Therapeutisch werken

De grens tus­sen ons per­ceel en dat van de buren wordt gevormd door een strook grond die vol­gens het bestem­mings­plan niet bebouwd of op eni­ger­lei ande­re wij­ze gebruikt mag wor­den. Het moet vrij blij­ven omdat er een dui­ker onder­door loopt die de afwa­te­ring van de slo­ten ach­ter ons huis ver­bindt met de Lin­ge voor ons huis. In het geval dat er bij­voor­beeld een ver­stop­ping is moet de de gemeen­te er altijd bij kun­nen om dit te ver­hel­pen.

Begrij­pe­lijk, maar je kunt er dus niet veel mee. Reden voor de vori­ge eige­naar om het daar­om maar com­pleet te ver­waar­lo­zen. En tot nu toe heb­ben wij er ver­der ook niet veel aan­dacht aan gege­ven anders dan dat we regel­ma­tig het erg­ste onkruid heb­ben ver­wij­derd. Maar dit jaar zijn we dan ein­de­lijk begon­nen met het snoei­en van de mei­doorn als een van de gro­te­re klus­sen om dit stuk­je grond wat meer bereik­baar te maken. Helaas kwam mijn lies­breuk en bij­be­ho­ren­de ope­ra­tie er tus­sen­door en vie­len de acti­vi­tei­ten weer stil.

Deze week ben ik opnieuw begon­nen om de strook grond te betrek­ken bij onze opruim­werk­zaam­he­den die ver­band hou­den met de komen­de ver­bou­wing aan de schuur. Want niet alleen had de vori­ge eige­naar de boel niet bij­ge­hou­den, hij had het ook als stort­plaats gebruikt voor over­tol­li­ge ste­nen en ander puin. Nu we de con­tai­ner ach­ter heb­ben staan zag ik het als een mooie gele­gen­heid om die troep ook met­een weg te gooi­en.

Omdat ik het nog steeds wat voor­zich­tig aan moet doen na de LBO had ik wat meer tijd om de ver­schil­len­de ste­nen die er lagen wat aan­dach­ti­ger te bekij­ken. Voor­al het vele mos wat er op gegroeid was liet zien hoe mooi de natuur toch altijd weer is wan­neer je er de tijd voor neemt. Elke steen die ik in mijn han­den nam had een ander natuur­land­schap in pet­to en de details waren prach­tig. Erg hard ging het dus niet met oprui­men. Het had eer­der iets weg van wer­ken op the­ra­peu­ti­sche basis.

Tus­sen de ver­schil­len­de soor­ten puin vond ik ook nog vol­doen­de ste­nen van een apart for­maat die nog in goe­de staat waren. Daar­van heb ik er een stel opzij gelegd om later te gebrui­ken voor het aan­leg­gen van bij­voor­beeld een bar­be­cue of zit­je. Want weg­gooi­en, ook al zijn het maar ste­nen, blijft moei­lijk. Ook voor mij.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *