Erfelijkheid

Mijn moe­der ver­geet de laat­ste tijd nog­al veel. Mis­schien dat het niet iets van recen­te datum is, maar valt het meer op sinds mijn vader vorig jaar over­le­den is. Die cor­ri­geer­de haar regel­ma­tig wan­neer ze weer eens een ver­haal zat te ver­tel­len waar vol­gens hem wei­nig van klop­te. Af en toe zei­den we er iets van als hij dat in onze ogen iets te reso­luut deed. Nu erva­ren we dat ze inder­daad veel zaken door elkaar haalt, din­gen niet meer weet te her­in­ne­ren die onlangs heb­ben plaats­ge­von­den of een gebeur­te­nis aan­haalt die ach­ter­af com­pleet ver­zon­nen blijkt te zijn. Hoe­wel, in haar wer­ke­lijk­heid heeft het waar­schijn­lijk wel dege­lijk voor­ge­val­len. Het is moei­lijk te achterhalen.

Haar moe­der had het­zelf­de. Toen ik klein was moest ik vaak lachen als ze alle namen van haar klein­kin­de­ren de revue liet pas­se­ren voor­dat ze bij de juis­te naam was van het klein­kind dat voor haar stond. Tegen­woor­dig, in com­bi­na­tie met de ver­geet­ach­tig­heid van mijn moe­der denk ik er anders over. Ligt het voor de hand dat mij iets der­ge­lijks gaat overkomen? 

Ook ik ver­geet meer dan me lief is zaken waar­van ik besef dat ik ze hoor te weten. Meer dan ‘vroe­ger’ heb ik bij­voor­beeld moei­te met vra­gen die gericht zijn op para­te ken­nis. In veel geval­len weet ik dat ik het weet. Ik her­ken het gezicht van een beken­de poli­ti­cus, maar kan niet op de naam komen. De beschrij­ving van een his­to­ri­sche gebeur­te­nis komt me hon­derd pro­cent bekend voor, maar het jaar­tal of de kor­te omschrij­ving blijft bui­ten bereik. Als ik van­daag mee zou doen aan een spel­le­tje tri­vi­ant ga ik af als een gie­ter. Ter­wijl ik de ant­woor­den op de mees­te vra­gen met me mee­draag. Ik kan er alleen niet bij. Geef me meer tijd en dan komt het uit­ein­de­lijk wel. Alleen zo werkt het vaak niet. Mijn beurt is alweer voorbij.

Wordt het erger of lijkt dat maar zo? Dat is onte­gen­zeg­ge­lijk een vraag waar ik het ant­woord echt niet op weet. En niet omdat ik het ver­ge­ten ben. Mis­schien stel ik me gewoon aan. Wie zal het zeg­gen. Maak ik me zor­gen? Nog niet. Hoog­uit ben ik me er meer bewust van gewor­den dat het me even­tu­eel zou kun­nen over­ko­men dat lang­za­mer­hand de mist van ver­geet­ach­tig­heid dich­ter gaat wor­den. Zon­der dat ik het in de gaten heb. Daar­om ga ik (er) wat vaker (over) blog­gen. Om af en toe terug te kun­nen bla­de­ren om te zien of ik iets her­ken wat ik ver­ge­ten was. Of mis­schien een patroon te ontdekken. 


2 reacties

  • Her­ken­baar. Vroe­ger had ik een hekel aan meer­keu­ze vra­gen. Voor­al omdat het me vaak luk­te om alle 4 de keu­zes af te keu­ren. Nu is het wel han­dig om iets weer te bin­nen laten schieten. 

    Zelf zat ik in 1998 met dit pro­bleem. Was toen ook min of meer over­span­nen, omdat het slecht ging met het bedrijf waar ik werk­te. Had ook een paar 100 vrije dagen opge­spaart omdat er nooit een peri­o­de opdook waar­in ik die dagen kon opne­men. Ver­vol­gens de knoop door­ge­hakt met een spon­ta­ne zwerf­fiets­va­kan­tie die uit­ein­de­lijk 45 dagen en ruim 5Mm duurde. 

    Daar­na bedacht ik om alles wat ik me van die vakan­tie kon her­in­ne­ren op te schrij­ven (cir­ca 40 A4’tjes) om later (na een jaar of 10) te kij­ken wat ik er nog van wist. Inmid­dels is het 23 jaar later. Dit pro­ject past ook pri­ma in m’n blog. Punt­je was wel dat het lang duur­de eer me het wacht­woord van des­tijds in Word­per­fect te binnenschoot. 

    Toch denk ik dat het mee gaat val­len. Ik merk wel dat de ver­geet­ach­tig­heid in vla­gen gaat. Soms weet ik veel meer bij 2 voor 12 of het mes op tafel. Soms wil­len de ant­woor­den totaal niet komen. Gis­te­ren ging het wel erg mak­ke­lijk met Osna­brück en Erf­urt. Daar had ik alleen de (lucht)foto voor nodig. De rest van de vraag was overbodig.

    • Grap­pig dat je het voor­beeld van 2 voor 12 aan­haalt. Dat was ook weer zo’n voor­beeld dat me opnieuw deed con­fron­te­ren met het gege­ven dat ik veel van de ant­woor­den weet maar niet snel genoeg voor deze quiz.
      Knap dat jij trou­wens een wacht­woord wist te her­in­ne­ren van zo ont­zet­tend lang gele­den. Lijkt me inte­res­sant om van een fiets­tocht 23 jaar gele­den de details naar boven te halen om te zien wat je je er zoal nog van weet te her­in­ne­ren. Mis­schien kan ik voor mezelf iets soort­ge­lijks doen met een vakan­tie in de VS uit 1993 die ook zo’n 6 weken in beslag nam. Alleen heb ik daar alleen een foto­boek van, geen ver­de­re aantekeningen.
      Hoe dan ook kan het nooit kwaad om regel­ma­tig (men­taal) terug te bla­de­ren door de eigen geschie­de­nis en te zien wat je daad­wer­ke­lijk nog weet van bepaal­de peri­o­des waar­aan je nor­maal gespro­ken (om wat voor reden dan ook) niet of nau­we­lijks terug­denkt. Vaak zijn het toch een aan­tal thema’s of gebeur­te­nis­sen die je je goed weet te her­in­ne­ren, maar er moet veel meer zijn. Was dat niet belang­rijk, of is het weg­ge­zon­ken? En kun je het nog terug­ha­len als je er moei­te voor doet?
      Ik ben soms echt jaloers op men­sen die zich echt aller­lei details uit hun leven weten te her­in­ne­ren. Maar mis­schien is het wel een kwes­tie van oefening?
      Hoe dan ook, food for thought.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *