20200318 — Leven in tijden van Corona

Een vast rit­me is toch wel belang­rijk voor me, zo merk ik. Nu ik thuis werk sta ik wel­is­waar iets later op omdat ik geen reis­tijd heb, maar pro­beer ik wel onge­veer het­zelf­de tijd­stip te han­te­ren om thuis de lap­top open te klap­pen als wan­neer ik dat op kan­toor zou doen. Ook zorg ik dan gescho­ren en wel aan mijn bureau te zit­ten. Ten­slot­te deden we al veel met video con­fe­ren­ce calls en dat wordt nu allen maar meer. Ook wan­neer iemand je onver­wachts belt is het wel zo net­jes om er een beet­je fat­soen­lijk bij te zit­ten.

Dus zo door­liep ik van­daag weer een vol­le werk­dag met veel calls en taken die ik tus­sen­door moest afhan­de­len ter­wijl om me heen de maat­re­ge­len om het coro­na virus een halt toe te roe­pen steeds strik­ter wor­den en er in de Twee­de Kamer vol­op gede­bat­teerd wordt of Neder­land niet teveel ach­ter­blijft bij de rest van Euro­pa waar steeds meer lan­der er voor kie­zen om alles op slot te gooi­en. Ik krijg er het fij­ne niet van mee in de paar minuut­jes die ik zo nu en dan heb om snel even bij te lezen, maar voor­lo­pig denk ik dat de rege­ring meer dan vol­doen­de doet met de ken­nis die ze heb­ben van deze onge­ken­de situ­a­tie om het land bestuur­baar te hou­den en zodoen­de de vei­lig­heid en gezond­heid zoveel als moge­lijk is te garan­de­ren.

Er is nie­mand die op dit moment kan zeg­gen wat het enig juis­te is. Ieder­een die beweert het wel te weten ver­trouw ik bij voor­baat niet. Dit is nooit eer­der op deze schaal ver­toont en er is geen draai­boek voor. Impro­vi­se­ren en tij­dig rea­ge­ren op basis van nieu­we inzich­ten is het belang­rijk­ste.

Na m’n werk­dag stond er een vir­tu­e­le klas op de agen­da geor­ga­ni­seerd door het bege­lei­digs­team van de Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen van de OU. De bij­een­kom­sten in de stu­die­cen­tra zijn inmid­dels komen te ver­val­len dus van­daar op deze manier. En dat beviel goed. Na een aan­van­ke­lijk aar­ze­lend begin met de gebrui­ke­lij­ke tech­ni­sche hic­kups van geen geluid en der­ge­lij­ke en onwen­nig­heid bij som­mi­ge deel­ne­mers die waar­schijn­lijk geen erva­ring had­den met deze manier van digi­taal samen­wer­ken ging het allengs steeds soe­pe­ler. Zeker de func­ti­o­na­li­teit om in klei­ne­re groep­jes aan opdrach­ten te wer­ken werk­te uit­ste­kend. Dat zorg­de ervoor dat al snel de vraag kwam om dit veel vaker te orga­ni­se­ren, waar ik zelf hele­maal ach­ter sta. We gaan het zien, want het vergt natuur­lijk wat voor­be­rei­ding maar tege­lij­ker­tijd is het in deze tij­den een pri­ma manier om je mede­stu­den­ten en docen­ten regel­ma­tig te zien en te spre­ken.

Een alge­me­ne bezorgd­heid was wel of het eer­ste ten­ta­men dat voor 23 april gepland staat door­gang kan vin­den. Want het is er een­tje van open vra­gen op een cen­tra­le loca­tie. In mijn geval in Nij­me­gen. Mocht het wor­den uit­ge­steld dan krij­gen we auto­ma­tisch ver­len­ging van de inschrijf­ter­mijn maar eer­lijk gezegd zou ik lie­ver zien dat ze iets rege­len zodat we het ten­ta­men onli­ne kun­nen doen. Want zoals gezegd, ik hou van rit­me en dat geldt ook voor mijn stu­die­rit­me waar ik nu lek­ker in zit.

Enke­le maan­den na de uit­braak van SARS-CoV‑2, ook wel het Wuhan-virus genoemd, gin­gen pas­sa­ges uit het boek viraal op soci­a­le media waar­in rond 2020 de komst van een Chi­nees, bio­lo­gisch wapen wordt voor­speld dat de naam Wuhan-400 draagt. Ondanks enke­le over­een­kom­sten wijkt het virus in Koontz’ boek ech­ter af van de pan­de­mie uit 2020.[1] Ook kreeg het virus in zijn boek pas in 1989 de naam Wuhan-400 en heet­te het tot het eind van de Kou­de Oor­log Gor­ki-400.

bron: Wiki­pe­dia

Ik ga van­avond nog wat ver­der lezen in het uiterst depri­me­ren­de maar even­zo­goed erg onder­hou­den­de boek De stad der blin­den van José Sara­ma­go over een uit het niets ont­sta­ne besmet­te­lij­ke vorm van blind­heid die zich razend­snel ver­spreidt en hoe de over­heid rigoreu­ze maat­re­ge­len neemt om dit een halt toe te roe­pen.

Van een col­le­ga kreeg ik de tip om het boek The eyes of dark­ness van Dean Koontz te lezen. Het staat momen­teel blijk­baar hoog op de best­sel­ler­lijst van­we­ge de voor­spel­ling die er gedaan wor­den met betrek­king tot het uit­bre­ken van het coro­na virus in Wuhan. Geschre­ven in 1981 komt Koontz met een Chi­nees bio­lo­gisch wapen met de naam Wuhan-400. Daar kan men ech­ter z’n vraag­te­kens bij zet­ten gezien wat er op Wiki­pe­dia over geschre­ven wordt (zie citaat hier­bo­ven).

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *