20200621 — Microblogging

[RT] @profcarroll: Tik­Tok Teens Claim They Tan­ked Trump Ral­ly => Tik­Tok Teens and K‑Pop Stans Say They Sank Trump Ral­ly — new york times

Er zou­den heel veel sup­por­ters van Trump naar zijn eer­ste cam­pag­ne­bij­een­komst komen. Dat was althans de ver­wach­ting. Het bleek anders uit te pak­ken. Veel stoe­len ble­ven leeg in het sta­di­on waar­in plaats was voor 20.000 per­so­nen en ook bui­ten, waar men voor de zeker­heid een zoge­naam­de ‘over­flow area’ had inge­richt kwam slechts een hand­je­vol men­sen opda­gen. Ter­wijl de cam­pag­ne­lei­der toch ver­schil­len­de keren had gezegd dat rond de 1 mil­joen belang­stel­len­den gepoogd had­den een (gra­tis) toe­gangs­be­wijs te ver­krij­gen. Was men op het laat­ste moment toch bang gewor­den voor de omhoog­schie­ten­de coro­na­be­smet­tin­gen in Tul­sa? Vol­gens een bericht in de New York Times was er iets anders aan de hand. Fans van K‑pop ble­ken na een oproep op Tik Tok mas­saal kaart­jes te heb­ben geclaimd met het plan om die niet te gebrui­ken. Plan gelukt. Maar of het waar is?

[RT] @NRC_Boeken: Een­zaam­heid heeft twee gezich­ten: dat van de klui­ze­naar en dat van de gevan­ge­ne. Twee Brit­se his­to­ri­ci bij­ten zich vast in de geschie­de­nis van alleen-zijn. Zo leer je dat Queen Vic­to­ria na de dood van Prins Albert nog jaren in zijn nacht­goed sliep. => Dit zijn de twee gezich­ten van een­zaam­heid — nrc

Twee boe­ken van twee his­to­ri­ci over een­zaam­heid. Heeft een­zaam­heid dan een geschie­de­nis? Jaze­ker, en die is niet eens zo oud als we de his­to­ri­ci mogen gelo­ven: “Zo begon het gevoel van een­zaam­heid zoals wij dat nu ken­nen vol­gens Bound Alber­ti en Vin­cent pas rond 1800. Bound Alber­ti beschrijft het als een roman­ti­sche reac­tie op de moder­ni­se­ring en de Indu­stri­ë­le Revo­lu­tie waar­bij veel tra­di­ti­o­ne­le ver­ban­den ver­dwe­nen. Een ande­re fac­tor is secu­la­ri­sa­tie. Zolang nog niet aan het bestaan van God werd getwij­feld was je immers nooit hele­maal alleen.”

Wat de recen­sent in bei­de boe­ken mist is (naast samen­hang) een link naar de lite­ra­tuur. Daar vindt je pas ech­te een­zaam­heid: “De wereld­li­te­ra­tuur is een fan­tas­ti­sche staal­kaart van het leed dat een­zaam­heid heet: van de ijzing­wek­ken­de beklem­ming bij Josef K. in Kafka’s Het pro­ces tot de rade­lo­ze ver­la­ten­heid van Sha­ke­spe­a­res King Lear; van de ver­be­ten kan­ke­raar in Dostojevski’s Her­in­ne­rin­gen uit het onder­grond­se en zijn ver­twij­fel­de moor­de­naar Ras­kol­nik­ov in Mis­daad en straf tot de lyrisch ver­woor­de afzon­de­ring van de Ame­ri­kaan­se dich­te­res Emi­ly Dick­in­son; en van Gont­sja­ro­vs lam­len­di­ge Oblo­mov tot Bau­de­lai­res gedicht La soli­tu­de en Cole­rid­ges wan­ho­pi­ge Ancient Mari­ner, voort­drij­vend op een onme­te­lij­ke oce­aan.”

[RT] @NRC_Boeken: Nog geen veer­tig is Clau­dia Duras­tan­ti en het suc­ces lacht haar toe. Alles op orde denk je, maar nee: Duras­tan­ti lijdt aan het bedrie­gers­syn­droom. ‘De vreem­de­lin­ge’ (●●●●●) is het ver­slag van een exis­ten­ti­ë­le cri­sis. => Het bedrie­gers­syn­droom van een suc­ces­vol­le schrijf­ster — nrc

Ik klik­te op de link met ande­re ver­wach­tin­gen maar raak­te gaan­de­weg wel dege­lijk gefas­ci­neerd door het ver­haal van Clau­dia Duras­tan­ti en haar dove ouders die het ver­dom­men om geba­ren­taal te gebrui­ken. “Uit wer­ve­ling en cha­os boet­seert Clau­dia Duras­tan­ti het ver­slag van een exis­ten­ti­ë­le cri­sis. Het voelt als ver­raad dat ze haar car­ri­è­re en haar leven baseert op taal, ter­wijl woor­den voor haar ouders ‘ver­spil­ling van tijd en bete­ke­nis’ zijn. Ze is het koe­koeks­jong, het kind dat anders is. Ze werd de eru­die­te, artis­tie­ke taal­ge­brui­ker die de vrij­heid ver­o­ver­de om dit boek te schrij­ven.”

[3:00 PM] “De aard­be­ving van Lis­sa­bon was belang­rijk omdat die eraan bij­droeg dat de men­sen de wereld in een ander licht gin­gen zien. Ze ver­oor­zaak­te in de alge­meen aan­vaar­de visies scheu­ren die op den duur dwon­gen de kijk op de din­gen te ver­an­de­ren.” => @hansschnitzler: “Covid-19 blijkt slecht nieuws te zijn voor de men­se­lij­ke ijdel­heid.” Over de “geest­be­ving” die coro­na heet en de moge­lijk­heid van een nieu­we, gedeel­de erva­rings­ho­ri­zon. Krach­tig “pro­beer­sel” van Phi­lipp Blom => Een filo­so­fi­sche aard­be­ving. Het begin van een nieuw hoofd­stuk — de groe­ne amster­dam­mer

Natuur­lijk werd ik in eer­ste instan­tie aan­ge­trok­ken door de naam van de auteur van het essay in De Groe­ne, Phi­lipp Blom. Want laat dat nu net dege­ne zijn die het hand­boek geschre­ven heeft dat ik in de Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen zo ijve­rig zit te bestu­de­ren. Dus ik was benieuwd naar wat hij te schrij­ven had over de aard­be­ving van Lis­sa­bon en in hoe­ver­re er over­een­kom­sten zijn met de hui­di­ge corona­cri­sis: “Bei­de cri­ses heb­ben dezelf­de oor­zaak – de mens – en bei­de ont­wer­pen een­zelf­de uit­weg, name­lijk de sys­te­ma­ti­sche reduc­tie van de destruc­tie­ve en roof­zuch­ti­ge impact van de mens­heid op de pla­neet. Alleen als samen­le­vin­gen leren zich aan te pas­sen aan het virus, en niet méér mid­de­len inzet­ten dan ze duur­zaam kun­nen ver­brui­ken, kan er een con­struc­tief ant­woord op deze ramp wor­den gevon­den. Maar dat vraagt om een ver­an­de­ring van denk­ge­woon­ten die veel ouder zijn dan de Ver­lich­ting.”

Detail uit ‘Chris­tus die zijn won­den toont’ van Gio­van­ni Anto­nio Gal­li, cir­ca 1625–35

[3:02 PM] “Want als je blijft kij­ken, komt van­zelf de vraag op: moet ik nou geschokt zijn, of genie­ten? Die vraag is per­vers, maar hij komt wel en dan weet ik niet zo zeker of het doel van de afbeelding/film is bereikt.” => @wietekevanzeil: Hoe veel lij­den moet ten­toon­ge­steld wor­den om empa­thie op te roe­pen? In Oog voor Detail: uit­ver­gro­te pijn in de barok #Cara­vag­gio­Berni­ni => Lij­dens­por­no op de gevel van het Rijks: er gaat een vin­ger ín een wond en dat roept weer­zin en pijn op — volks­krant

Ik bleef han­gen bij de aan­blik van de wond die door twee han­den open­ge­trok­ken werd. Omdat de foto niet vier­kant is en in mijn twit­ter­feed voor­bij­kwam zag ik in eer­ste instan­tie alleen de wond. Niet de hand met daar­in ook een wond die als aan­wij­zing had kun­nen die­nen dat het hier een schil­de­rij met Jezus in de hoofd­rol betrof. Nu zag ik dus alleen die wond en moest terug­den­ken aan mijn LBO van vorig jaar waar ik ook met een wond (je of drie) uit het zie­ken­huis kwam. Toen ik uit­ge­mij­merd was las ik de bij­be­ho­ren­de tweet en klik­te door naar het arti­kel waar dui­ding werd gege­ven over het schil­de­rij van Gio­van­ni Anti­o­nio Gal­li: “Het beeld­ty­pe is een soort lij­dens­por­no, bedoeld om men­sen ervan te door­drin­gen hoe belang­rijk het lij­den van Chris­tus is en zich te ver­plaat­sen in de pijn, zoals Hij dat doet in jouw leed. In Span­je, Duits­land en Ita­lië zagen kun­ste­naars dit lan­ge tijd als bes­te optie om de lij­dens­ver­bon­den­heid zicht­baar te maken; het is de kern van de barok.” Ver­vol­gens trekt Van Zeil een lijn naar de tegen­woor­di­ge tijd en de mur­der porn zoals videos waar­in bij­voor­beeld Geor­ge Floyd de dood vindt genoemd wor­den. En waar­naar ze niet kan kij­ken, want “Het roept inder­daad empa­thie op, maar er wordt ook een har­de grens door­bro­ken van licha­me­lij­ke inte­gri­teit […]”.

[3:04 PM] Con­cerning indeed… => “But plea­se don’t lose sight how this can cut both ways.” => @jason_kint: The­re are many peo­p­le cele­bra­ting this. Even law­ma­kers. I get it. But plea­se don’t lose sight how this can cut both ways. And as @mariaressa taught me years ago, jour­na­lists and news­rooms unfor­tu­na­te­ly don’t coo­r­di­na­te together to leve­r­a­ge soci­al to spread facts and infor­ma­ti­on. => @ceciliakang: !!! “K‑pop Twit­ter and Alt Tik­Tok have a good alli­an­ce whe­re they spread infor­ma­ti­on amongst each other very quick­ly. They all know the algo­rithms and how they can boost videos to get whe­re they want.”

We begon­nen met Tik Tok en we ein­di­gen met Tik Tok, en dan met name de vraag of we het wel zo leuk moe­ten vin­den dat het een stel Tik­Tok­kers gelukt is om de cam­pag­ne­bij­een­komst van Trump te sabo­te­ren. Ja, toe­ge­ge­ven, natuur­lijk vond ik het eerst kos­te­lijk. Maar toen kwam de twij­fel. Is het wel zo posi­tief dat dit kan? Wat nu als ze (of een ver­ge­lijk­ba­re groep die ook tot zoiets in staat is) een ander doel­wit op het oog heb­ben dat mij veel meer na aan het hart is? Wat dan? Zal ik het dan ook zo leuk vin­den? Uit­ein­de­lijk wordt hier een kwets­baar­heid aan het licht gebracht die ieder­een met wat voor­be­rei­ding kan mis­brui­ken.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *