20200327 — Leven in tijden van Corona

We kre­gen van­daag bezoek van onze zoon en zijn vrien­din. Het was onver­wachts, kort van te voren aan­ge­kon­digd en ze zou­den maar heel even blij­ven. Ze moesten in de buurt zijn en maak­ten van de gele­gen­heid gebruik om iets terug te bren­gen wat ze een tijd gele­den geleend had­den.

Ik had er niets van mee­ge­kre­gen want zat in een con­fe­ren­ce call toen ze Inge opbel­den dat ze zou­den langs­ko­men. Toen ik wat later een kor­te pau­ze had liep ik dus niets­ver­moe­dend even naar bui­ten voor een fris­se neus en zag plots drie per­so­nen staan op ons ter­ras. Waren we nu in over­tre­ding van­we­ge het samen­scho­lings­ver­bod?

Een beet­je onge­mak­ke­lijk keken we elkaar aan en namen nog niet hele­maal auto­ma­tisch de voor­ge­schre­ven afstand in acht. Tot­dat we rea­li­seer­den dat onze zoon en zijn vrien­din dat niet hoef­den te doen ten opzich­te van elkaar en het­zelf­de gold voor Inge en mij. Dat maak­te het alweer een beet­je min­der onge­mak­ke­lijk.

Maar vreemd bleef het wel. Zeker toen ze weer ver­der moesten en we zon­der de gebrui­ke­lij­ke omhel­zin­gen, kus­sen en der­ge­lij­ke afscheid namen. Als com­pen­sa­tie heel veel zwaai­en ter­wijl ze lang­za­mer dan nor­maal weg­re­den geeft onvol­doen­de com­pen­sa­tie. Het voelt gewoon niet goed om op deze manier met je meest dier­ba­ren te moe­ten omgaan. En daar moe­ten we nooit aan gaan wen­nen. Hoe lang dit ook zal duren.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *