De rust wordt verstoord

We zit­ten weer mid­den in een ver­bou­wing. De laat­ste hope­lijk. Het is de uit­ge­stel­de aan­pas­sing aan de schuur ach­ter die hele­maal dicht wordt gemaakt en dienst gaat doen als hob­by­ruim­te. Met de nodi­ge iso­la­tie kun­nen we er in alle sei­zoe­nen terecht. Voor het ech­ter zover is moet er nog een hoop gebeu­ren. En heb­ben we de komen­de tijd weer regel­ma­tig werk­volk over de vloer.

Was ik even ver­ge­ten hoe hin­der­lijk dat is.

Niet de men­sen zelf. Die ken­nen we onder­tus­sen al goed van eer­de­re klus­sen en daar heb­ben we geen enkel pro­bleem mee. Het gaat me meer om de ver­sto­ring van ons leven­tje dat hier lang­zaam maar zeker vorm heeft gekre­gen. Gis­ter las ik bij Elja over wat het met je kan doen wan­neer een bepaal­de rou­ti­ne wordt door­bro­ken en van­daag voel ik aan den lij­ve wat ze ermee bedoel­de.

In mijn reac­tie onder haar blog­post schreef ik wat me spon­taan te bin­nen schoot bij het voor­beeld dat ze aan­haal­de. Ik her­ken­de het van mijn eigen erva­ring om gaan te hard­lo­pen. Een rou­ti­ne of ritu­eel kan hel­pen om op een onbe­wus­te en ‘low-ener­gy’ (van­we­ge het repe­ti­tie­ve karak­ter) manier de druk­te van alle­dag ach­ter je te laten om zodoen­de in de juis­te gemoeds­toe­stand te komen voor het hard­lo­pen.

Mis­schien (zo bedenk ik me nu) is het ook wel zo dat het bij­ge­loof in de kleed­ka­mer (eerst de lin­ker­sok en dan rech­ter­sok, en nooit anders­om) niet zozeer dient om geluk af te dwin­gen maar veel meer een vast onder­deel is van een hele keten van han­de­lin­gen om in een flow te gera­ken. Die ver­vol­gens kan lei­den tot bete­re pres­ta­ties en ver­taalt wordt als geluk (afdwin­gen).

Hele­maal zelf ver­zon­nen (hoop ik).

Geldt dit ook voor de ver­sto­ring die ik deze avond voel­de? Daar lijkt het wel op. De ‘avond­ploeg’ die de bekis­ting gaat aan­bren­gen voor het beton stor­ten dat later van de week gaat plaats­vin­den arri­veer­de gelijk met mij toen ik van kan­toor kwam. Het bete­ken­de dat ik mijn nor­ma­le rou­ti­ne opzij moest zet­ten en me had aan te pas­sen aan de nieu­we situ­a­tie.

Niet ono­ver­ko­me­lijk, maar anders. En anders voelt niet ver­trouwd. Althans, zo ervaar ik het.

Ten­slot­te zijn we hier gaan wonen voor de rust en om ons eigen ding te kun­nen doen. Wat dat dan ook is. Nu is het tij­de­lijk niet rus­tig en wordt ons eigen ding doen beperkt door de men­sen en de rom­mel om ons heen. We pas­sen ons zo goed moge­lijk aan wat ons aldus in een ande­re situ­a­tie brengt dan waar we nor­maal had­den wil­len zijn.

Mis­schien brengt het ons tot nieu­we inzich­ten die we (onbe­wust) gaan inte­gre­ren in de oude rou­ti­ne wan­neer de rust is weer­ge­keerd zon­der dat we dit besef­fen.

Of het alle­maal ergens op slaat weet ik niet, maar ik ga het van­avond niet meer terug­le­zen of wij­zi­gen. Ik ga nog even genie­ten van de rust zolang het kan.

~ ~ ~

PS. In haar blog­post schreef Elja => Dis­rupt jezelf, en sinds­dien blijf het deun­tje van Res­pect Yourself door mijn hoofd zeu­ren…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *