Tweet tweet hoera!

Begin deze week zag ik plots dat het icoon­tje in de twit­ter app dat nieu­we ver­mel­di­nen aan­geeft een rood 1tje had. Dat is iets wat mij zel­den over­komt, ten­zij ik aan #blog­praat deel­neem.

Gre­tig klik­te ik op het icoon­tje en werd gecon­fron­teerd met een nog gro­te­re 1 dan in het icoon­tje. Twit­ter zelf had de moei­te geno­men om mij te feli­ci­te­ren met het ver­strij­ken van pre­cies 1 jaar sinds ik (voor de zoveel­ste keer) een account had aan­ge­maakt. Tweet tweet hoe­ra!

Er werd mij, iet­wat te dwin­gend vond ik zelf, gevraagd of ik dat met mijn vol­gers wil­de delen. Nou nee, dat was niet het eer­ste wat bij me opkwam naar aan­lei­ding van deze (heug­lij­ke?) gebeur­te­nis. Ik klik­te weer terug naar de stan­daard tijd­lijn en las her en der een upda­te of open­de een link. Een kwar­tier­tje later sloot ik de twit­ter app en ging ver­der met mijn leven.

Het bleef wel door mijn hoofd spo­ken. Een heel jaar alweer op twit­ter. Waar­om eigen­lijk? Haal ik er zoveel bevre­di­ging uit? Moei­lijk te zeg­gen. En ook mis­schien niet de juis­te vraag. De reden dat ik vorig jaar opnieuw een account aan­maak­te was om het nieuws rond­om Trump wat beter te vol­gen. Dat stemt ech­ter niet vro­lijk. Laat staan dat je er ener­gie of moti­va­tie uit haalt.

Wat me voor­al tegen­staat is de onge­loof­lij­ke pola­ri­sa­tie die er heerst in de reac­ties. Elke dis­cus­sie ont­spoort bin­nen de kort­ste keren in ordi­nair gescheld of gaat gepaard met bedrei­gin­gen. Ieder­een voelt zich aan­ge­spro­ken en heeft een kort lont­je. Ieder­een eist genoeg­doe­ning. Ieder­een heeft iets te zeg­gen over ieder­een. Het gaat maar door. Het is daar­om dat ik mijn dage­lijk­se dosis twit­ter tot een mini­mum beperk en veel aan me voor­bij laat gaan.

Klik op het plaat­je om de video op you­tu­be te ope­nen

Na een jaar twit­ter moet ik con­clu­de­ren dat ik veel­al vluch­tig door mijn tijd­lijn scroll en hoog­uit wat likes en/of ret­weets uit­deel. Heel af en toe geef ik een reac­tie maar denk wel twee keer na voor­dat ik op ‘ver­zend’ druk. Erg spon­taan kun je het niet noe­men. Komen­de zomer­va­kan­tie ga ik eens goed naden­ken of ik er nog een jaar­tje aan vast­plak.

Koot en Bie (1980?)

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *