mijn gezicht die gaan­deweg de ocht­end verd­we­nen was. En zo ver­li­et ik het zieken­huis dan ook. Wetende dat ik er verder toch niet veel aan kan doen en dat dit onge­mak weliswaar verve­lend is maar dat ik over enkele maan­den weer de din­gen op kan pakken die nu min of meer ver­plicht even moeten bli­jven liggen. Er zijn erg­ere din­gen.

~ ~ ~

Geef een reactie