20200319 — Leven in tijden van Corona

Van mijn ouders hoor­de ik dat ze van mijn jon­ge­re broer een oude iPad heb­ben gekre­gen zodat ze kun­nen video­bel­len. Nu per­soon­lijk con­tact steeds meer wordt afge­bouwd is dat een goed alter­na­tief. En met wat instruc­ties van zijn kant zou het moe­ten luk­ken. Natuur­lijk ver­tel­den ze dat pas aan het eind van ons gesprek. Toen ik vroeg of we het even kon­den uit­pro­be­ren gaf mijn moe­der aan dat het mor­gen of komend week­end ook wel kon. Ze ging nu eerst kof­fie zet­ten en dan tv kij­ken. Groot gelijk. Zoals ik gis­ter al zei, rit­me is belang­rijk.

Gebo­ren voor (mijn vader) en tij­dens (mijn moe­der) de twee­de wereld­oor­log, blijft het toch wel bij­zon­der om hen te horen ver­zuch­ten dat ze zoiets als de hui­di­ge situ­a­tie nog nooit heb­ben mee­ge­maakt1. Voor­al de onze­ker­heid hoe lang het alle­maal gaat duren komt regel­ma­tig terug. Aller­lei rou­ti­nes van bood­schap­pen doen, naar de kap­per, bezoek­jes van broers en zus­sen aan elkaar zijn alle­maal komen te ver­val­len of op een laag pit­je gezet omdat ze qua leef­tijd in de risi­co cate­go­rie val­len. En boven­al ook nog eens in Bra­bant wonen. Voor­zich­tig­heid is dus gebo­den. Geluk­kig kon­den ze me wel ver­tel­len dat tot nu toe nie­mand die ze ken­den ziek gewor­den was.

En dat is wat wij geluk­kig ook horen in onze naas­te omge­ving voor zowel wat betreft fami­lie als col­le­ga’s. Goed nieuws is zeker zo belang­rijk in deze tij­den waar­in je over­spoeld wordt met bericht­ge­ving die in de mees­te geval­len niet al te opbeu­rend is. Het is niet dat we onze ogen slui­ten voor al het leed en de drei­ging die heerst maar voor­al om te blij­ven gelo­ven dat het alle­maal goed gaat komen indien we met z’n allen pro­be­ren de lijn te vol­gen die ons voor­ge­hou­den wordt.

De dag zelf was er weer een­tje die niet veel afweek van de afge­lo­pen dagen. Veel con­fe­ren­ce calls en tus­sen­door de taken­lijst afwer­ken. Niet spec­ta­cu­lair, maar wel pro­duc­tief. Of het pro­duc­tie­ver is dan op kan­toor wer­ken? Voor som­mi­ge klus­sen gaat dat wel op. Ik kan me thuis soms iets lan­ger en beter afslui­ten om een taak zon­der al te veel onder­bre­king af te ron­den. Maar ik merk wel ver­schil nu zowat ieder­een thuis­werkt. Het lijkt of veel meer collega’s via de chat op zoek zijn naar zomaar even wat ‘small talk’ wat nor­maal gespro­ken bij het kof­fie­au­to­maut plaats­vindt. Super gezel­lig, maar moei­lijk om je daar soms aan te ont­trek­ken. Daar moet ik nog wat op vin­den indien ik echt tegen een dead­line zit.

bron: De Cor­res­pon­dent

Een com­men­ta­tor op tv was zo geluk­kig om het juis­te beeld te vin­den toen hij de epi­de­mie, of wat het dan ook was, ver­ge­leek met een pijl die de lucht in wordt gescho­ten, na het berei­ken van zijn hoog­ste punt even blijft han­gen en onmid­del­lijk daar­na de nood­za­ke­lij­ke neer­waart­se boog begint te beschrij­ven, die […] door de zwaar­te­kracht ver­sneld zal wor­den, tot de vre­se­lij­ke nacht­mer­rie die ons teis­tert ver­dwijnt […]

[p.115, De stad der blin­den]

Als gebrui­ke­lijk lees ik op het eind van de dag nog wat in De stad der blin­den van José Sara­ma­go. Soms haal ik de zaken door elkaar die ik in het boek lees en wat ik mee­krijg via de live­blog op nrc en het nieuws. Inmid­dels heeft de besmet­te­lij­ke vorm van blind­heid zover om zich heen gegre­pen dat het open­ba­re leven zowat com­pleet tot stil­stand is geko­men. De rege­ring ver­an­dert om de haver­klap van aan­pak zon­der enig idee te heb­ben wat er pre­cies aan de hand is en hoe dit te bestrij­den. Het is cha­os alom.

Het gerucht ging dat er bin­nen­kort een een­heids­re­ge­ring voor nati­o­na­le red­ding zou wor­den gevormd.

[p.123, de stad der blin­den]

~ ~ ~


  1. Puur toe­val­lig zag ik later op de avond dit bericht dat juist oude­ren die de oor­log heb­ben mee­ge­maakt niet zomaar thuis­blij­ven 

2 Antwoorden op “20200319 — Leven in tijden van Corona”

  1. Elja

    Her­ken­baar. Ik ben van­daag na weken Tiche­laar maar naar mijn moe­der gere­den en heb van­af het ter­ras met haar gepraat ter­wijl zij bin­nen zat. Nu ik jouw ver­haal lees bedenk ik dat ik haar mijn oude iPho­ne moet geven! Kan ze ein­de­lijk video­bel­len .…

    • Peter Pellenaars Bericht auteur

      Nor­maal gespro­ken zou­den we bij hen op bezoek gaan, maar nu ikzelf wat loop te kuchen en te hoes­ten leek me dat geen goed idee. Het video­bel­len is iets waar we het eigen­lijk nooit over gehad heb­ben. Mijn vader heeft wel­is­waar een lap­top maar ver­der gebrui­ken ze geen goe­de smartpho­ne om te kun­nen appen of chat­ten. En mijn moe­der ziet al die moder­ne tech­no­lo­gie niet zo zit­ten. Maar tij­den ver­an­de­ren en geven een nood­zaak om het nu toch maar eens te pro­be­ren. Dus ik zou zeg­gen, lever die oude ipho­ne maar mooi in bij je moe­der en zet een digi­ta­le cur­sus video­bel­len voor haar op 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *