A (grand)child is born

Naar kan­toor. Met wat ver­tra­ging want ik ver­keek me op de ste­vi­ge ijs­laag op de rui­ten van de auto. Een­maal op kan­toor aan het werk vol­gens plan­ning tot­dat mid­den in een call een bericht­je bin­nen­kwam dat ik groot­va­der was gewor­den. Voor de der­de keer, en nu van een klein­doch­ter na twee klein­zoons. Onmid­del­lijk uit de call gestapt en een faceti­me mee­ting opge­zet met de uit­ge­put­te ouders en hun pas­ge­bo­ren kind. De beval­ling zelf was uit­ein­de­lijk vlot­jes gegaan, maar de aan­loop ernaar toe had nog­al wat voe­ten in aar­de gehad. Dat was nu alle­maal ach­ter de rug. De baby lag er vre­dig bij in haar wieg­je en de ouders had­den nu wat rust voor­dat ze het zie­ken­huis later op de dag moch­ten verlaten. 

Natuur­lijk begon daar­na het gebel, gemail en geapp onder­ling bin­nen de fami­lie om elkaar op de hoog­te te stel­len en te feli­ci­te­ren. Omdat we gezien de coro­na-maat­re­ge­len voor wat betreft bezoek beperk­te moge­lijk­he­den heb­ben, en ook nog eens de restric­tie dat wan­neer de kraam­hulp er is geen bezoek mag langs­ko­men, zul­len we waar­schijn­lijk zater­dag op kraam­vi­si­tie gaan. Ik kijk er naar uit!

De rest van de dag in de wolken.


0