20211111 — donderdag

Een vakan­tie­dag gelijk alle voor­gaan­de deze week: wer­ken in de tuin. Met als inter­mez­zo dat ik de accu van mijn auto weer moest opla­den omdat de ban­den­wis­sel gepland stond. Daar­na heb ik ‘m voor de zeker­heid naar een bevrien­de mon­teur gebracht om de accu te laten controleren. 

Het afgra­ven van de grond vor­dert gestaag, hoe­wel ik van­daag voor­al druk ben geweest met voor en ach­ter het gazon nog een laat­ste maal dit jaar te maai­en. En zo waren er ook wat ande­re tuin­k­lus­sen die bedoeld zijn om de tuin win­ter­klaar te maken. 

Voor ik het door­had viel de duis­ter­nis al in en kon ik het gereed­schap bij elkaar zoe­ken. Na een snel­le dou­che ging ik aan de slag in de keu­ken voor het avond­eten. Er stond een maal­tijd­soep op het pro­gram­ma. Deze had ik al eens eer­der gemaakt en dus kon ik rou­ti­neus dit laat­ste klus­je van de dag klaren. 

Om acht uur schoof ik aan voor een livestream geor­ga­ni­seerd door Spui25. Het onder­werp: ‘Per­soon­lij­ke geschie­de­nis­sen en col­lec­tie­ve ver­beel­ding. Hoe de her­in­ne­ring aan de twee­de wereld­oor­log levend blijft.’ Het waren twee cul­tu­reel antro­po­lo­gen die van­uit hun dis­ci­pli­ne dit onder­werp nader beschouw­den. Al na tien minu­ten moest ik afha­ken omdat Inge mijn hulp nodig had bij een com­pu­ter­pro­bleem. Dat duur­de lan­ger dan gedacht. Er zit niets anders op dan de opna­me van de livestream op een later moment terug te kij­ken. Iets wat ik ook nog moet doen voor boek­pre­sen­ta­tie van L. De lezer van de 19de eeuw door Mari­ta Mathijssen. 

Voor ik naar bed ging heb ik wel het laat­ste gedeel­te van The Gold­finch op Net­flix afge­ke­ken. Ik was er niet kapot van. De ver­haal­lijn van het hoe het (vijf­maal?) gesto­len schil­de­rij uit­ein­de­lijk weer in het muse­um terecht­komt wordt naar het ein­de toe in hoog tem­po afge­raf­feld en blijft even onwaar­schijn­lijk. Ver­der doet de film geen enkel recht aan het boek. Hoe­wel ik eer­lijk moet zeg­gen dat het boek zelf af en toe lang­dra­dig was kon ik als lezer wel veel beter invoe­len wat de ver­woes­te impact was van het ver­lies van zijn moe­der op Theo en hoe dat ver­vol­gens zijn ver­de­re leven blij­vend zou weten te beïn­vloe­den. In de film kwam dit nau­we­lijks uit de verf. Alle in het boek ruim uit­ge­spon­nen gebeur­te­nis­sen wer­den in de film terug­ge­bracht tot sum­mie­re ver­mel­din­gen of kwa­men in het geheel niet terug. Een mis­luk­te poging. 

Omdat ik met de laat­ste twee­hon­derd pagina’s bezig ben van Anna Kare­ni­na wil ik die film bin­nen­kort ook op Net­flix gaan kij­ken. Maar deze avond ont­dek­te ik dat de film niet meer beschik­baar is op Netflix. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *