Dag 4 na LBO

Ze had­den me ervoor gewaar­schuwd maar tege­lij­ker­tijd gezegd dat het niet zo’n vaart zou lopen. Obsti­pa­tie. Kan ver­ve­lend zijn niet alleen van­we­ge het gevoel maar zeker in ver­band met het hech­ten van het mat­je. Wan­neer mijn stoel­gang pro­ble­ma­tisch gaat wor­den en ik nor­maal gespro­ken wat meer druk moet zet­ten dan is dat in mijn hui­di­ge toe­stand iets om voor­zich­tig mee om te gaan. Want alle inspan­ning deze week moet zo veel moge­lijk ver­me­den wor­den. Zelfs een flin­ke nies­bui kan ver­ve­lend uit­pak­ken.

Geluk­kig heb ik een heel regel­ma­ti­ge stoel­gang en spen­deer ik eigen­lijk nooit meer dan enke­le minu­ten in het klein­ste kamer­tje van het huis. Ik heb het daar­om ook altijd vreemd gevon­den dat men er vaak aller­lei tijd­schrif­ten neer­legt om de tijd door te bren­gen.

Ech­ter niets zo ver­an­der­lijk als de mens.

Want van­daag kan ik offi­ci­eel beves­ti­gen dat het inder­daad niet zo’n vaart loopt. Beter gezegd, het loopt hele­maal niet. Het zit gvd com­pleet vast.

En de druk neemt toe.

Had ik al een opge­zwol­len buik van het (vei­li­ge) gas dat ze inge­bracht heb­ben om het leg­gen van de mat te ver­ge­mak­ke­lij­ken, nu wordt dat alleen nog maar meer ver­strekt omdat er van alles mijn maag ingaat maar tot nu toe niets de almaar vol­le­re ruim­te ver­laat.

Voor medi­cij­nen heb ik niet geko­zen. Eerst aan de slag met prui­men en der­ge­lij­ke. En veel blij­ven drin­ken.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *