20200327 – Leven in tijden van Corona

We kregen vandaag bezoek van onze zoon en zijn vriendin. Het was onverwachts, kort van te voren aangekondigd en ze zouden maar heel even blijven. Ze moesten in de buurt zijn en maakten van de gelegenheid gebruik om iets terug te brengen wat ze een tijd geleden geleend hadden.

Ik had er niets van meegekregen want zat in een conference call toen ze Inge opbelden dat ze zouden langskomen. Toen ik wat later een korte pauze had liep ik dus nietsvermoedend even naar buiten voor een frisse neus en zag plots drie personen staan op ons terras. Waren we nu in overtreding vanwege het samenscholingsverbod?

Een beetje ongemakkelijk keken we elkaar aan en namen nog niet helemaal automatisch de voorgeschreven afstand in acht. Totdat we realiseerden dat onze zoon en zijn vriendin dat niet hoefden te doen ten opzichte van elkaar en hetzelfde gold voor Inge en mij. Dat maakte het alweer een beetje minder ongemakkelijk.

Maar vreemd bleef het wel. Zeker toen ze weer verder moesten en we zonder de gebruikelijke omhelzingen, kussen en dergelijke afscheid namen. Als compensatie heel veel zwaaien terwijl ze langzamer dan normaal wegreden geeft onvoldoende compensatie. Het voelt gewoon niet goed om op deze manier met je meest dierbaren te moeten omgaan. En daar moeten we nooit aan gaan wennen. Hoe lang dit ook zal duren.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *