20190929 – zondag

Het verleden

Het verleden, daar zink je in weg, je begint erin weg te zinken en dan lijk je erdoor te worden opgeslokt, zonder dat iets nog een grens aan dat opslokken kan stellen. [p.167]

Een verontrustend beeld. Ik weet niet precies wat de schrijver er mee wil zeggen, en ik weet zelfs niet eens waarom ik het zo verontrustend vind. Zie ik het als een metafoor voor sluipende dementie? Of eerder als een vorm van jezelf verliezen in een geïdealiseerde versie van een verleden dat er nooit in die hoedanigheid is geweest? Terwijl je tegelijkertijd de grip verliest op de realiteit van alledag.

Verzwolgen in een moeras van weleer.

Misschien vat ik het te letterlijk op en spreekt het mijn angstgevoelens aan van een langzame verdrinkingsdood in een dikke laag modder die bij elke vergeefse hap naar zuurstof je luchtwegen onherroepelijk verder dichtmetselt.

~ ~ ~

Vandaag las ik bladzijde 123 tot en met 192 in Serotonine, een roman geschreven door Michel Houellebecq. Na een heel lange aanloopperiode begin ik eindelijk wat meer in het boek te geraken en kan het me zelfs op sommige moment bekoren. Iets wat ik na de eerste 100 bladzijdes niet meer had verwacht.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *