20200613 — Microblogging

[10:30 AM] Een nest­je zwerf­kit­tens in de ach­ter­tuin onder de lau­rier…

De klei­ne zwerf­kat die we bij gebrek aan beter maar Frie­mel heb­ben genoemd had­den we gis­ter­och­tend voor het laatst gezien. Nor­maal gespro­ken volgt ze het­zelf­de patroon van de ande­re twee zwerf­kat­ten (Oscar en Emmy, broer en zus) die ’s och­tens en ’s avonds langs­ko­men voor een bak­je brok­jes. Inge dacht al aan het gemi­auw te horen dat ze op het punt stond te beval­len. Deze och­tend kwam ze trouw op het afge­spro­ken tijd­stip langs. Zon­der dik­ke buik. Maar waar ze kit­tens ter wereld had gebracht was ons een raad­sel. Na het ont­bijt bleef ze nog even wat staan klet­sen met Oscar en Emmy voor­dat ze weer omzich­tig naar ach­ter in de tuin liep. Na enig zoe­ken heb­ben we later op de och­tend de kraam­ka­mer (onder een gro­te lau­rier­struik) gevon­den ter­wijl moe­ders weer even de benen aan het strek­ken was.

[10:39 AM] “In forests, trees can com­mu­ni­ca­te warnings to one ano­ther in a net­work often refer­red to as the ‘Wood-Wide Web’. This is done through the under­ground net­works of ‘mycor­r­hi­zae’, which are con­nec­ti­ons bet­ween green plants and fun­gi.” => @mirias: Ik heb met veel ple­zier dit kal­me, iet­wat melan­cho­li­sche en toch hoop­vol­le essay van @shanefinanart gere­di­geerd. Nu te lezen bij @INCAmsterdam: => A Dif­fe­rent Kind of Grief: Learning to Love Our Net­works in a Time of Dis­con­nec­ti­on

Eerst maar even de inlei­ding van dit prach­ti­ge essay cite­ren:

Have you ever seen a place transformed beyond recognition? Maybe a local lake dried up, or a treasured tree blew down, leaving an empty space where there was once a landmark. Places change. Landscapes transform because of human intervention and events like extreme weather. Not every change needs to be a loss. But some changes are devastating. Why do we grieve for some losses, and not others? Why does it upset us when a stately local tree is cut down near, but not affect us when an area the size of Cyprus is deforested every year in the Amazon?

Het kan zijn dat ik momen­teel bevat­te­lijk ben voor het con­cept van ‘grie­ve’ en ‘loss’, ten­slot­te is het nog geen maand gele­den dat mijn vader kwam te over­lij­den, en wel­licht dat ik daar­om op de link van @mirias klik­te en begon te lezen ter­wijl ik dat anders niet had gedaan. Hoe dan ook, ik klik­te en begon te lezen. En werd mee­ge­no­men door de bedacht­za­me manier hoe dit essay is geschre­ven en het betoog is opge­bouwd. Het is een ‘longr­read’ en je moet er even voor gaan zit­ten om het op je gemak uit te lezen. Wat ik heb gedaan en zeer zeker nog eens ga doen want het raakt me zon­der dat ik pre­cies weet waar­om en wat ik er mee moet. Waar­schijn­lijk kom ik er nog op terug. Om af te slui­ten nog een stuk­je uit de inlei­ding:

All things that are lost were once connections. If someone is disconnected from their environment, they will not mourn its loss. The same is true with people who will not mourn the loss of other people that they do not feel a connection to. Grief happens because of lost connections. Connections formed together are networks.
So I propose a different kind of grief: grief for the network, grief for connection, grief for the links that bind one object to another, be they person, place, or thing. I will explore this different kind of grief here. To begin, I will introduce attachment to place.

[RT @_KarenHao] Amazon’s one-year mora­to­ri­um on poli­ce use of Rekog­ni­ti­on didn’t hap­pen over­night. It’s the cul­mi­na­ti­on of two years of figh­ting by researchers & civil rights activists—and the war is now­he­re near over. => The two-year fight to stop Ama­zon from sel­ling face recog­ni­ti­on to the poli­ce — MIT

Ik heb de ont­wik­ke­ling van gezichts­her­ken­ning niet op de voet gevolgd, maar wat ik ervan weet is dat de nauw­keu­rig­heid voor­al bij don­ker­ge­kleur­de per­so­nen (en dan spe­ci­fiek voor vrou­wen) niet echt den­de­rend is, met alle (nega­tie­ve) gevol­gen van dien omdat gezichts­her­ken­ning gekop­peld is aan algo­rit­mes die er nog een schep­je (raci­a­le) voor­in­ge­no­men­heid aan toe­voe­gen. Kort­om, een gevaar­lij­ke goed­je in de han­den van de Ame­ri­kaan­se poli­tie indien ze er onvoor­waar­de­lijk van­uit gaan dat het z’n werk doet. In alle opwin­ding na de dood van Geor­ge Floyd en de aan­hou­den­de pro­tes­ten tegen racis­me en dis­cri­mi­na­tie is het goed te zien dat de bedrij­ven die de soft­wa­re gezichts­her­ken­ning leve­ren (zoals Ama­zon, Micro­soft en IBM) beslo­ten heb­ben om de ban­den met de poli­tie en over­heid wat terug te schroe­ven en te wer­ken aan de tekort­ko­min­gen die deze soft­wa­re zo dis­cu­ta­bel maakt.

[RT @kajleers] Peter Mid­den­dorp gaat het gewoon weer doen: over heden­daags fas­cis­me schrij­ven, in plaats van zwij­gen. Hul­de. => O ja, dacht ik, zo klinkt fas­cis­ti­sche taal — volks­krant

Als je in de media (en op soci­al media) het beest­je bij de fas­cis­ti­sche naam noemt dan krijg je al gauw een heel kwaai­ge­meen­te over je heen die in het meest gun­sti­ge geval niet met je eens zijn en daar zo hun rede­nen voor heb­ben, maar veel vaker zijn het bedrei­gin­gen aan je adres die er toe moe­ten lei­den dat je maar beter je mond houdt of althans het label ‘fas­cis­me’ niet meer gebruikt voor hen waar het wel dege­lijk voor van toe­pas­sing is. Dit is het ver­haal van Peter Mid­den­dorp die beslo­ten heeft om weer gewoon te gaan benoe­men wat fas­cis­tisch is.

[RT @BartFunnekotter] Genu­an­ceerd stuk van @BasKromhout over wat die beel­den voor de mees­te men­sen zijn: deco­ra­tie van de open­ba­re ruim­te #Beel­den­storm => Die hel­den op sok­kels staan eigen­lijk in het ver­geet­boek — nrc

Indien onder­zoek uit­wijst dat het groot­ste deel van de Neder­land­se bevol­king niet echt his­to­risch onder­legd is en bij­voor­beeld geen idee heeft wie Jan Pie­ters­zoon Coen is, in hoe­ver­re kun je dan zeg­gen dat de stand­beel­den van deze per­so­nen bij­dra­gen aan een racis­tisch mens­beeld? Zou­den er niet ande­re manie­ren zijn te beden­ken om deze stand­beel­den aan (of in) te pas­sen in plaats van ze neer te halen? Moei­lij­ke dis­cus­sie maar belang­rijk genoeg om te voe­ren.

[RT @jordyclemens] Mis­schien wel de minst beken­de uni­ver­si­teits­stad van Neder­land… Maar wel met één van de meest inno­va­tie­ve uni­ver­si­tei­ten van ons land! => De ver­stop­te parel van Heer­len? Dat is de Open Uni­ver­si­teit — de lim­bur­ger

Wat recla­me voor de Open Uni­ver­si­teit. Moet kun­nen toch?

[RT @NRC_Boeken] ‘Het Wes­ten leunt als een bejaar­de man ‘ach­ter­over in een luie stoel, aan een infuus met iets lek­kers, ter­wijl op de ach­ter­grond een ide­o­lo­gi­sche Gre­a­test Hits tape draait uit zijn wil­de jeugd.’ => De pure deca­den­tie van het ‘bejaar­de’ Ame­ri­ka en Euro­pa — nrc

Recen­sie door Sjoerd de Jong van The Deca­dent Soci­e­ty — How we beca­me the vic­tims of our own suc­cess door Ross Dout­hat. Slot­con­clu­sie: “Wat moet je met een boek dat nu al lijkt te zijn inge­haald, als een kind dat door de eigen Zeit­geist is opge­ge­ten Eén obser­va­tie staat over­eind: Dout­hats som­be­re pei­ling van een die­pe Ame­ri­kaan­se malai­se, die nodig moet wor­den door­bro­ken. Ver­moe­de­lijk vreest hij dat het hui­di­ge oproer strandt in een nieu­we impas­se of zelfs in anar­chie. The Deca­dent Soci­e­ty is een prik­ke­len­de con­ser­va­tie­ve over­pein­zing over een maat­schap­pij die aan de gren­zen van zijn groei is geko­men; een­tje die nu eens niet uit­mondt in bore­a­lis­me of stand­be­wus­te nos­tal­gie naar een audi­ën­tie bij Pla­to. Maar ook een die, zoals dat gaat met hap­kla­re dia­gno­ses, snel ver­teert.”

[RT @Sheilalaka] Zeld­zaam als een veld­leeu­we­rik is het kind dat nog leest. Column Tom­my Wie­rin­ga => Sla­gerse­ro­tiek — nrc

De jeugd leest steeds min­der. En zeker de jon­gens. De cij­fers zijn alar­me­rend, maar de nood­zaak tot actie schijnt niet aan­we­zig te zijn en dat is iets waar Tom­my Wie­rin­ga zich terecht kwaad over maakt. En ik met hem.

[RT @mirias] Goed inter­view met Thijs Lijs­ter, met daar­in een inte­res­sant citaat van Wal­ter Ben­ja­min: ‘Elk docu­ment van cul­tuur is ook een docu­ment van bar­ba­rij.’ => Kunst voert ons naar de rand van het den­ken — trouw

The monu­ment — Joep van Lies­hout

Inter­view met cul­tuur­fi­lo­soof Thijs Lijs­ter naar aan­lei­ding van de Maand van de Filo­so­fie met als the­ma ‘Het uur van de waar­heid’. Lijs­ter gaat in op de func­tie van kunst. “Kunst kan ons wereld­beeld doen kan­te­len, maar ons ook wij­zen op de grens van het den­ken”. Hij gebruikt onder ande­re het beeld ‘The monu­ment’ van Joep van Lies­hout als voor­beeld. In plaats van het door­snee beeld van een held op paard, zien we hier hoe ‘de held’ door geweld zijn tegen­stan­ders neer­slaat. Lijs­ter: “Het werkt als een soort lens: het zet alle ande­re rui­ter­beel­den in een ander licht. […] Van Lies­hout geeft een draai aan dat klas­sie­ke beeld en toont die­zelf­de held in al zijn bar­ba­rij. Ach­ter elk rui­ter­beeld gaat heel wat geweld schuil, laat hij hier­mee zien.”

Kunst is een manier om je eigen waarheid vast te (laten) leggen?
“Dat kan het zijn, maar dat is maar één van de manieren waarop kunst zich tot waarheid verhoudt. Kunst toont ook een waarheidsbeleving die voorbijgaat aan menselijke keuzes: ze kan ons laten voelen dat er meer is dan de realiteit die wij in woorden kunnen vatten. Op die manier kan het kunstwerk ons ook een andere waarheid tonen.”

[RT @HenkdeLigt] In het nieu­we #pen­si­oen­stel­sel wor­den de uit­ke­rin­gen meer afhan­ke­lijk van de beurs­koer­sen. Krij­gen we dan ook meer te zeg­gen over de beleg­gin­gen? Die moe­ten #duur­za­mer, zodat ons pen­si­oen straks niet in fos­sie­le rook opgaat. => Akkoord over nieuw pen­si­oen­stel­sel, mees­te pen­si­oe­nen in 2021 niet omlaag — nos (Zie ook: Fos­sie­le inves­te­rin­gen van pen­si­oen­fond­sen ver­zwa­ren eco­no­mi­sche klap — duur­zaam-beleg­gen)

We krij­gen een nieuw pen­si­oen­stel­sel. Moe­ten we daar blij mee zijn? De uit­ke­ring wordt afhan­ke­lijk van de resul­ta­ten die de beleg­gers voor ons weten te beha­len. Toen ik dat hoor­de op het nieuws werd ik daar niet met­een vro­lijk van. Wat nu als ze er een zooi­tje van maken? Wie is daar dan ver­ant­woor­de­lijk voor? Maar er speelt nog iets anders. Wordt het niet tijd dat ze duur­zaam gaan beleg­gen?

[RT @dewaremerijn] Ik vond dit wel mooi van Simon Scha­ma.

De beel­den­storm opnieuw. Je ont­komt er niet aan. Dit­maal een citaat van de his­to­ri­cus Simon Scha­ma waar ik me ook wel in kan vin­den. Het feit dat een stand­beeld er staat geeft er al een bepaal­de gewich­tig­heid aan. Men heeft er ooit voor geko­zen om deze per­soon eruit te lich­ten als zijn­de belang­rijk. Dat is het begin­punt. De toon is dan al gezet.

[RT @MetropolisM] Het oppoet­sen en het weg­poet­sen van het ver­le­den — het Wes­ten is er goed in. Hel­een Debeuc­ke­lae­re over Brus­sel, een kolo­ni­a­le stad, gete­kend door Leo­pold II. Hoe het voor­al de inwo­ners uit de Afri­kaan­se dias­po­ra zijn die zijn erfe­nis met zich dra­gen. => Ruim­tes her­in­ne­ren, onze licha­men ook — metro­po­lis m

Omdat we momen­teel bij de Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen ook lezen over Leo­pold II in het boek De dui­ze­ling­wek­ken­de jaren door Phi­lipp Blom. Leo­pold II had in 1885 een stuk Con­go ter groot­te van Euro­pa weten te bemach­ti­gen (als pri­vé­be­zit) en heeft ver­vol­gens de loka­le bevol­king op een onvoor­stel­baar wre­de manier mis­bruikt om de han­del van ivoor en rub­ber te rea­li­se­ren. ‘Onge­veer tien mil­joen oor­spron­ke­lij­ke inwo­ners van Con­go kwa­men om tij­dens Leo­polds bewind. Ze wer­den ver­moord, ver­minkt, of ze ver­hon­ger­den. Het was de groot­ste geno­ci­de die de wereld ooit had gekend. De inkom­sten van deze moord­zuch­ti­ge onder­ne­ming finan­ci­eer­den ook de ein­de­lo­ze uit­brei­din­gen en reno­va­ties van het konink­lijk paleis in Laken, een uit­ge­strekt park met archi­tec­to­ni­sche fol­lies, een pro­me­na­de aan zee in Oos­ten­de, een tri­bu­ne voor de favo­rie­te ren­baan van de koning, een golf­baan en zijn favo­rie­te pres­ti­ge­pro­ject, een tri­omf­boog van monu­men­ta­le afme­tin­gen waar­op zijn pres­ta­ties wer­den her­dacht.’ [p.135]

Hel­een Debeuc­ke­lae­re schrijft in Metro­po­lis over de stad Brus­sel waar het kolo­ni­a­le ver­le­den zo preg­nant aan­we­zig is en wat dat bete­kent voor de inwo­ners die een band heb­ben met de voor­ma­li­ge kolo­nie.

Afrikanen hebben niet de luxe om kolonialisme te vergeten. We belichamen, meer dan ons lief is, het levende archief ervan. En we maken het, soms meer dan ons lief is, onszelf eigen. We dragen wax, een stof geïmporteerd door het westen uit de Indonesische kolonie, als harnas tegen assimilatie, om onze trots en verbinding met het continent te tonen. We spreken koloniale talen, maar maken er een nieuwe taal van. Pidgin, patois of ‘straattaal’. Alles zodat we elkaar kunnen begrijpen, zonder hoorbaar te zijn voor anderen.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *