Lichamelijk ongemak

Van­daag moch­ten de hech­tin­gen eruit. Eigen­lijk had ik die niet moe­ten heb­ben na de ope­ra­tie, maar net toen Inge met een rol­stoel bin­nen­kwam om mij op te halen begon een van de drie sne­des in mijn buik spon­taan te bloe­den. Drie hech­tin­gen en een uur­tje later mocht ik als­nog naar huis. Afijn, alle weder­waar­dig­he­den van die dag heb ik hier al eer­der beschre­ven.

Nu, tien dagen later dus, stond de afspraak gepland bij de huis­arts om de hech­tin­gen te laten ver­wij­de­ren. Zelf had ik eer­der al voor­zich­tig alle pleis­ters los zit­ten peu­te­ren. Lie­ver thuis een traan­tje laten dan bij de huis­arts. Zul je net zien dat die met het ver­keer­de been uit bed is gestapt en met een cha­ge­rij­nig hoofd die pleis­ters met huid en haar eraf zou ruk­ken.

Dat viel ech­ter mee. Zowel het zelf ver­wij­de­ren van de pleis­ters (ging pijn­loos want de haar­tjes op mijn buik waren al pre­ven­tief weg­ge­scho­ren door het ver­ple­gend per­so­neel en de wond­jes waren imid­dels goed dicht­ge­groeid) als­ook het bezoek aan de huis­arts want die heb ik niet gezien. Haar assis­ten­te nam de ont­hech­tings­taak waar en deed dat zo vak­kun­dig dat het voor­bij was voor­dat ik door­had dat ze ermee was begon­nen.

Ik was nog vol­op bezig te ver­ha­len over de spon­ta­ne bloe­ding en het ver­moe­den dat het mis­schien wel door een nieu­we mes­sen­set kwam waar­door ze even­tjes in de lach schoot en met het pen­cit in mijn buik prik­te. Daar bleef het bij qua licha­me­lijk onge­mak.

Thuis nam ik om het te vie­ren een kop kof­fie en ging ach­ter op het ter­ras zit­ten waar het zoals gebrui­ke­lijk een komen en gaan was van aller­lei vlin­ders, bij­en, hom­mels en libel­les. Een van de vlin­ders trok m’n aan­dacht. Een wit­je met bruin getip­te vleu­gels. Het leek wel of er flin­ke hap­pen uit de vleu­gels geno­men waren. Een soort van kar­tel­rand. Mis­schien hoor­de het zo en was dit een spe­ci­aal ras. Op de foto’s die ik snel nam viel ech­ter te zien dat het toch wel dege­lijk bescha­di­gin­gen waren. Wel­licht had een kat een poging gedaan het beest­je te ver­schal­ken. Des­on­danks leek het of ze er ver­der geen hin­der van onder­vond. Met een ander wit exem­plaar vloog ze gezel­lig van bloem naar bloem als­of het de gewoon­ste zaak van de wereld was.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *