Niet de bedoeling

Mijn ouders waren een dag­je op bezoek. Er was een tijd dat ze daar­voor van het open­baar ver­voer gebruik maak­ten en ik ze dan in Elst of Arn­hem van het sta­ti­on ophaal­de. Maar al bij al is dat best een lan­ge trip heen en terug, daar­om haal ik ze tegen­woor­dig op in Bra­bant.

Dus stond ik van­och­tend gedul­dig te wach­ten in ons ouder­lijk huis tot ze bei­den gepakt en gezakt waren voor de auto­rit rich­ting Bem­mel. Het duur­de even voor mijn vader klaar was ach­ter het huis. Hij rom­mel­de wat bij de schuur en ik besloot een kijk­je te nemen of alles goed ging. Op het laat­ste moment had hij beslo­ten een spe­ci­aal kooi­tje op te han­gen aan de schut­ting omdat hij een vink of put­ter had gespot.

Het kooi­tje had een inge­ni­eus mecha­nis­me waar­bij een vogel door eigen gewicht de toe­gang afsloot wan­neer het een­maal bin­nen was gelokt door wat lek­ker geu­rend voer.

Al jaren deed dat kooi­tje trou­we dienst. Zo lang ik me kan her­in­ne­ren had hij het al in gebruik. En toen het ein­de­lijk op de juis­te plek hing en inge­steld was kon­den we ver­trek­ken.

Tegen zeven uur in de avond waren we weer terug in het Bra­bant­se. Als eer­ste ging mijn vader kij­ken of het lok­kooi­tje z’n werk had gedaan. Helaas voor een merel bleek dat niet het geval. Of het beest­je in paniek was geraakt en zich daar­door min of meer gewurgd had, of dat het mecha­nis­me mis­schien door de tand des tijds niet zo inge­ni­eus meer is maakt niet zo heel veel uit. Alle red­ding kwam te laat. Of het kooi­tje nog gebruikt gaat wor­den is mij niet dui­de­lijk maar ik heb gead­vi­seerd om er afscheid van te doen voor er nog meer slacht­of­fers val­len.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *