20191012 — zaterdag

Cheile Turzii

Met een aan­tal collega’s gaan we op de zater­dag­och­tend op weg naar een nabij­ge­le­gen klei­ne can­y­on in Chei­le Tur­zii. Het is een klein uur­tje rij­den van­uit Cluj en zodra we de stad ver­la­ten bevin­den we ons mid­den in een uit­ge­strekt land­schap wat voor­na­me­lijk beheerst wordt door land­bouw en klei­ne dorp­jes. Ik had graag onder­weg een enke­le keer wil­len uit­stap­pen om wat foto’s te maken, maar helaas heb­ben we niet de hele dag de tijd en rij­den we in een keer door naar de plaats van bestem­ming.

Op de plek van bestem­ming ver­za­me­len we ons en genie­ten nog even van het uizicht en de kabel­baan waar je met een rot­vaart naar bene­den kunt afda­len voor­dat we op weg gaan voor een kor­te wan­de­ling door de can­y­on naar de ande­re kant van het geberg­te.

De wan­de­ling is onge­veer 2,5 kilo­me­ter en niet erg las­tig hoe­wel je goed moet oplet­ten niet je enkel te ver­zwik­ken van­we­ge de vele los­lig­gen­de kei­en of uit te glij­den op de smal­le paad­jes. We doen er een uur­tje over en heb­ben de groot­ste lol.

Met enke­le collega’s beslui­ten we een stuk hoger­op te klim­men ter­wijl de rest er voor kiest een rust­pau­ze te nemen in de zon en wat te eten voor­dat we weer terug­wan­de­len.

Roemeense soep en soap

Omdat een van onze collega’s in de buurt van Tur­da woont beslo­ten we daar ergens in de buurt een late lunch te nut­ti­gen. De keu­ze viel op een tra­di­ti­o­neel Roe­meens res­tau­rant. We kre­gen een tafel toe­ge­we­zen in een zaal waar op dat moment een ande­re groep ver­za­meld was om een ver­jaar­dag te vie­ren. Er werd vol­op gezon­gen en de muziek in het res­tau­rant was afge­stemd op deze fees­te­lij­ke gebeur­te­nis.

Het menu was alleen in het Roe­meens maar geluk­kig ston­den er foto’s bij en kon­den onze Roe­meen­se collega’s tekst en uit­leg geven. De pogin­gen die in het ver­le­den onder­no­men heb om een beet­je Roe­meens te leren zijn daar­bij geble­ven. Een enkel woord her­ken in en dat is het dan. Mijn keus viel op een ste­vig gevul­de gou­lash­soep voor­af en daar­na een bord aard­ap­pe­len met een soort van gehakt­sta­ven (ja, meer­voud inder­daad).

Pas nadat we de bestel­ling had­den door­ge­ge­ven en voor­zien waren van kof­fie of iets ster­kers viel het ons op dat er een tv appa­raat boven onze tafel hing. Het geluid was uit. Er kwa­men con­ti­nu Tell-Sell-ach­ti­ge adver­ten­ties voor­bij gevolgd door een uit­ge­brei­de nieuws­uit­zen­ding met voor­al plaat­se­lijk nieuws. Nie­mand in de zaal had er oog voor. Ook wij niet. Tot­dat tij­dens het hoofd­ge­recht plots iemand ver­baasd wees op het pro­gram­ma wat inmid­dels al een tijd­je aan de gang was. Een Roe­meen­se soap? zo vroe­gen wij. Maar nie­mand her­ken­de het. Of wil­de toe­ge­ven het te her­ken­nen. Schaam­te wel­licht?

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *