20200414 — Leven in tijden van Corona

Dit­maal was mijn moe­der dan toch echt jarig. Klik hier als je de voor­gaan­de zin niet kunt plaat­sen. Ik bel­de tegen de avond om haar te feli­ci­te­ren. Het cadeau­tje dat we voor haar besteld had­den was nog onder­weg. Ver­tra­ging van­we­ge de Paas­da­gen en ander onge­mak. Daar had ze alle begrip voor. Maar hope­lijk had ze wel onze ver­jaars­kaart ont­van­gen. Ja hoor, zeker weten. Die was ruim op tijd bin­nen­ge­val­len zo wist ze me te ver­tel­len. En ter­wijl ze de kaart erbij ging halen vroeg ik me af hoe dat kon want ik had ‘m pas gis­ter op de bus gedaan. Het was in mijn ogen een won­der als­tie über­haupt al was aan­ge­ko­men.

Ze begon te lezen en hoe ik mijn best ook deed ik kon het niet rij­men met wat ik een dag eer­der had opge­schre­ven. Werd ik al zo ver­geet­ach­tig? Dan kon ik het wel schud­den met de stu­die die ik dit jaar ben begon­nen. Op de ach­ter­grond hoor­de ik mijn vader roe­pen. En tege­lij­ker­tijd rea­li­seer­de ik me dat ze de kaart zat op te lezen die ik voor de ver­jaar­dag van mijn vader had ver­stuurd. Klik hier als je de voor­gaan­de zin niet kunt plaat­sen. Geluk­kig was de meest recen­te kaart ook gear­ri­veerd. Nu het cadeau nog.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *