Onderbreking

In de kor­te pau­ze die ik had tus­sen twee con­fe­ren­ce calls in smeer­de ik snel een boter­ham en zet­te het kof­fie­au­to­maat aan. Van­uit de keu­ken keek ik de ach­ter­tuin in en zag een fazant par­man­tig over het gazon lopen rich­ting de vij­ver. Het is inmid­dels een vas­te gast die dage­lijks rond­schar­relt rond­om ons huis. Met mijn boter­ham en kof­fie liep ik terug naar mijn werk­ka­mer waar ik mijn bureau in de hoog­ste stand bracht zodat ik staan­de kon eten en drin­ken tij­dens de ver­ga­de­ring (met de came­ra uit). En naar bui­ten kon kij­ken waar ik opnieuw de fazant voor­bij zag komen. 

Plots bleef hij als bevro­ren staan met zijn blik gericht op een aan­tal lage struik­jes in de bor­der bij de voor­deur. Liep daar nu een muis? Nee, toch niet. Het bleek een vogel­tje te zijn dat onrus­tig op en neer hup­te. Aan de kleur te zien kon het een gewo­ne mus zijn, maar daar­voor was het net iets te klein. Ik pak­te de foto­ca­me­ra erbij en zoom­de in. Een win­ter­ko­nin­kje! Al vaak gezien en gehoord, maar nu ein­de­lijk voor de eer­ste keer (wel­is­waar niet haar­scherp) op de gevoe­li­ge plaat. Weer een­tje die we kun­nen toe­voe­gen aan de groei­en­de ver­za­me­ling vogel­waar­ne­min­gen die we hier doen. 

Tevre­den ging ik ver­der met vergaderen.

Als je goed kijkt zie je het win­ter­ko­nin­kje links­on­der bij de struik, in het mid­den van de foto.


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *