Glasvezel — poging 1

Van­daag was het zover. De glas­ve­zel­ka­bel die alweer een hele tijd gele­den voor­langs de straat paral­lel aan de Lin­ge was aan­ge­legd, zou nu door­ge­trok­ken wor­den naar de voor­kant van ons huis. Bij de fun­de­ring zou er gestopt wor­den en een zoveel­ste team moest dan het kar­wei ein­de­lijk afma­ken op een nog nader te bepa­len datum ergens ver weg in de toe­komst.

Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan.

Bij het naar huis rij­den wist ik ech­ter al van Inge dat het niet gelukt was. Of beter, zij had de mede­wer­kers opdracht gege­ven te stop­pen met gra­ven. Toen ik thuis kwam zag ik inder­daad de draad nog steeds fier uit de berm omhoog ste­ken, net zoals deze och­tend toen ik ver­tok.

Wat was er gebeurd?

Wel, rond een uur of tien in de mor­gen hoor­de Inge van­uit haar werk­ka­mer dat er men­sen in de voor­tuin waren. Ze stond op om te gaan kij­ken en trof twee man­nen aan die met spa­des en ander gereed­schap al in de voor­tuin ston­den bij een gat dat ze daar gegra­ven had­den. Op de vraag van Inge wat ze pre­cies aan het doen waren kon­den ze geen ant­woord geven.

Ze spra­ken geen Neder­lands.

Het ble­ken Bul­ga­ren te zijn die slechts enke­le woor­den Neder­lands mach­tig waren. Zoals ‘kabel’. En ‘ja’. Dat was niet vol­doen­de om bevre­di­gend ant­woord te geven waar­om dat gat nu eigen­lijk op die spe­ci­fie­ke plek nodig was. Het ver­moe­den was dat ze mis­schien pro­beer­den op deze manier de rio­le­ring te vin­den die dia­go­naal onder onze voor­tuin door loopt om te voor­ko­men dat ze die met de glas­ve­zel­ka­bel zou­den door­bo­ren.

Een van hen gaf zijn tele­foon aan Inge.

Ze kreeg de aan­ne­mer aan de lijn die het pro­bleem niet begreep maar wel even­tjes pools­hoog­te zou komen nemen. Een­maal gear­ri­veerd ver­tel­de hij dat ze op ver­schil­len­de plek­ken in de tuin moesten gra­ven om zo proef­on­der­vin­de­lijk te ont­dek­ken waar en hoe diep de rio­le­ring onder de grond zat. Tja, en dan kon het helaas niet voor­ko­men wor­den dat het gazon daar­on­der wat te lij­den zou heb­ben. Dat vond Inge ech­ter wat te ver gaan. Zij gaf aan dat ze beter kon­den stop­pen en terug kon­den komen wan­neer wij de infor­ma­tie over de rio­le­ring had­den.

Met veel mis­baar ver­trok de aan­ne­mer.

De twee ach­ter­ge­ble­ven arbei­ders gin­gen weer aan het werk. Dit­maal om het gat weer met zand te vul­len en hun gereed­schap op te rui­men. Als laat­ste had­den ze de gras­pol­len terug­ge­legd en net­jes aan­ge­stampt. Helaas onder­ste­bo­ven. Zodat we nu een gro­te kale plek in het gazon heb­ben in afwach­ting van bete­re tij­den en een vol­gen­de poging om de kabel door te trek­ken naar de voor­deur.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *