20211108 — maandag

Als je de sta­pel hout hier­on­der ziet dan kun je je wel­licht een voor­stel­ling maken hoe­zeer de wilg is inge­kort. Maar voor het zover was viel de hele plan­ning van­daag al om acht uur ’s och­tends bij­na in dui­gen. Wat bleek, de hoog­wer­ker die nodig was kon de bocht voor­langs de schuur niet maken van­we­ge de vij­ver. Tot dan toe werd zwaar mate­ri­eel vaak via een aan­hang­wa­gen ach­ter­uit naar ach­ter gere­den. Dan valt die bocht net te maken. Met de hoog­wer­ker was dat niet het geval. 

Geluk­kig, na vol­doen­de kof­fie en wat pas­sen en meten luk­te het uit­ein­de­lijk toch om de wagen de bocht te laten maken zon­der iets te raken. Van­af dat moment ging het hard en al tegen lunch­tijd was er van de wilg niet veel meer over dan een een­za­me stam. Uit erva­ring weten we inmid­dels dat dit slechts een paar maan­den tijd nodig heeft voor­dat de eer­ste tak­ken alweer zul­len ont­sprin­gen om een mooie nieu­we ‘pruik’ te vormen.

Het goe­de nieuws was ver­der dat de boom wei­nig slech­te tak­ken heeft. De komen­de jaren hoe­ven we ons geen zor­gen te maken. Er was slechts een tak die er niet zo goed uit­zag, maar dat was bekend. Het is de tak waar de specht (die trou­wens de gehe­le dag in de buurt was om de werk­zaam­he­den aan­dach­tig gade te slaan) in het ver­le­den flin­ke gaten heeft gehakt en die de laat­ste paar jaar gebruikt wordt door spreeu­wen om erin te broe­den. Deze tak heb­ben we niet in stuk­ken laten zagen. We had­den een beter idee. Ach­ter in de tuin heb­ben we ‘m laten opta­ke­len in een eik en ste­vig beves­tigd met span­ban­den als een for­se nest­kast voor nieu­we gene­ra­ties tuinvogels.

En de specht zag dat het goed was.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *