20200323 — Leven in tijden van Corona

Ik her­haal het nog maar eens. Rit­me is belang­rijk voor me. En daar­om klap­te ik van­och­tend mijn werk­lap­top om half acht open en ging vro­lijk aan den arbeid. Rond een uur of tien kreeg ik van Inge een kop­je kof­fie en van mezelf arg­waan. Wat klop­te er niet? Pas tegen lunch­tijd begon het me te dagen. Ik zou met de fiets naar kan­toor gaan (lees: ’s och­tends begin­nen op de home­trai­ner). Hele­maal ver­ge­ten. En omdat ik nu een­maal geen fiets op kan­toor had kon ik natuur­lijk ook niet op de fiets terug. (Deze smoes had ik nodig omdat mijn laat­ste con­fe­ren­ce call pas om zeven uur ’s avonds was afge­lo­pen en toen had ik wel hon­ger maar geen zin meer om op de home­trai­ner te klim­men.)

Nu moet ik dus iets zien te ver­zin­nen wat mij mor­gen­vroeg niet doet ver­ge­ten de home­trai­ner te bestij­gen alvo­rens met mijn werk te begin­nen. Ik kan ‘m natuur­lijk pon­ti­fi­caal voor het bureau zet­ten. Of gewoon een geel­tje op m’n beeld­scherm plak­ken. Maar gro­te kans dat ik het dan de vol­gen­de dag weer opnieuw ver­geet. Beter is om het te kop­pe­len aan iets dat ik toch al iede­re mor­gen doe. Nor­maal gespro­ken (ook nu ik thuis werk) ga ik als eer­ste na het opstaan uit bed de poe­zen eten geven. Daar­na check ik het nieuws en dan ga ik naar de bad­ka­mer en kleed me ver­vol­gens aan.

Als ik echt op de fiets naar het werk zou gaan dan is het van­zelf­spre­kend dat ik dat doe nadat ik me heb aan­ge­kleed en een lunch­pak­ket heb klaar­ge­maakt. Het lijkt me nu han­di­ger dat ik op de home­trai­ner spring alvo­rens ik de bad­ka­mer opzoek. Niet dat ik mezelf ’s och­tends hele­maal in het zweet ga fiet­sen, daar­voor is het me niet te doen. Wel om even wat lichaams­be­we­ging te heb­ben. Laat ik voor­lo­pig dit maar aan­hou­den als de volg­or­de: opstaan > poe­zen eten geven > nieuws chec­ken > home­trai­ner > bad­ka­mer > aan­kle­den > wer­ken. Mor­gen­vroeg nieu­we fiets­ron­de, nieuw kan­sen.

Wat opviel deze och­tend in de eer­ste call die ik had met mijn Roe­meen­se collega’s in Cluj dat het eer­ste gespreks­on­der­werp ver­ras­sen­der­wijs niet over Coro­na ging maar over sneeuw! Na een soort­ge­lijk begin van het week­end met zon en aan­ge­na­me tem­pe­ra­tuur sloeg het weer op zon­dag om en kwam er sneeuw voor in de plaats. Dat was rede­lijk onver­wacht. En zorg­de voor een aan­tal collega’s met klei­ne kin­de­ren voor nieu­we pro­ble­men, want die wil­den naar bui­ten om te gaan spe­len met hun vriend­jes en vrien­din­ne­tjes. Leg dat maar eens uit.

Foto geno­men door col­le­ga in Cluj

Ik merk deze avond dat ik wat moei­te heb met stu­de­ren. Het is niet echt een leer­dip want ik heb echt wel zin om ver­der te gaan met het de tekst over de Neder­land­se kunst in 1916. Nee, wat er voor zorgt dat ik mijn gedach­ten er niet bij kan hou­den zijn de aan­ge­scherp­te en ver­leng­de maat­re­ge­len die bekend zijn gemaakt door de rege­ring. Lan­ger en zwaar­der. En dat al na slechts één week­je waar­in het aan­tal besmet­tin­gen en doden rap opliep zon­der dat dit voor een wake up call zorg­de bij een sub­stan­ti­eel deel van de Neder­land­se bevol­king. Waar­om thuis­blij­ven als het bui­ten de zon schijnt?, zo dacht men schijn­baar. We weten het ant­woord inmid­dels. Omdat je anders niet tot 6 april zoveel moge­lijk bin­nen moet blij­ven maar tot 1 juni!

~ ~ ~

2 Antwoorden op “20200323 — Leven in tijden van Corona”

    • Peter Pellenaars Bericht auteur

      Ver­ve­lend zeg. Er is natuur­lijk altijd een ande­re vorm van lichaams­be­we­ging te vin­den, maar dat wil niet zeg­gen dat je dan het­zelf­de goeie gevoel krijgt (als in dit geval met zwem­men).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *