Het verleden

Het ver­le­den, daar zink je in weg, je begint erin weg te zin­ken en dan lijk je erdoor te wor­den opge­slokt, zon­der dat iets nog een grens aan dat opslok­ken kan stel­len. [p.167]

Een ver­ont­rus­tend beeld. Ik weet niet pre­cies wat de schrij­ver er mee wil zeg­gen, en ik weet zelfs niet eens waar­om ik het zo ver­ont­rus­tend vind. Zie ik het als een meta­foor voor slui­pen­de demen­tie? Of eer­der als een vorm van jezelf ver­lie­zen in een geï­de­a­li­seer­de ver­sie van een ver­le­den dat er nooit in die hoe­da­nig­heid is geweest? Ter­wijl je tege­lij­ker­tijd de grip ver­liest op de rea­li­teit van alle­dag.

Ver­zwol­gen in een moe­ras van wel­eer.

Mis­schien vat ik het te let­ter­lijk op en spreekt het mijn angst­ge­voe­lens aan van een lang­za­me ver­drin­kings­dood in een dik­ke smur­rie mod­der die bij elke ver­geef­se hap naar zuur­stof je lucht­we­gen onher­roe­pe­lijk ver­der dicht­met­selt.

~ ~ ~

Van­daag las ik blad­zij­de 123 tot en met 192 in Sero­to­ni­ne, een roman geschre­ven door Michel Hou­el­le­becq. Na een heel lan­ge aan­loop­pe­ri­o­de begin ik ein­de­lijk wat meer in het boek te gera­ken en kan het me zelfs op som­mi­ge moment beko­ren. Iets wat ik na de eer­ste 100 blad­zij­des niet meer had ver­wacht.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *