Luistervink

Ik ben soms nogal goedgelovig. Of lui aan­gelegd, dat kan ook. Lui in de zin dat ik niet even door­denk wan­neer ik iets te horen kri­jg dat mijn arg­waan zou moeten opweken. Miss­chien vertrouw ik de mensen wel te veel ondanks alle bericht­en die het tegen­deel bewi­jzen.

Zo maak­te een col­le­ga mij ooit eens duidelijk dat een com­put­er nooit ran­dom een getal kan doorgeven. Willekeur bestaat niet. Er zit alti­jd een for­mule achter. Dus voor mij kan het een volkomen uit de lucht gegrepen getal zijn in een verder eerlijk pro­ces (alsof de com­put­er een paar dobbel­ste­nen gooit), maar uitein­delijk is het tot stand gekomen door een bereken­ing met aller­lei vari­abe­len (of iets dergelijks). In principe zou je dus het vol­gende getal in de reeks kun­nen voor­spellen (lees: bereke­nen) indi­en je inzage zou hebben in het achterliggende pro­gram­ma.

Iets dergelijks had ik met de hand­i­ge gad­gets zoals Alexa van Ama­zon en de Google Assis­tent. Of Siri van Apple. Buiten het gegeven dat ze, zek­er in de begin­fase, verre van hand­ig zijn (met mijn licht bra­bantse tong­val hebben ze nog steeds grote moeite) had ik er nooit bij stilges­taan dat deze appa­rat­en tech­nisch gezien alti­jd moeten meeluis­teren, ook als hun niets gevraagd wordt. Een andere col­le­ga haalde me uit mijn droom toen ik eens tussen neus en lip­pen vertelde te over­we­gen iets dergelijks in huis te halen.

Want hoe weet het anders te rea­geren indi­en er wel om hulp gevraagd wordt? Er zit geen knop op om ze aan te zetten wan­neer je ze nodig hebt. Nee, je zegt bijvoor­beeld ‘Siri, bel mijn moed­er’ en Siri begint (in mijn geval) vanalles te doen behalve mijn moed­er te bellen. Maar het gaat om dat eerste con­tact. Hoe kan Siri zo alert rea­geren? Heel sim­pel. Door con­tinu mee te luis­teren om pas in actie te komen wan­neer een com­man­do herk­end wordt wat in haar data­base staat. Al het andere wordt genegeerd. Logisch toch?

Logisch miss­chien, maar ook wel veron­trustend. Want in the­o­rie betekent het dat je dus een afluis­ter­ap­pa­raat in huis hebt staan dat alles opneemt wat er qua gelu­id voor­bij komt. Alles. Laat dat even door­drin­gen. Voor mij was het reden om alle op stemherken­ning gebaseerde tech­nolo­gie die ik al in mijn huis had toege­lat­en te deac­tiv­eren.

Decem­ber vorig jaar was ik op zoek naar een nieuwe set speak­ers en per toe­val kwam ik in een winkel terecht waar ze een stand had­den ingericht voor een bepaald merk met tevens een medew­erk­ster van het bedri­jf dat demo’s ver­zorgde en uit­leg gaf. Zij probeerde mij te over­tu­igen om een mod­el aan te schaf­fen met stemherken­ning. Lekker makke­lijk, zo was haar verkoop­praat­je samen te vat­ten. Op ’t eind van het gesprek dat we had­den deelde ze stiekem de zor­gen die ze zelf ook wel had bij deze tech­niek en zou er zek­er zelf geen in huis halen.

En nu komt daar dan ook die onthulling van Google dat zij net als Ama­zon al eerder moeten toegeven dat er daad­w­erke­lijk medew­erk­ers meeluis­teren naar de gesprekken die wij voeren indi­en we zo’n slimme speak­er in huis hebben staan. Niet op het moment zelf, maar lat­er. Ze kri­j­gen de opgenomen gesprekken doorges­tu­urd ter analyse.

De inge­hu­urde ‘taal­ex­perts’, zoals Google ze aan­duidt, kri­j­gen ook audio te horen van gesprekken die onbe­doeld zijn opgenomen. Bijvoor­beeld als de knop van Google Assis­tant op de tele­foon onge­merkt is inge­drukt, of als een smart speak­er een de acti­vatiewo­or­den — ‘OK Google’ of ‘Hey Google’ denkt te herken­nen. De medew­erk­ers wor­den geacht deze gesprekken ‘niet te tran­scriberen’. Toch wor­den die beluis­terd.

Lees hier verder bij NRC => Hey Google, nu even niet meeluis­teren.

~ ~ ~

pho­to cred­it:  Charles 🇵🇭 on Unsplash

~ ~ ~

Geef een reactie