Wandeling, Matrix en Genesis 30

Van­och­tend vroeg bij het omhoog schui­ven van de luxa­flex werd ik van­af de over­kant van de Lin­ge aan­ge­staard door een Brui­ne gans. Ik staar­de terug en we deden een pot­je wie het eerst de blik moest afwenden. 

[foto uit eigen collectie]

De gans won. Daar­na ver­trok hij/zij rich­ting de plas aan de ande­re kant van het fiets­pad om van de over­win­ning te genieten.

[foto uit eigen collectie]

Rond het mid­dag­uur moest ik voor een bood­schap naar de Praxis hier vlak­bij. Ik besloot te voet te gaan en er een wan­de­ling langs de Lin­ge van te maken. Al met­een kwam ik deze mooi gekleur­de fuut tegen die onver­stoor­baar voor­bij zwom.

[foto uit eigen collectie]

Toen ik een foto wil­de maken nam hij/zij toch even de tijd om goed te pose­ren voor­dat de tocht ver­der ging met onbe­ken­de bestemming.

[foto uit eigen collectie]

Via het indu­strie­ter­rein liep ik nadat ik klaar was bij de Praxis door naar de Betu­we­lijn en draai­de daar weer om rich­ting huis. Het weer zag er lek­ker uit, maar er stond wel een straf­fe kou­de wind die de gevoel­s­tem­pe­ra­tuur dicht bij het vries­punt hield. Alleen door de vaart erin te hou­den was het aangenaam.

[foto uit eigen collectie]

Bij de kas­sen aan­ge­ko­men die schuin tegen­over ons huis lig­gen, zag ik iemand in de wei lopen om vogels te ver­ja­gen. Van afstand leek het een blon­de vrouw die ik hier niet eer­der had gezien.

[foto uit eigen collectie]

Ik zoom­de in en zag dat het een aan­ge­kle­de pop was. 

[foto uit eigen collectie]

Iets­jes ver­der stond er nog een­tje. Deze ‘vrouw’ was door de storm van vori­ge week bij­na omver gewaaid. Een dezer dagen zal ik een wan­del­rond­je via de ande­re kant maken om te zien hoe de pop­pen er van voren uit­zien. Ik ben benieuwd of ze een heus gezicht heb­ben meegekregen.

[foto uit eigen collectie]

Op het laat­ste stuk­je van mijn wan­de­ling had ik wat beter zicht op de fel gekleur­de Berg­een­den die de vij­ver paral­lel aan de Lin­ge bevol­ken. We kun­nen ze van­uit ons huis wel zien, maar de riet­kraag belem­mert dat ik goe­de foto’s kan nemen. Het man­ne­tje is her­ken­baar aan de rode knob­bel boven de sna­vel. Bij het vrouw­tje ont­breekt zo’n knobbel.

[foto uit eigen collectie]

In de namid­dag had ik even genoeg van het stu­de­ren en ben heer­lijk bij de schuif­pui in de zon gaan zit­ten met een goed boek. Ik had wel­is­waar nog een sta­pel­tje boe­ken lig­gen die ik nog niet uit had, maar kon het niet laten een ander boek te pak­ken, name­lijk Matrix geschre­ven door Lau­ren Groff:

Matrix (2021), Lau­ren Groff (1978-)

Seven­teen-year-old Marie, too wild for court­ly life, is thrown to the dogs one win­ter mor­ning, expel­led from the roy­al court to beco­me the pri­o­ress of an abbey. Marie is stran­ge — tall, a gian­tess, her elbows and knees stick out, ungain­ly.
At first taken aback by life at the abbey, Marie finds pur­po­se and pas­si­on among her mer­cu­ri­al sis­ters. Yet she dee­ply mis­ses her secret lover Ceci­ly and Queen Ele­a­nor.
Born last in a long line of women war­ri­ors and crus­a­ders, women who flew across the coun­try­si­de with their sword figh­ting and dag­ger work, Marie deci­des to chart a bold new cour­se for tho­se she now leads and pro­tects. She will bring herself, and her sis­ters, out of the dark­ness into riches and power.

Bin­nen­kort meer.


Om mijn bij­bel­ken­nis wat bij te spij­ke­ren lees ik regel­ma­tig een stuk­je in dit ‘boek der boeken’.

Gene­sis 30b

De geboor­te van Jozef is voor Jakob aan­lei­ding bij Laban langs te gaan met het ver­zoek of hij met zijn vrouw(en) en kind(eren) kan terug­ke­ren naar het land waar hij van­daan komt. Laban geeft aan dat hij hier­mee akkoord kan gaan en vraagt Jakob wat voor belo­ning deze ver­wacht, want Laban weet dat hij door God geze­gend is van­we­ge het ver­blijf van Jakob in zijn huis. Na wat gedim­dam over en weer komen ze over­een dat Jakob, omdat hij de kud­de van Laban door al zijn goe­de zor­gen flink heeft laten groei­en in omvang, er de gevlek­te gei­ten en de zwar­te scha­pen uit mag meenemen.

Nog die­zelf­de avond ech­ter laat Laban alle die­ren weg­ha­len die even­tu­eel door Jakob uit­ge­ko­zen kun­nen wor­den, en hij laat ze bui­ten bereik van Jakob opslui­ten. Opnieuw een mis­se­lij­ke streek die past in de tra­di­tie van deze fami­lie (denk aan: Laban die zijn doch­ter Lea schenkt in plaats van Rachel, en Jakob die stie­kem de plaats in neemt van Esau om zo de zegen van zijn vader te krijgen). 

Wan­neer Jakob de vol­gen­de dag op stap gaat met de kud­de van Laban heeft hij al snel door dat hij is opge­licht. Wat hij ver­vol­gens doet is rede­lijk opzien­ba­rend. Van een aan­tal tak­ken die hij ver­za­meld heeft ver­wij­derd hij de bast zodat het onder­lig­gen­de wit tevoor­schijn komt, maar niet over­al. Deze gestreep­te en gestip­pel­de tak­ken legt hij bij de drink­bak­ken waar de bron­sti­ge wijf­jes bespron­gen wor­den door de gei­ten. Door­dat ze tij­dens hun parings­be­zig­heid naar de tak­ken keken zou­den ze later gevlek­te nako­me­lin­gen krij­gen. De scha­pen liet hij tij­dens het paren naar de zwar­te of gevlek­te gei­ten kij­ken om zo ook de kleur of teke­ning van het nage­slacht te beïn­vloe­den. Zo wist Jakob als­nog een flin­ke kud­den die­ren te fok­ken die hij mocht mee­ne­men in lijn met de afspraak die hij gemaakt had met Laban.

Jakob geeft de scha­pen van Laban water bij de geschil­de tak­ken (1612–1622), Pedro Orren­te (1580–1645)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.