20200324 – Leven in tijden van Corona

Vanochtend vergat ik het niet. Ik zou met de ‘virtuele fiets’ naar kantoor gaan. Want dit is mijn nieuwe ochtendschema geworden:

  • opstaan > poezen eten geven > nieuws checken > hometrainer > badkamer > aankleden > werken.

Voorlopig kies ik er voor om rustig een kwartiertje op de hometrainer te fietsen en gedurende die tijd over te schakelen van privé naar werk. Ik neem alvast een beetje de dag door die me te wachten staat en welke taken ik zeker moet proberen af te handelen. Daarna richting badkamer om op te frissen en aan te kleden, en laat dan de (werk)dag maar beginnen.

De overdenking op de hometrainer is trouwens meteen een goede voorbereiding want om 9 uur ‘s ochtends hebben we voortaan iedere dag een zogenaamde ‘stand up’ call met ons business systems team om gezamenlijk informeel wat bij te praten en de laatste ontwikkelingen te delen die voor ieder van ons verschillend kunnen zijn afhankelijk van de locatie (in dit geval Nederland en Roemenië, hoewel we ook collega’s in het team hebben met een Russische en Argentijnse nationaliteit) waar we ons bevinden.

Dachten wij sinds gister flink aangescherpte maatregelen te hebben, in Cluj (Roemenië) kunnen ze er ook wat van. Onze collega’s aldaar wisten ons te vertellen dat er een uitgaangsverbod is vanaf 22 uur ‘s avonds en overdag mag je alleen met hoge uitzondering en met de juiste formulieren naar buiten. Bij overtreding hoge boetes van 4.000 euro en kan aangetoond worden dat door jouw overtreding iemand anders besmet of ziek is geraakt dan hangt je een gevangenisstraf van 15 jaar boven het hoofd. Er rijden continu politieauto’s door de straten voor de handhaving en het verkondigen van deze maatregelen via de megafoon.

Foto genomen door collega in Cluj

De lunchpauze schoot er vandaag een beetje bij in. Er stonden een aantal conference calls achter elkaar gepland en ik had pas tegen drie uur in de namiddag even tijd om een frisse neus buiten in de tuin te halen. Op het terras gezeten met een kop koffie viel me op dat er een grotere vogel dan normaal in een van de boompjes zat. Was het wel een vogel? Ik nam de camera erbij en maakte snel een foto voordat de vogel gevlogen was.

Met een beetje inzoomen werd het al snel duidelijk dat het geen vogel was. Het was een van de nieuwe zwerfkatten die onze vaste buitenstel Oskar en Emmy zijn komen vergezellen. Dit is blijkbaar een exemplaar dat tot het ras van de boomklevers behoort.

Op de virtuele fiets naar huis ‘s avonds was het genieten van hoe het licht van de ondergaande zon over het landschap streek. Vooral de weerspiegeling in de kassen aan de overkant gaf een mooi beeld. Het was een prima afsluiting van de werkdag en erg behulpzaam om in een nieuwe ‘state of mind’ te komen na alle hectiek op kantoor die onverminderd doorgaat, corona of niet.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *