Dag 2 na LBO

Omdat Civi­li­sa­ti­ons zoals gezegd te zwa­re kost was ben ik gis­ter over­ge­stapt op Het vogel­huis door Eva Meij­er. In dit boek vol­gen we Gwen­do­len (Len) Howard (1894–1973) die zich aller­eerst ont­wor­stelst aan de in haar ogen benau­wen­de omge­ving van een fami­lie op stand om in Lon­don als vio­lis­te in een orkest te gaan spe­len. Weer later, als ze mid-veer­tig is betrekt ze een klein huis­je op het plat­te­land waar ze zich hele­maal over­geeft aan haar echt ware pas­sie, het bestu­de­ren van vogels.

Afwis­se­lend vol­gen we de weder­waar­dig­he­den van Len Howard zelf, en de obser­va­ties die zij doet met betrek­king tot de vogels die haar stu­die­ob­ject zijn. De schrijf­stijl die Eva Meij­er hier­voor han­teert is erg pret­tig om te lezen en bij­na op het dich­ter­lij­ke af. Het laat veel aan de fan­ta­sie van de lezer over, en dat past ook wel bij haar onder­werp omdat er niet zo veel bekend is over het leven van Len Howard.

Bij­voor­beeld:

Bij een wilg draai ik om. Ik zwem terug, in lang­za­me sla­gen. Hier is tijd niet veel meer dan het licht dat ver­an­dert.

Of:

Schrijf je me, als je aan­ge­ko­men bent?‘
Hij glim­lacht, ver­mijdt mijn blik. ‘Doe ik.’ Het maakt de woor­den niet uit waar ze voor gebruikt wor­den.

Voor de rest voel ik me gelijk aan gis­ter. Nog steeds wat duf of suf van de ope­ra­tie, nar­co­se en de medi­cij­nen. De pijn blijft gro­ten­deels weg wat dan weer wel fijn is, maar ik kan me nog niet echt goed con­cen­tre­ren op wat ik lees. Ik krijg het wel mee, maar het blijft niet altijd han­gen. Eigen­lijk bevalt het een beet­je voor me uit sta­ren van­uit een mak­ke­lij­ke tuin­stoel nog het bes­te. Ook hier in ons vogel­huis­je is vol­doen­de te zien. De vogels en de dag vlie­gen voor­bij zon­der dat ik er grip op krijg.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *