Dan maar De toverberg

Ik was al heel lang van plan De tover­berg van Tho­mas Mann te lezen, mijn intu­ï­tie zei me dat het een lugu­ber boek was, maar dat pas­te ten­slot­te bij mijn situ­a­tie, het juis­te moment was onge­twij­feld geko­men. [p.290]

~ ~ ~

Van­daag las ik blad­zij­de 237 tot en met 303 in Sero­to­ni­ne, een roman geschre­ven door Michel Hou­el­le­becq. Het boek is nu uit. Mijn eind­oor­deel is niet echt posi­tief. Slechts bij vla­gen kon het ver­haal me boei­en, maar het over­gro­te deel las ik voor­na­me­lijk door om er van­af te zijn.

Ik ben nog zo iemand die een boek/auteur tot de laat­ste blad­zij­de een kans wil geven. Bij films of tv-series heb ik dat onder­tus­sen afge­leerd. Daar lukt het me om bij uit­blij­ven­de sen­sa­tie het gewoon op te geven en iets anders te gaan zien. Hier dus niet.

Wat me voor­al tegen­stond is de in mijn ogen slor­di­ge stijl. Het kan natuur­lijk zijn dat de bedoe­ling van Hou­el­le­becq was om zo veel moge­lijk de spreek­taal van de ik-per­soon weer te geven, maar ik werd op een gege­ven moe van bij­voor­beeld het zeer fre­quen­te ‘nou ja’-gebruik. Als voor­beeld sla ik het boek op een wil­le­keu­ri­ge blad­zij­de open en ja hoor:

Ik ver­wacht­te natuur­lijk dat Camil­le het huis in Clé­cy leuk zou vin­den, ik bezat een basaal gevoel voor esthe­tiek, nou ja ik was in staat te besef­fen dat het en mooi huis was; maar ik had niet voor­zien dat ze er zo snel háár huis van zou maken, dat ze al met­een de eer­ste dagen idee­ën voor de inrich­ting en de inde­ling zou heb­ben, dat ze wat fou­lards zou wil­len kopen, een paar meu­bels zou wil­len ver­plaat­sen, nou ja dat ze zich al zo snel als vrouw zou gedra­gen … [p.147]

Nor­maal gespro­ken stoor ik me er niet zoveel aan, maar omdat de ik-per­soon niet echt tot leven kwam viel het meer dan anders op. Van een afstand gezien zijn de lot­ge­val­len van de ik-per­soon en de ont­moe­tin­gen die hij heeft best bij­zon­der, alleen ik voel­de er niets bij. Net als­of ik zelf ook emo­ti­o­neel afge­stompt was door de anti-depres­si­va. En als dit de bedoe­ling was van Hou­el­le­becq dan moet ik toe­ge­ven dat hij daar­in pri­ma zou zijn geslaagd. Maar het bij­ef­fect is dan wel dat ik niet van de roman heb geno­ten. Dat kan toch niet de bedoe­ling zijn lijkt me.

Daar­om was ik op ’t laatst toch nog aan­ge­naam ver­rast toen daar die ver­wij­zing naar De tover­berg voor­bij kwam. Die staat ook bij mij al een hele tijd op de lijst om gele­zen te wor­den. Wie weet ga ik er bin­nen­kort toch echt eens aan begin­nen.

Mijn over­tui­gin­gen zijn beperkt, maar wel intens. Ik geloof in de moge­lijk­he­den van het spe­ci­a­le konink­rijk. Ik geloof in de lief­de,’ schreef Michel Hou­el­le­becq onlangs.
De depres­sie­ve ver­tel­ler van Sero­to­ni­ne zou het daar zon­der voor­be­houd mee eens zijn. Zijn ver­haal vindt plaats in een Frank­rijk dat zijn tra­di­ties aan het ver­kwan­se­len is, zijn ste­den ont­doet van hun char­me en zijn plat­te­land ver­woest tot de volks­op­stand erop volgt. Hij ver­telt over zijn leven als land­bouw­in­ge­ni­eur, zijn vriend­schap met een boer van adel (een onver­ge­te­lijk per­so­na­ge — zijn dub­bel­gan­ger in spie­gel­beeld), over het falen van hun jeug­di­ge ide­a­len, de mis­schien wel dwa­ze hoop een ver­lo­ren vrouw terug te vin­den.
Deze roman over de puin­ho­pen van een wereld zon­der goed­heid, zon­der soli­da­ri­teit, met onbe­heers­baar gewor­den ver­an­de­rin­gen, is ook een roman over wroe­ging en spijt. ‘Nie­mand in het Wes­ten zal nog geluk­kig zijn.’

Sero­to­ni­ne
Michel Hou­el­le­becq
Arbei­ders­pers
ISBN 9789029529020

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *