20414 — zondag

Onder de kap van de schuur zit­ten ver­schei­de­ne zwa­luw­nes­ten ver­stopt in de span­ten van het dak. Een mooie dro­ge broed­plaats die elk jaar voor veel zwa­lu­wen aan­lei­ding is om hier een nieuw gezin­ne­tje te stich­ten. Ook dit jaar had­den we weer vol­doen­de aan­loop in de len­te. Of het dezelf­de zwa­lu­wen zijn die ieder jaar terug­ko­men weet ik eer­lijk gezegd niet. Maar we doen net als­of het zo is. En begroe­ten ze met een har­te­lijk wel­kom thuis wan­neer we de eer­ste ver­ken­ners hun inspec­tie zien uit­voe­ren. Het schept een band.

Meest­al leg­gen de zwa­lu­wen twee keer eie­ren. De eer­ste leg is met­een in het voor­jaar wan­neer de nes­ten gereed (gemaakt) zijn. En een twee­de leg volgt aan het eind van de zomer. De jon­kies uit het voor­jaar zijn inmid­dels zo vol­groeid dat ze ook een bij­dra­ge kun­nen leve­ren bij de ver­der uit­brei­ding van het gezin.

Met de extre­me hit­te deze zomer waren we bang dat het mis­schien ondoen­lijk was on te nes­te­len. We had­den het idee dat er min­der zwa­lu­wen in en uit vlo­gen in die peri­o­de. Ook wel begrij­pe­lijk want onder de kap kon de tem­pe­ra­tuur zomaar boven de vijf­tig gra­den stij­gen. Pas toen de hit­te­golf ons land ver­la­ten had kwa­men er weer wat meer zwa­lu­wen tevoor­schijn en niet veel later zagen we eier­scha­len op de grond en gazon lig­gen. Wat later dan nor­maal toch nog een twee­de leg.

Van­daag ont­dek­te ik bij toe­val dat het een der­de leg was geweest. Ik moest op zol­der zijn en maak­te van de gele­gen­heid gebruik om een aan­tal nest­jes te ver­wij­de­ren omdat ze op onhan­di­ge plaat­sen zaten. We had­den er ook veel te veel en som­mi­ge waren aan het afbrok­ke­len omdat ze al rede­lijk oud waren.

Een van de nest­jes die ik ver­wij­der­de was nog gevuld met jon­kies. Ze waren waar­schijn­lijk net uit het ei geko­men net voor­dat de tem­pe­ra­tuur zo extreem omhoog schoot en had­den het niet over­leefd. Uit­dro­ging door de hit­te was hen fataal gewor­den. Een gru­we­lijk ein­de. Reden voor ons om uit te zoe­ken wat we kun­nen doen in het geval dit een komen­de zomer opnieuw dreigt te gebeu­ren.

~ ~ ~

Rondje voorzichtig aan…

[4 km]

Eigen­lijk had ik al eer­der wil­len begin­nen met hard­lo­pen na mijn LBO maar het kwam er niet van. De hele week ben ik bezig geweest om ste­nen te sor­te­ren en weg te gooi­en in de con­tai­ner die we daar­voor spe­ci­aal had­den laten neer­zet­ten. Een­tje waar 6 kuub in kan. En ik heb al die ste­nen die er nu in lig­gen deze week min­stens twee maal in mijn han­den gehad. Als het niet vaker is.

Afijn, gis­ter­avond zat ik moe en vol­daan op de bank en nam me voor dat ik van­daag dan toch echt voor­zich­tig aan de draad weer zou oppak­ken. Eens kij­ken hoe mijn lies zou rea­ge­ren en wat het effect van ruim vier maan­den niets­doen op mijn con­di­tie zou zijn.

Uit­ein­de­lijk werd het toch nog na de mid­dag voor­dat ik mijn hard­loop­schoe­nen tevoor­schijn haal­de. De och­tend was als­nog voor­be­hou­den aan enke­le klei­ne klus­sen ach­ter het huis en hoe­wel ik het heer­lijk vind om in de regen te lopen besloot ik voor deze keer om de erg­ste bui­en over te laten waai­en.

In totaal heb ik het vol­ge­hou­den om 4 kilo­me­ter aan een stuk te blij­ven jog­gen. Zon­der last van mijn lies maar wel met toe­ne­mend ver­moei­de benen. Tij­dens het lopen besloot ik om het zeke­re voor het onze­ke­re te nemen en de boel niet te for­ce­ren. In een rus­tig tem­po van 8,5 kilo­me­ter per uur was het goed vol te hou­den. Maar voor­al het gewoon weer eens lek­ker een rond­je kun­nen hard­lo­pen was al een genot. Ik had dit echt gemist.

Na het dou­chen rea­li­seer­de ik me dat er nog steeds een Trail­run in mijn agen­da staat. En wel op 14 sep­tem­ber. Ik had al gele­zen dat het niet moge­lijk is om het inschrijf­geld terug te krij­gen wegens een bles­su­re maar dat je wel je tic­ket mag ver­ko­pen op hun facebook pagi­na. Helaas heb ik geen facebook account. Maar nu heb ik beslo­ten om het als­nog te pro­be­ren. Want het is geoor­loofd om de afstand aan te pas­sen. Dus nu heb ik mijn inschrij­ving omge­zet naar 18 kilo­me­ter. De kort­ste afstand die bij deze trail­run moge­lijk is.

Er res­ten mij vier vol­le weken om me voor te berei­den. Het is een pres­ta­tie­run zon­der tijd­re­gi­stra­tie en je krijgt vier uur de tijd om de run uit te lopen. Ik kan tot op de dag zelf beslui­ten of ik me fit en fysiek ok genoeg vind om van start te gaan. Ook tij­dens de run kan ik er altijd uit­stap­pen indien het niet goed voelt. Maar ik heb er in ieder geval weer zin in en nieu­we hoop gekre­gen dat ik dit jaar kan deel­ne­men. En wie weet, vol­gend jaar mis­schien wel voor de 44 kilo­me­ter met een start van­af de Gin­kel­se hei. Dat zou pas tof zijn.

Wat: Air­bor­ne Free­dom Trail
Wan­neer: 14 sep­tem­ber 2019
Afstand: 28 kilo­me­ter 18 kilo­me­ter