Rondje Remember Freedom

Gis­ter liep ik NIET de Free­dom Trail. En van­daag NIET de Brid­ge to Brid­ge. Want ik had het tic­ket van Luel­la kun­nen over­ne­men omdat zij niet ging. Maar 10 EM is veel te ver voor mij. Dus ging ik van­och­tend zelf een rond­je lopen in de niet zo wij­de omge­ving.

Onder­weg bedacht ik dat het mis­schien wel grap­pig zou zijn om de titel van de blog­post over mijn hard­loop­rond­je te lin­ken aan de diver­se runs geor­ga­ni­seerd als onder­deel van de Air­bor­ne her­den­king. Bij­voor­beeld Rond­je Brug naar Brug. Want ik rea­li­seer­de me dat het start­punt van mijn rond­jes vaak bij het brug­ge­tje over de Lin­ge gaat. En ik was van plan om de twee brug­gen over de A325 te nemen om van daar­uit naar het punt te lopen waar de A15 in een T‑splitsing ein­digt en er een brug over de Betu­we­lijn gaat.

Hal­ver­we­ge voel­de ik al dat het heel ver­stan­dig was geweest dat ik de Free­dom Trail en de Brid­ge to Brid­ge aan me voor­bij had laten gaan, want daar zou ik zeker iede­re deel­ne­mer aan me voor­bij heb­ben moe­ten laten gaan. De geest wil­de wel, maar het lichaam denkt daar voor­als­nog anders over.

Dus ver­zon ik ter plek­ke dat mijn blog­post­ti­tel aan­ge­past zou gaan wor­den naar Rond­je Een brug te ver en daar kon ik best wel om lachen. Afge­lo­pen vrij­dag tij­dens de bor­rel in het cen­trum van Arn­hem was de gelijk­na­mi­ge film nog ter spra­ke geko­men. De Rus­si­sche col­le­ga had ‘m van har­te aan­be­vo­len aan de Argen­tijn­se col­le­ga die er nog nooit van gehoord had. Toen hij hoor­de dat de film drie uur duur­de maak­te dat hem niet echt enthou­si­ast.

Dat ik de titel van mijn blog­post wil­de aan­pas­sen sloeg niet zozeer op het feit dat ik drie uur nodig dacht te heb­ben voor mijn geplan­de rond­je van 10 kilo­me­ter, maar op beslis­sing die ik nam af te zien van door te lopen naar de spoor­brug. Ik nam een afslag eer­der en in plaats van 10 liep ik uit­ein­de­lijk slechts 8 kilo­me­ter. Wel­is­waar ver­der dan mijn vori­ge zon­dags­rond­je, maar toch. Met alle goe­de bedoe­lin­gen bleek mijn rou­te een brug te ver zijn geweest.

Een­maal thuis ver­an­der­de ik toch weer van gedach­ten. Ik moest den­ken aan het gevoel tij­dens het lopen. Tot aan het moment dat het niet lek­ker meer ging was het heer­lijk geweest. Hier had ik al die tijd voor­af­gaand en na mijn lies­breuk­ope­ra­tie naar uit­ge­ke­ken. Het vrij­uit kun­nen ren­nen zon­der belem­merd te wor­den door bles­su­res. Die vrij­heid, voor­heen zo van­zelf­spre­kend, was nu een kost­baar iets waar ik van moest blij­ven genie­ten. Het lichaam wil dan mis­schien nog niet zo snel en ver als de geest voor ogen heeft, alles is beter dan nood­ge­dwon­gen thuis te zit­ten.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *