20200404 — Leven in tijden van Corona

Een ‘ping’ ver­stoor­de mijn zen­mo­ment­je deze namid­dag. Ik was bezig onkruid te ver­wij­de­ren in een gedeel­te van de tuin waar dat mij toe­ver­trouwd is. Al het groen dat tus­sen het grind opkomt is onkruid. Geen twij­fel over moge­lijk. Van­daar dat Inge mij zon­der toe­zicht daar met een gerust hart kan laten wie­den en ikzelf mij enke­le uren kan wanen als ware ik Hen­drik-Jan de Tuin­man himself. En dan was het ook nog eens heel mooi weer. Wat wil je nog meer? Ja, min­der onkruid en coro­na natuur­lijk, da’s logisch.

De ping was een sein­tje dat er een tekst­be­richt was bin­nen­ge­ko­men. Had ik behoef­te om te kij­ken of kon het ook wach­ten? Het laat­ste besloot ik en ver­loor me weer in gedach­ten die zo bete­ke­nis­loos waren dat er niets van is blij­ven han­gen. Heer­lijk.

Bij de kof­fie­pau­ze een uur­tje of zo later open­de ik als­nog het tekst­be­richt. Hal­lo Peter, je cadeau­tje is gear­ri­veerd en ont­van­gen door Annie. Mooi zo, dacht ik voor­dat ik door­had dat er iets niet klop­te aan dat bericht. Annie is mijn moe­der. Eer­der deze week had ik haar aan de lijn om te vra­gen hoe alles ging in Bra­bant. Goed. Geen reden tot zorg. Het was alle­maal wat onge­mak­ke­lijk nu ze bin­nen moesten blij­ven maar ver­der alles onder con­tro­le. Wel jam­mer dat ze komen­de zater­dag geen bezoek kon­den ont­van­gen voor haar ver­jaar­dag.

Dat vond ik ook. Er zat voor ons dus niets anders op dan een mooi cadeau uit te zoe­ken en dat te laten bezor­gen in plaats van zelf af te rei­zen rich­ting Bra­bant. Want daar wil­de ze niets van weten. Laten we dit jaar gewoon alle vei­lig­heids­voor­schrif­ten in acht nemen zodat we vol­gend jaar alle­maal gezond en wel zijn om dan de ver­jaar­dags­fees­ten wat groot­ser aan te pak­ken. Ik begon te reke­nen. In 2021 wordt mijn vader 85 jaar en mijn moe­der 80. En zijn ze ook nog eens 60 jaar getrouwd. Dat zijn zeker bij­zon­de­re dagen om bij stil te staan.

En zodoen­de zat ik op mijn mobiel­tje te sta­ren naar het tekst­be­richt ter­wijl ik nor­maal gespro­ken aan kof­fie met gebak had moe­ten zit­ten in mijn ouder­lijk huis. Het was niet anders. Alleen wat klop­te er niet aan dat bericht­je? Ping! Het licht begon te dagen. Er had Piet moe­ten staan. Hij was van­daag jarig. Niet mijn moe­der. Had ik het echt ver­keerd gedaan? Ik check­te op de web­si­te de tekst die ik met het cadeau had laten mee­stu­ren op de bege­lei­den­de wens­kaart. Inder­daad. Gefe­li­ci­teerd Ma, stond er in toe­pas­se­lij­ke sier­let­ters die ik uit had gezocht. Onge­loof­lijk. Hoe had ik dat ver­keerd kun­nen doen?

Afijn, geda­ne zaken nemen geen keer en snel bel­de ik mijn ouders op. Die kon­den er sma­ke­lijk om lachen. Voor­al mijn moe­der want zij had nu een doos met haar lie­ve­ling­scho­co­la­de die ze voor­lo­pig nog niet van plan was te delen met mijn vader. Ik pro­beer­de haar de schuld in de schoe­nen te schui­ven van mijn ver­gis­sing omdat ze in ons tele­foon­ge­sprek eer­der die week had gezegd dat ze het zo jam­mer vond dat ze geen bezoek kon­den ont­van­gen voor haar ver­jaar­dag. Maar daar trap­te ze niet in. Ze had gezin­speeld op de ver­jaar­dag van mijn vader. Die van haar is een week­je later en mis­schien dat ik daar­om zelf de link had gelegd.

Uit­ein­de­lijk was ik blij dat er ver­der geen bezoek bij mijn ouders zou komen. Onze kaart met de ver­keer­de tekst erop zou nie­mand onder ogen komen. Een nieuw tekst­be­richt­je later die namid­dag maak­te een eind aan die illu­sie. Het was mijn jon­ge­re broer die me feli­ci­teer­de met de ver­jaar­dag van onze moe­der. LOL.

Aan het eind van de avond toen we ons wel­ver­dien­de avond­eten genut­tigd had­den na het har­de wer­ken in de tuin zaten we nog even op het ter­ras. Het was dood­stil. De vogels had­den al hun rust­plaats opge­zocht want moesten er mor­gen­vroeg weer op tijd uit. Het begon flink af te koe­len na een dag die hoge­re tem­pe­ra­tu­ren had gebracht dan voor­speld maar toch kon­den we het niet opbren­gen naar bin­nen te gaan. In deze tij­den van soci­al dis­tan­cing prij­zen wij ons geluk­kig dat we geze­gend zijn met vol­doen­de ruim­te rond­om ons huis zodat we onge­stoord bui­ten kun­nen ver­toe­ven. Dan wil je niet naar bin­nen.

Van­af het ter­ras heb­ben we zicht op een hoog­span­nings­mast die een heel eind ver­der­op in de wei­lan­den staat. Op het hoog­ste punt zat een gro­te vogel. Ik kon niet goed uit­ma­ken wat het was. Een roof­vo­gel? Een rei­ger? Of mis­schien een ooi­e­vaar? Die had­den we hier in de direc­te omge­ving nog niet eer­der gezien. Het inzoo­men gaf niet het bes­te resul­taat van­we­ge de inval­len­de sche­me­ring maar dui­de­lijk is te zien dat het wel dege­lijk een ooi­e­vaar was.

~ ~ ~

2 Antwoorden op “20200404 — Leven in tijden van Corona”

  1. Elja

    Ik zat van­och­tend nog te den­ken aan jouw reac­tie dat voor jou alles door­gaat als nor­maal, maar dan van­af huis. Ik dacht: hij zal toch ook niet PRECIES het­zelf­de zijn/doen al anders? 😉

    • Peter Pellenaars Bericht auteur

      Mijn dage­lijks werk­pa­troon is gro­ten­deels gelijk geble­ven maar daar­om­heen ont­kom ik er ook niet aan dat bepaal­de zaken flink op de kop zijn gezet. En dat heeft onge­merkt ook impact. Mis­schien houd ik onbe­wust ste­vig vast aan rou­ti­nes omdat ik er anders te veel last van ga krij­gen. Ik weet het niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *