20200613 — Microblogging

[Twit­ter 10:30 AM] Een nest­je zwerf­kit­tens in de ach­ter­tuin onder de laurier…

De klei­ne zwerf­kat die we bij gebrek aan beter maar Frie­mel heb­ben genoemd had­den we gis­ter­och­tend voor het laatst gezien. Nor­maal gespro­ken volgt ze het­zelf­de patroon van de ande­re twee zwerf­kat­ten (Oscar en Emmy, broer en zus) die ’s och­tens en ’s avonds langs­ko­men voor een bak­je brok­jes. Inge dacht al aan het gemi­auw te horen dat ze op het punt stond te beval­len. Deze och­tend kwam ze trouw op het afge­spro­ken tijd­stip langs. Zon­der dik­ke buik. Maar waar ze kit­tens ter wereld had gebracht was ons een raad­sel. Na het ont­bijt bleef ze nog even wat staan klet­sen met Oscar en Emmy voor­dat ze weer omzich­tig naar ach­ter in de tuin liep. Na enig zoe­ken heb­ben we later op de och­tend de kraam­ka­mer (onder een gro­te lau­rier­struik) gevon­den ter­wijl moe­ders weer even de benen aan het strek­ken was.

[Twit­ter 10:39 AM] “In forests, trees can com­mu­ni­ca­te warnings to one ano­ther in a net­work often refer­red to as the ‘Wood-Wide Web’. This is done through the under­ground net­works of ‘mycor­r­hi­zae’, which are con­nec­ti­ons bet­ween green plants and fun­gi.” => @mirias: Ik heb met veel ple­zier dit kal­me, iet­wat melan­cho­li­sche en toch hoop­vol­le essay van @shanefinanart gere­di­geerd. Nu te lezen bij @INCAmsterdam: => A Dif­fe­rent Kind of Grief: Learning to Love Our Net­works in a Time of Disconnection

Eerst maar even de inlei­ding van dit prach­ti­ge essay citeren:

Have you ever seen a pla­ce trans­for­med beyond recog­ni­ti­on? May­be a local lake dried up, or a tre­a­su­red tree blew down, lea­ving an emp­ty spa­ce whe­re the­re was once a land­mark. Pla­ces chan­ge. Lands­ca­pes trans­form becau­se of human inter­ven­ti­on and events like extre­me wea­ther. Not eve­ry chan­ge needs to be a loss. But some chan­ges are devasta­ting. Why do we grie­ve for some los­ses, and not others? Why does it ups­et us when a sta­te­ly local tree is cut down near, but not affect us when an area the size of Cyprus is defo­re­sted eve­ry year in the Amazon?

Het kan zijn dat ik momen­teel bevat­te­lijk ben voor het con­cept van ‘grie­ve’ en ‘loss’, ten­slot­te is het nog geen maand gele­den dat mijn vader kwam te over­lij­den, en wel­licht dat ik daar­om op de link van @mirias klik­te en begon te lezen ter­wijl ik dat anders niet had gedaan. Hoe dan ook, ik klik­te en begon te lezen. En werd mee­ge­no­men door de bedacht­za­me manier hoe dit essay is geschre­ven en het betoog is opge­bouwd. Het is een ‘longr­read’ en je moet er even voor gaan zit­ten om het op je gemak uit te lezen. Wat ik heb gedaan en zeer zeker nog eens ga doen want het raakt me zon­der dat ik pre­cies weet waar­om en wat ik er mee moet. Waar­schijn­lijk kom ik er nog op terug. Om af te slui­ten nog een stuk­je uit de inleiding:

All things that are lost were once con­nec­ti­ons. If some­o­ne is dis­con­nec­ted from their envi­ron­ment, they will not mourn its loss. The same is true with peo­p­le who will not mourn the loss of other peo­p­le that they do not feel a con­nec­ti­on to. Grief hap­pens becau­se of lost con­nec­ti­ons. Con­nec­ti­ons for­med together are net­works. So I pro­po­se a dif­fe­rent kind of grief: grief for the net­work, grief for con­nec­ti­on, grief for the links that bind one object to ano­ther, be they per­son, pla­ce, or thing. I will explo­re this dif­fe­rent kind of grief here. To begin, I will intro­du­ce attach­ment to place.

[Twit­ter RT @_KarenHao] Amazon’s one-year mora­to­ri­um on poli­ce use of Rekog­ni­ti­on didn’t hap­pen over­night. It’s the cul­mi­na­ti­on of two years of figh­ting by researchers & civil rights activists—and the war is now­he­re near over. => The two-year fight to stop Ama­zon from sel­ling face recog­ni­ti­on to the poli­ce — MIT

Ik heb de ont­wik­ke­ling van gezichts­her­ken­ning niet op de voet gevolgd, maar wat ik ervan weet is dat de nauw­keu­rig­heid voor­al bij don­ker­ge­kleur­de per­so­nen (en dan spe­ci­fiek voor vrou­wen) niet echt den­de­rend is, met alle (nega­tie­ve) gevol­gen van dien omdat gezichts­her­ken­ning gekop­peld is aan algo­rit­mes die er nog een schep­je (raci­a­le) voor­in­ge­no­men­heid aan toe­voe­gen. Kort­om, een gevaar­lij­ke goed­je in de han­den van de Ame­ri­kaan­se poli­tie indien ze er onvoor­waar­de­lijk van­uit gaan dat het z’n werk doet. In alle opwin­ding na de dood van Geor­ge Floyd en de aan­hou­den­de pro­tes­ten tegen racis­me en dis­cri­mi­na­tie is het goed te zien dat de bedrij­ven die de soft­wa­re gezichts­her­ken­ning leve­ren (zoals Ama­zon, Micro­soft en IBM) beslo­ten heb­ben om de ban­den met de poli­tie en over­heid wat terug te schroe­ven en te wer­ken aan de tekort­ko­min­gen die deze soft­wa­re zo dis­cu­ta­bel maakt.

[Twit­ter RT @kajleers] Peter Mid­den­dorp gaat het gewoon weer doen: over heden­daags fas­cis­me schrij­ven, in plaats van zwij­gen. Hul­de. => O ja, dacht ik, zo klinkt fas­cis­ti­sche taal — volkskrant

Als je in de media (en op soci­al media) het beest­je bij de fas­cis­ti­sche naam noemt dan krijg je al gauw een heel kwaai­ge­meen­te over je heen die in het meest gun­sti­ge geval niet met je eens zijn en daar zo hun rede­nen voor heb­ben, maar veel vaker zijn het bedrei­gin­gen aan je adres die er toe moe­ten lei­den dat je maar beter je mond houdt of althans het label ‘fas­cis­me’ niet meer gebruikt voor hen waar het wel dege­lijk voor van toe­pas­sing is. Dit is het ver­haal van Peter Mid­den­dorp die beslo­ten heeft om weer gewoon te gaan benoe­men wat fas­cis­tisch is. 

[Twit­ter RT @BartFunnekotter] Genu­an­ceerd stuk van @BasKromhout over wat die beel­den voor de mees­te men­sen zijn: deco­ra­tie van de open­ba­re ruim­te #Beel­den­storm => Die hel­den op sok­kels staan eigen­lijk in het ver­geet­boek — nrc

Indien onder­zoek uit­wijst dat het groot­ste deel van de Neder­land­se bevol­king niet echt his­to­risch onder­legd is en bij­voor­beeld geen idee heeft wie Jan Pie­ters­zoon Coen is, in hoe­ver­re kun je dan zeg­gen dat de stand­beel­den van deze per­so­nen bij­dra­gen aan een racis­tisch mens­beeld? Zou­den er niet ande­re manie­ren zijn te beden­ken om deze stand­beel­den aan (of in) te pas­sen in plaats van ze neer te halen? Moei­lij­ke dis­cus­sie maar belang­rijk genoeg om te voeren. 

[Twit­ter RT @jordyclemens] Mis­schien wel de minst beken­de uni­ver­si­teits­stad van Neder­land… Maar wel met één van de meest inno­va­tie­ve uni­ver­si­tei­ten van ons land! => De ver­stop­te parel van Heer­len? Dat is de Open Uni­ver­si­teit — de limburger

Wat recla­me voor de Open Uni­ver­si­teit. Moet kun­nen toch?

[Twit­ter RT @NRC_Boeken] ‘Het Wes­ten leunt als een bejaar­de man ‘ach­ter­over in een luie stoel, aan een infuus met iets lek­kers, ter­wijl op de ach­ter­grond een ide­o­lo­gi­sche Gre­a­test Hits tape draait uit zijn wil­de jeugd.’ => De pure deca­den­tie van het ‘bejaar­de’ Ame­ri­ka en Euro­pa — nrc

Recen­sie door Sjoerd de Jong van The Deca­dent Soci­e­ty — How we beca­me the vic­tims of our own suc­cess door Ross Dout­hat. Slot­con­clu­sie: “Wat moet je met een boek dat nu al lijkt te zijn inge­haald, als een kind dat door de eigen Zeit­geist is opge­ge­ten Eén obser­va­tie staat over­eind: Dout­hats som­be­re pei­ling van een die­pe Ame­ri­kaan­se malai­se, die nodig moet wor­den door­bro­ken. Ver­moe­de­lijk vreest hij dat het hui­di­ge oproer strandt in een nieu­we impas­se of zelfs in anar­chie. The Deca­dent Soci­e­ty is een prik­ke­len­de con­ser­va­tie­ve over­pein­zing over een maat­schap­pij die aan de gren­zen van zijn groei is geko­men; een­tje die nu eens niet uit­mondt in bore­a­lis­me of stand­be­wus­te nos­tal­gie naar een audi­ën­tie bij Pla­to. Maar ook een die, zoals dat gaat met hap­kla­re dia­gno­ses, snel verteert.”

[Twit­ter RT @Sheilalaka] Zeld­zaam als een veld­leeu­we­rik is het kind dat nog leest. Column Tom­my Wie­rin­ga => Sla­gerse­ro­tiek — nrc

De jeugd leest steeds min­der. En zeker de jon­gens. De cij­fers zijn alar­me­rend, maar de nood­zaak tot actie schijnt niet aan­we­zig te zijn en dat is iets waar Tom­my Wie­rin­ga zich terecht kwaad over maakt. En ik met hem.

[Twit­ter RT @mirias] Goed inter­view met Thijs Lijs­ter, met daar­in een inte­res­sant citaat van Wal­ter Ben­ja­min: ‘Elk docu­ment van cul­tuur is ook een docu­ment van bar­ba­rij.’ => Kunst voert ons naar de rand van het den­ken — trouw

The monu­ment — Joep van Lieshout

Inter­view met cul­tuur­fi­lo­soof Thijs Lijs­ter naar aan­lei­ding van de Maand van de Filo­so­fie met als the­ma ‘Het uur van de waar­heid’. Lijs­ter gaat in op de func­tie van kunst. “Kunst kan ons wereld­beeld doen kan­te­len, maar ons ook wij­zen op de grens van het den­ken”. Hij gebruikt onder ande­re het beeld ‘The monu­ment’ van Joep van Lies­hout als voor­beeld. In plaats van het door­snee beeld van een held op paard, zien we hier hoe ‘de held’ door geweld zijn tegen­stan­ders neer­slaat. Lijs­ter: “Het werkt als een soort lens: het zet alle ande­re rui­ter­beel­den in een ander licht. […] Van Lies­hout geeft een draai aan dat klas­sie­ke beeld en toont die­zelf­de held in al zijn bar­ba­rij. Ach­ter elk rui­ter­beeld gaat heel wat geweld schuil, laat hij hier­mee zien.”

Kunst is een manier om je eigen waar­heid vast te (laten) leg­gen? “Dat kan het zijn, maar dat is maar één van de manie­ren waar­op kunst zich tot waar­heid ver­houdt. Kunst toont ook een waar­heids­be­le­ving die voor­bij­gaat aan men­se­lij­ke keu­zes: ze kan ons laten voe­len dat er meer is dan de rea­li­teit die wij in woor­den kun­nen vat­ten. Op die manier kan het kunst­werk ons ook een ande­re waar­heid tonen.”

[Twit­ter RT @HenkdeLigt] In het nieu­we #pen­si­oen­stel­sel wor­den de uit­ke­rin­gen meer afhan­ke­lijk van de beurs­koer­sen. Krij­gen we dan ook meer te zeg­gen over de beleg­gin­gen? Die moe­ten #duur­za­mer, zodat ons pen­si­oen straks niet in fos­sie­le rook opgaat. => Akkoord over nieuw pen­si­oen­stel­sel, mees­te pen­si­oe­nen in 2021 niet omlaag — nos (Zie ook: Fos­sie­le inves­te­rin­gen van pen­si­oen­fond­sen ver­zwa­ren eco­no­mi­sche klap — duurzaam-beleggen)

We krij­gen een nieuw pen­si­oen­stel­sel. Moe­ten we daar blij mee zijn? De uit­ke­ring wordt afhan­ke­lijk van de resul­ta­ten die de beleg­gers voor ons weten te beha­len. Toen ik dat hoor­de op het nieuws werd ik daar niet met­een vro­lijk van. Wat nu als ze er een zooi­tje van maken? Wie is daar dan ver­ant­woor­de­lijk voor? Maar er speelt nog iets anders. Wordt het niet tijd dat ze duur­zaam gaan beleggen? 

[Twit­ter RT @dewaremerijn] Ik vond dit wel mooi van Simon Schama.

De beel­den­storm opnieuw. Je ont­komt er niet aan. Dit­maal een citaat van de his­to­ri­cus Simon Scha­ma waar ik me ook wel in kan vin­den. Het feit dat een stand­beeld er staat geeft er al een bepaal­de gewich­tig­heid aan. Men heeft er ooit voor geko­zen om deze per­soon eruit te lich­ten als zijn­de belang­rijk. Dat is het begin­punt. De toon is dan al gezet. 

[Twit­ter RT @MetropolisM] Het oppoet­sen en het weg­poet­sen van het ver­le­den — het Wes­ten is er goed in. Hel­een Debeuc­ke­lae­re over Brus­sel, een kolo­ni­a­le stad, gete­kend door Leo­pold II. Hoe het voor­al de inwo­ners uit de Afri­kaan­se dias­po­ra zijn die zijn erfe­nis met zich dra­gen. => Ruim­tes her­in­ne­ren, onze licha­men ook — metro­po­lis m

Omdat we momen­teel bij de Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen ook lezen over Leo­pold II in het boek De dui­ze­ling­wek­ken­de jaren door Phi­lipp Blom. Leo­pold II had in 1885 een stuk Con­go ter groot­te van Euro­pa weten te bemach­ti­gen (als pri­vé­be­zit) en heeft ver­vol­gens de loka­le bevol­king op een onvoor­stel­baar wre­de manier mis­bruikt om de han­del van ivoor en rub­ber te rea­li­se­ren. ‘Onge­veer tien mil­joen oor­spron­ke­lij­ke inwo­ners van Con­go kwa­men om tij­dens Leo­polds bewind. Ze wer­den ver­moord, ver­minkt, of ze ver­hon­ger­den. Het was de groot­ste geno­ci­de die de wereld ooit had gekend. De inkom­sten van deze moord­zuch­ti­ge onder­ne­ming finan­ci­eer­den ook de ein­de­lo­ze uit­brei­din­gen en reno­va­ties van het konink­lijk paleis in Laken, een uit­ge­strekt park met archi­tec­to­ni­sche fol­lies, een pro­me­na­de aan zee in Oos­ten­de, een tri­bu­ne voor de favo­rie­te ren­baan van de koning, een golf­baan en zijn favo­rie­te pres­ti­ge­pro­ject, een tri­omf­boog van monu­men­ta­le afme­tin­gen waar­op zijn pres­ta­ties wer­den her­dacht.’ [p.135]

Hel­een Debeuc­ke­lae­re schrijft in Metro­po­lis over de stad Brus­sel waar het kolo­ni­a­le ver­le­den zo preg­nant aan­we­zig is en wat dat bete­kent voor de inwo­ners die een band heb­ben met de voor­ma­li­ge kolonie.

Afri­ka­nen heb­ben niet de luxe om kolo­ni­a­lis­me te ver­ge­ten. We beli­cha­men, meer dan ons lief is, het leven­de archief ervan. En we maken het, soms meer dan ons lief is, ons­zelf eigen. We dra­gen wax, een stof geïm­por­teerd door het wes­ten uit de Indo­ne­si­sche kolo­nie, als har­nas tegen assi­mi­la­tie, om onze trots en ver­bin­ding met het con­ti­nent te tonen. We spre­ken kolo­ni­a­le talen, maar maken er een nieu­we taal van. Pid­gin, patois of ‘straat­taal’. Alles zodat we elkaar kun­nen begrij­pen, zon­der hoor­baar te zijn voor anderen.

~ ~ ~